قصه با موضوع کتاب 📕 ( داستان های کوتاه بچگانه با موضوع کتابخوانی )
کتاب، پنجرهای است به جهانهایی که با هیچ پایانی بسته نمیشوند و کتابخوانی، عادتی است که اگر از کودکی با آن انس بگیرد، تا پایان عمر همراهِ انسان میماند. در این بخش از سایت، مجموعهای از قصه با موضوع کتاب در قالب داستانهای کوتاه بچگانه، با محوریتِ کتابخوانی، گردآوری شده است. این داستانها، بازتابی از لحظاتیاند که یک جلد کتاب میتواند دوست، همسفر، معلم و حتی جادوگرِ مهربانی باشد که کودکی را از تنهایی به پرواز درمیآورد.
فهرست موضوعات این مطلب
کتابی که حرف زد
در یک شهر کوچک و زیبا، پسر بچهای بود به نام سینا. سینا کتاب خواندن را خیلی دوست نداشت. هر وقت مادرش میگفت: «بیا با هم کتاب بخوانیم»، سینا بهانه میآورد: «سرم درد میکند»، «بازی نکردهام»، یا «چشمهایم خسته است».
یک روز بعدازظهر، سینا برای پیدا کردن توپش به اتاق زیرشیروانی رفت. آنجا پر بود از چیزهای قدیمی: یک چمدان کهنه، یک آینه شکسته، یک عروسک پارچهای و… یک کتاب بزرگ و قهوهای رنگ.
کتاب خیلی قدیمی به نظر میرسید. جلدش چرمی بود و برگهایش زرد شده بودند. سینا خواست کتاب را کنار بگذارد که ناگهان صدایی شنید:
– عطسه!
سینا برگشت. کسی نبود. دوباره خواست برود که باز هم صدایی آمد:
– عطسه! آخیش… گرد و غبار زیادی نشسته روی من.
سینا با تعجب به کتاب نگاه کرد. کتاب ورق زد!
– ت… تو حرف میزنی؟ سینا با چشمان گرد شده پرسید.
– بله، حرف میزنم. اما خیلی وقته کسی با من حرف نزده. من را از قفسه کتابخانه پایین آوردند و اینجا انداختند. چه دنیای سرد و تنهایی!
سینا کتاب را آرام برداشت و از گرد و غبار پاکش کرد.
– چقدر سنگینی! سینا گفت.
– البته که سنگینم! من پر از قصهام. قصههای هیجانانگیز، قصههای خندهدار، قصههای غمگین، قصههای پر از جادو و ماجرا. اما هیچ کس نمیآید مرا بخواند.
دل سینا برای کتاب سوخت. گفت: «میتوانی یکی از قصههایت را برایم بگویی؟»
کتاب خوشحال شد. ورقهایش را باز کرد و شروع کرد به گفتن: «روزگاری، در سرزمینی دور، پادشاهی بود که سه پسر داشت…»
سینا نشست و گوش کرد. قصه آنقدر قشنگ بود که سینا نفهمید کی یک ساعت گذشت. کتاب از پادشاه و اژدها گفت، از جنگلهای جادویی و پرندهای که حرف میزد.
وقتی قصه تمام شد، سینا گفت: «وای! چه قصه قشنگی! یکی دیگر هم بگو!»
کتاب گفت: «میشود، اما اول من را به جای گرمی ببر. اینجا زیرشیروانی خیلی سرد است.»
سینا کتاب را در آغوش گرفت و به اتاقش برد. آن شب، سینا و کتاب تا دیروقت قصه گفتند و قصه شنیدند. سینا دیگر عاشق کتاب شده بود.
صبح روز بعد، سینا کتاب را به مدرسه برد. دوستانش تعجب کردند. گفتند: «این چه کتابی است که با خودت آوردی؟»
سینا گفت: «کتابی که حرف میزند!»
بچهها خندیدند اما سینا کتاب را باز کرد و کتاب شروع کرد به قصه گفتن. بچهها ساکت شدند و گوش دادند. از آن روز به بعد، هر روز یکی از بچهها کتاب را به خانه میبرد تا برایشان قصه بگوید.
دیگر هیچ کس از خواندن کتاب خسته نمیشد. کتاب دیگر تنها نبود و سینا بهترین دوستش را پیدا کرده بود: «کتاب قصهگو».
و قصه ما به پایان رسید، اما قصههای کتاب هیچ وقت تمام نمیشود…
قصه کوتاه کودکانه جدید شاد و غمگین (7 قصه جالب و زیبا)
کتابگردی و گم شدن در جنگل الفبا
باران کوچولو یک کیف قرمز داشت. در آن کیف، همیشه یک کتاب بود. نه یک کتاب معمولی، بلکه یک کتاب جادویی که مادربزرگش برایش هدیه داده بود. جلد کتاب آبی بود با ستارههای براق و وقتی آن را باز میکردی، حروف الفبا مثل کرم شبتاب میدرخشیدند.
یک روز باران به مادرش گفت: «مامان، حوصلهام سر رفته. میروم توی حیاط کتاب بخوانم.»
مادر گفت: «باشد، اما تا غروب برگرد.»
باران زیر درخت سیب نشست و کتاب را باز کرد. ناگهان نسیمی وزید و برگهای کتاب شروع کردند به خش خش کردن. باران دید که حرف «ب» از کتاب بیرون پرید و توی هوا چرخید. بعد حرف «ر»، بعد «ا»، بعد «ن». همه حروف اسمش توی هوا رقصیدند.
باران دستش را دراز کرد که حرف «ب» را بگیرد، ناگهان همه حروف به هم چسبیدند و یک پل درست کردند. پلی که از کتاب به جایی دیگر میرفت.
باران کنجکاو شد. پا گذاشت روی پل و رفت. ناگهان خود را در جنگلی بزرگ و سبز دید. اما این یک جنگل معمولی نبود. درختانش حروف الفبا بودند! یک درخت به شکل «الف»، یک درخت به شکل «ب»، یک درخت به شکل «پ».
باران با حیرت به این سو و آن سو نگاه میکرد. صدایی از بالای درخت «س» شنید: «خوش آمدی به جنگل الفبا، دختر کوچولو!»
باران بالا را نگاه کرد. یک پرنده کوچک روی شاخه درخت «س» نشسته بود. پرنده گفت: «من سیمرغ کوچولو هستم. گم شدهای؟»
باران گفت: «نه… بله… نمیدانم. من از کتاب آمدم.»
سیمرغ کوچولو خندید: «آهان، پس تو هم از کتابگردها هستی. بعضی از بچهها وقتی کتاب میخوانند، وارد جنگل الفبا میشوند. اما بعضیها راه برگشت را گم میکنند. اسمت چیست؟»
– باران.
– خب باران جان، برای برگشتن باید سه حرف گمشده را پیدا کنی: «ک»، «ت» و «ا». اگر این سه حرف را پیدا کنی، پل دوباره ظاهر میشود.
باران به راه افتاد. اول رفت سراغ درخت «ک». اما درخت «ک» خم شده بود و گریه میکرد. باران پرسید: «چرا گریه میکنی؟»
درخت «ک» گفت: «میوههایم را گم کردهام. حرف «ک» بدون میوه چیزی نیست.»
باران در میان علفها گشت و سه میوه کوچک به شکل «ک» پیدا کرد. آنها را به درخت آویزان کرد. درخت «ک» راست شد و ذوق زده گفت: «ممنون! حالا برو و حرف بعد را پیدا کن.»
باران رفت سراغ حرف «ت». حرف «ت» یک توپ کوچک بود که توی رودخانه افتاده بود و نمیتوانست بیرون بیاید. باران یک شاخه بلند پیدا کرد و توپ را به سمت خود کشید. حرف «ت» خیس و خندان بیرون آمد.
حالا فقط حرف «ا» مانده بود. باران گشت و گشت، اما خبری نبود. نزدیک بود ناامید شود که یاد حرف مادربزرگ افتاد: «الف، اول همه حرفهاست. گاهی اول است، گاهی آخر.»
باران به آخر کتابش نگاه کرد. بله! حرف «ا» ته کتاب پنهان شده بود و خوابیده بود. باران آن را بیدار کرد.
سه حرف جمع شدند. ناگهان پل جادویی دوباره ظاهر شد. باران از پل گذشت و برگشت زیر درخت سیب. کتاب بسته بود، اما لبخند میزد.
از آن روز، هر وقت باران کتاب میخواند، یک سری به جنگل الفبا میزد و با سیمرغ کوچولو و حرفها بازی میکرد.
قصه بچگانه با موضوع پروانه 🦋 / ۱۰ داستان کودکانه شیرین برای بچههای خوب
سارا و کتابخانهی زیرزمینی
سارا هفت سالش بود و به تازگی با خانوادهاش به یک خانه قدیمی نقل مکان کرده بودند. خانه بزرگ بود اما خیلی قدیمی. راهروهایش تاریک، پلههایش جیرجیر میکرد و بوی چوب کهنه میداد.
سارا اول از خانه میترسید، مخصوصاً از زیرزمین. مادرش گفته بود: «زیرزمین را باز نکن، کلیدش گم شده.»
اما یک روز، سارا داشت در حیاط توپ بازی میکرد که توپش از یک پنجره نیمهباز رفت توی زیرزمین. سارا نگاهی به در زیرزمین انداخت. دستگیره را چرخاند. در باز شد.
پلهها را پایین رفت. هوای زیرزمین سرد و نمناک بود. سارا با دقت قدم برداشت. ناگهان چشمش به چیزی افتاد: هزاران کتاب! قفسههای چوبی بلند که از کف تا سقف پر از کتاب بود. کتابهایی با جلدهای چرمی، پارچهای، آبی، قرمز، سبز، زرد.
سارا نفسش بند آمد. «وای! این که یک کتابخانه است!»
در گوشه کتابخانه، پیرزنی نشسته بود که عینک به چشم داشت و کتاب میخواند. سارا گفت: «ببخشید… من… من دنبال توپم میگشتم.»
پیرزن عینکش را بالا زد و لبخند زد: «توپت آن گوشه است، عزیزم. اما حالا که آمدهای، میخواهی یک کتاب به تو بدهم؟»
سارا از کتاب خوشش میآمد، اما این همه کتاب او را گیج کرده بود. گفت: «کدام یک را انتخاب کنم؟»
پیرزن گفت: «در این کتابخانه، کتابها خودشان صاحبشان را انتخاب میکنند. بنشین و کمی صبر کن.»
سارا روی یک صندلی مخملی قرمز نشست. ناگهان، یک کتاب از قفسه بیرون پرید، توی هوا چرخید و آمد روی بغل سارا نشست. کتاب جلد سبز رنگی داشت و رویش نوشته بود: «دختری که باد را دوست داشت».
سارا کتاب را باز کرد. اولین جمله را خواند: «در یک روز بادی، دختری به نام سارا از پنجره به بیرون نگاه میکرد…»
سارا با تعجب گفت: «اما اسم من ساراست!»
کتاب گفت: «میدانم. به همین دلیل تو را انتخاب کردم. من کتاب توأم.»
سارا شروع کرد به خواندن. داستان درباره دختری بود که باد را خیلی دوست داشت. با باد حرف میزد، با باد بازی میکرد و یک روز باد او را به سفری شگفتانگیز برد.
ساعتها گذشت. سارا آنقدر غرق داستان شده بود که نفهمید کی هوا تاریک شد. پیرزن گفت: «عزیزم، وقت رفتن است. اما کتاب مال تو. هر وقت خواستی میتوانی بیایی و کتاب دیگری هم انتخاب کنی.»
سارا از پیرزن تشکر کرد و کتاب را در آغوش گرفت. از آن روز به بعد، سارا هر روز به زیرزمین میرفت و کتابی جدید میخواند. هر بار، کتاب خودش او را انتخاب میکرد. گاهی کتاب شعر، گاهی کتاب قصه، گاهی کتاب علم.
سارا دیگر از خانه قدیمی نمیترسید. فهمیده بود که زیرزمین پر از هیولا نیست، پر از دوست است. دوستانی که در قفسهها خوابیدهاند و فقط منتظرند کسی بیاید و بیدارشان کند.
و آن پیرزن عینکی؟ بعضی میگویند او همان جادوگر قصهها بود که هزار سال پیش کتابخانه را ساخته بود. اما سارا میگوید: «نه، او فقط یک مادربزرگ مهربان بود که کتاب را دوست داشت.»
ببر کاغذی و کتاب نیمهشب
امیر پسری بود که به کتابها خیلی علاقه نداشت. او بازی با لگو و ماشینهای اسباببازی را بیشتر دوست داشت. هر شب، مادرش برایش کتاب میخواند، اما امیر زود خوابش میبرد.
تا اینکه یک شب، نیمههای شب، صدای خش خش از کتابخانه آمد. امیر از خواب پرید. آهسته رفت طرف کتابخانه. در باز بود.
نوری از داخل میآمد. امیر آرام وارد شد. چه دید؟ همه کتابها از قفسه بیرون آمده بودند و با هم حرف میزدند! یک کتاب قرمز با لهجه غلیظ میگفت: «من از ماجراهای دزدان دریایی خسته شدم. کاش یکی مرا بخواند!»
یک کتاب آبی جواب داد: «من پر از معمایم، اما هیچ کس نمیآید معمایم را حل کند.»
ناگهان همه کتابها ساکت شدند. امیر را دیدند. یک کتاب زرد و بزرگ جلو آمد و گفت: «پسری! تو آمدی!»
امیر ترسیده بود اما سؤال کرد: «شما… شما حرف میزنید؟»
کتاب زرد گفت: «فقط نیمهشب. فقط یک ساعت. اگر در این یک ساعت کسی ما را نخواند، تا شب بعد باید صبر کنیم.»
در همان لحظه، کتاب سبز رنگی از قفسه پایین پرید و جلوی امیر باز شد. از میان برگهایش، یک ببر کوچک کاغذی بیرون پرید. ببر راه رفت روی کف دست امیر، خمیازهای کشید و گفت: «سلام، من ببر کاغذیام. از کتاب «ببر بنگال» بیرون پریدهام.»
امیر ذوق زده شد. ببر گفت: «کتاب من خیلی قشنگ است، اما هیچ کس مرا کامل نخوانده. آخرش را هیچ کس نمیداند.»
امیر گفت: «آخرش چه میشود؟»
ببر گفت: «نمیدانم. هر کتابی که تا آخر خوانده شود، پایانش روشن میشود. اما اگر کسی کتاب را نیمهکاره رها کند، شخصیتهایش در همان نیمه راه میمانند. من سالهاست در صفحه ۳۰ گرفتارم.»
دل امیر برای ببر سوخت. گفت: «میخواهی برایت بخوانم؟»
ببر ذوق زده پرید. امیر کتاب «ببر بنگال» را برداشت و شروع کرد به خواندن. بلند بلند، با صدای رسا. صفحه ۳۱، ۳۲، ۳۳…
ببر بزرگتر میشد. از یک ببر کوچک کاغذی تبدیل شد به یک ببر متوسط. بعد به یک ببر بزرگ. بعد به یک ببر خیلی بزرگ.
وقتی امیر به صفحه ۵۰ رسید، ببر مثل یک ببر واقعی شده بود، اما هنوز کاغذی بود. امیر ادامه داد. صفحه ۶۰، ۷۰، ۸۰.
ناگهان، صفحه آخر. امیر خواند: «… و ببر پیروز شد به جنگل بازگشت و همه حیوانات به استقبالش آمدند.»
ببر درست در همان لحظه تبدیل شد به یک ببر واقعی! اما نه ببری که بترساند، بلکه ببری مهربان و بزرگ که دمش را تکان میداد و میگفت: «آزادم! آزادم!»
سایر کتابها هم صف کشیدند. کتاب آبی گفت: «حالا نوبت من است. معمایم را حل کن!»
امیر مجبور شد تا صبح بیدار بماند و بقیه کتابها را هم بخواند. یک کتاب شعر خواند، یک کتاب علمی خواند، یک کتاب تاریخ خواند. هر کتابی که تمام میشد، شخصیت اصلیاش از آن بیرون میپرید و توی اتاق میرقصید.
ساعت به شش صبح نزدیک میشد. کتاب زرد بزرگ گفت: «امیر، تو ما را نجات دادی. اما حالا باید برگردی به رختخواب، وگرنه مادرت بیدار میشود.»
امیر برگشت به رختخواب. صبح که از خواب پرید، فکر کرد همه چیز خواب بوده. تا اینکه زیر بالش را نگاه کرد. یک برگ کاغذ بود که رویش یک ببر کوچک نقاشی شده بود و نوشته بود: «ممنون، دوست من. تا شب بعد!»
از آن شب، امیر هر شب منتظر نیمهشب بود تا به کتابخانه برود و با شخصیتهای کتابها ملاقات کند.
قصه بچگانه برای نوزاد (۱۰ داستان کوتاه برای نوزادان چند ماهه)
کتابی که رنگها را گم کرد
در شهر رنگینکمان، کتابهای رنگی زندگی میکردند. کتاب قرمز، کتاب آبی، کتاب زرد، کتاب سبز و کتاب بنفش. هر کدام از این کتابها، رنگ خودشان را داشتند و قصههای مربوط به آن رنگ را میگفتند.
اما یک روز بد، همه چیز تغییر کرد. یک جادوگر بدجنس که از رنگها متنفر بود، طلسمی روی کتابخانه انداخت. همه رنگها از کتابها بیرون ریختند و کتابها سیاه و سفید شدند.
دختر کوچکی به نام آوا در این شهر زندگی میکرد. آوا عاشق رنگها بود. وقتی دید کتابها همه بیرنگ شدهاند، گریه کرد. رفت پیش کتابدار پیر، خانم نارنجی.
خانم نارنجی گفت: «گریه نکن، آوا جان. فقط یک راه هست: تو باید بروی به سرزمین رنگها و رنگهای گمشده را برگردانی.»
آوا پرسید: «سرزمین رنگها کجاست؟»
خانم نارنجی گفت: «درون همین کتابها. کافی است یکی از کتابها را باز کنی و وارد قصه شوی.»
آوا کتاب قرمز را برداشت. جلدش سیاه و سفید بود و خیلی غمگین به نظر میرسید. آوا کتاب را باز کرد و صفحه اول را خواند: «روزی روزگاری، در سرزمین قرمز…»
ناگهان آوا خود را در سرزمینی یافت که همه چیز سیاه و سفید بود. حتی آتش هم سفید بود! درختها سفید بودند، گلها سفید بودند، آسمان خاکستری بود.
آوا فریاد زد: «رنگ قرمز کجاست؟»
صدایی از دور آمد: «من اینجام، اما نمیتوانم بیایم. جادوگر من را در قلعه شیشهای زندانی کرده. اگر میخواهی من را نجات بدهی، باید معمای قرمز را حل کنی.»
آوا جلو رفت. رسید به یک در بزرگ که رویش نوشته بود: «رنگ من، همیشه در آتش است، همیشه در قلب است، همیشه در شکوفه گل سرخ است. من کیستم؟»
آوا فکر کرد. گفت: «قرمز! جواب قرمز است!»
در باز شد. پشت در، یک ظرف کوچک پر از رنگ قرمز بود. آوا ظرف را برداشت و دوباره کتاب را باز کرد. ناگهان به کتابخانه برگشت. رنگ قرمز را روی کتاب قرمز پاشید. کتاب جان گرفت، جلدش قرمز شد و خندید.
حالا نوبت کتاب آبی بود. آوا وارد سرزمین آبی شد. آنجا هم همه چیز سیاه و سفید بود. دریایی که باید آبی باشد، سفید بود. معمای کتاب آبی این بود: «من در آسمانم، در دریا هستم، در چشمهای آرام. من کیستم؟»
آوا گفت: «آبی!»
ظرف آبی را برداشت و برگشت.
همین طور آوا رفت به سرزمین زرد، سبز و بنفش. هر بار یک معما حل کرد و رنگ را برگرداند. آخرین رنگ، نارنجی بود. اما برای رنگ نارنجی راهی نبود.
آوا نزد خانم نارنجی برگشت و گفت: «من رنگ نارنجی را پیدا نکردم.»
خانم نارنجی لبخند زد و گفت: «چون رنگ نارنجی هیچ وقت گم نشده بود. رنگ نارنجی، رنگ مهربانی و امید است. من همان رنگ نارنجی هستم که همیشه در کتابخانه مانده تا به تو کمک کند.»
آوا فهمید. بقیه رنگها را روی کتاب نارنجی ریخت. کتاب نارنجی که همان خانم نارنجی بود، رنگارنگ شد. بعد همه رنگها را روی هم ریخت و کتابخانه دوباره رنگارنگ شد.
از آن روز، بچههای شهر رنگینکمان هر روز به کتابخانه میآمدند و کتاب میخواندند. و جادوگر بدجنس از ترس رنگها فرار کرد و هیچ وقت برنگشت.
سفر ماهی کوچولو در کتاب دریا
ماهی کوچولو توی یک حوض زندگی میکرد. اما نه هر حوضی، حوضی که وسط یک کتابخانه بزرگ بود. این حوض مال کتابدار پیر بود، آقای ستاره.
یک روز آقای ستاره کتابی آورد و کنار حوض گذاشت. اسم کتاب بود: «اعماق دریا». ماهی کوچولو از توی حوض نگاه کرد و دلش گرفت. فکر کرد: «کاش میتوانستم دریا را ببینم.»
شب که آقای ستاره رفت، ماهی کوچولو از حوض پرید بیرون. چلپ چلوپ! روی زمین افتاد. کتاب باز بود و نور آبی رنگی از آن بیرون میآمد. ماهی کوچولو دمش را تکان داد و پرید توی کتاب.
چه دید؟ یک دریای واقعی! نه، از آن بزرگتر! یک اقیانوس بیپایان. آب شور و گرم بود، پر از جلبکهای سبز و مرجانهای رنگارنگ.
ماهی کوچولو با ذوق شنا کرد. یک ماهی بزرگ به طرفش آمد و گفت: «سلام! تو جدیدی؟ از کدام صفحهای؟»
ماهی کوچولو گفت: «من از بیرون آمدهم. از یک حوض کوچک توی کتابخانه.»
ماهی بزرگ گفت: «اینجا کتاب دریاست. هزاران صفحه دارد. هر صفحه یک بخش از دریاست. بیا با من بگرد تا همه چیز را به تو نشان دهم.»
آنها با هم شنا کردند. صفحه ۱: ساحل و موجها. صفحه ۲: ماهیهای کوچک رنگی. صفحه ۳: عروس دریاییهای نورانی. صفحه ۴: یک کشتی شکسته قدیمی.
ماهی کوچولو از دیدن یک نهنگ غولپیکر ترسید. اما نهنگ خندید و گفت: «نترس، من فقط یک نقشم. کاغذی هستم، مثل تو.»
ماهی کوچولو نگاهی به خودش انداخت. بله! خودش هم کاغذی شده بود، مثل نقاشیهای کتاب. اما این را دوست داشت، چون میتوانست با همه جا سفر کند.
رفتند تا صفحه ۹۰. آنجا یک دریاچه آرام بود. ماهی بزرگ گفت: «اینجا صفحه مورد علاقه من است. ساکت و آرام. هیچ موجی نیست، هیچ ماهی درندهای نیست.»
ناگهان، یک گرداب بزرگ ظاهر شد. ماهی بزرگ فریاد زد: «مواظب باش! این گرداب تو را میبرد به صفحه آخر!»
اما خیلی دیر شده بود. ماهی کوچولو در گرداب افتاد و چرخید، چرخید، چرخید. بعد، ناگهان، همه چیز آرام شد.
جای عجیبی بود. اینجا دیگر آب نبود. خشکی بود. ماهی کوچولو نمیتوانست نفس بکشد. ناامید شد و گریه کرد.
ناگهان، از بالای سرش صدایی آمد: «گریه نکن، ماهی جان. من پرندهام، میتوانم کمکت کنم.»
یک مرغ دریایی سفید بالهایش را باز کرد. ماهی کوچولو را روی پشتش گذاشت و پرواز کرد. رفتند بالا، بالاتر. از بالای صفحه آخر، ماهی کوچولو تمام کتاب را دید. دید که کتاب شکل یک دایره است. صفحه اول به صفحه آخر وصل میشود.
مرغ دریایی گفت: «در این کتاب، هیچ چیز گم نمیشود. همه چیز به اول برمیگردد.»
پرنده ماهی را برد و انداخت توی صفحه اول. دوباره موجها، دوباره ساحل. ماهی بزرگ آنجا بود و منتظر. گفت: «کجا رفته بودی؟ نگرانت شدم.»
ماهی کوچولو لبخند زد و گفت: «تمام کتاب را دیدم. از اول تا آخر. اما حالا میدانم که اول و آخر یکی است.»
ساعت به صبح نزدیک میشد. ماهی کوچولو از کتاب بیرون پرید و برگشت توی حوض. اما از آن روز به بعد، دیگر حوض برایش کوچک نبود. چون میدانست هر وقت بخواهد، میتواند برود توی کتاب دریا و به سفر برود.
و آقای ستاره؟ وقتی صبح دید ماهی کوچولو لبخند میزند، فهمید که حتماً شب به سفر رفته. فقط گفت: «ماهی کوچولو، کتاب خوب بود؟» و هر شب کتاب جدیدی کنار حوض میگذاشت.
علی و اژدهایی که از کتاب فرار کرد
علی پسری ترسو بود. از تاریکی میترسید، از صداهای بلند میترسید، و بیشتر از همه از اژدها میترسید. مادرش همیشه میگفت: «علی جان، اژدها که وجود ندارد!» اما علی باور نمیکرد.
یک روز، علی در کتابخانه مدرسه کتابی دید با جلد قرمز و تصویر یک اژدهای بزرگ. علی از کتاب ترسید و آن را در قفسه گذاشت. اما درست موقع برگشتن، کتاب افتاد زمین و باز شد.
ناگهان، دود سیاهی از کتاب بیرون آمد. بعد شعله آتش، بعد یک دم بزرگ، بعد دو بال، بعد یک سر بزرگ با دو شاخ. اژدها از کتاب بیرون آمد!
اژدها عطسهای کرد و سه تا جرقه از دماغش پرید. علی جیغ کشید و دوید. اژدها هم دنبالش دوید. علی رفت توی کلاس ریاضی، اژدها هم رفت. علی رفت توی حیاط، اژدها هم رفت. علی رفت توی دستشویی، اژدها هم رفت (اما توی دستشویی جا نشد).
علی خسته شد. ایستاد و گفت: «چ… چرا من را دنبال میکنی؟»
اژدها گفت: «چون تو تنها کسی هستی که میتوانی من را برگردانی به کتابم.»
علی با تعجب گفت: «من؟ چطور؟»
اژدها گفت: «من از یک صفحه خاص فرار کردهام. صفحه ۴۲. اگر کسی صفحه ۴۲ را برایم بخواند، برمیگردم. اما من بیصبرم و نمیتوانم صبر کنم تا کسی بیاید و بخواند. باید خودم کسی را پیدا کنم.»
علی گفت: «پس تو از کتاب فرار کردی چون حوصله نداشتی؟»
اژدها سرش را پایین انداخت و گفت: «بله. کار بدی کردم. حالا میخواهم برگردم، اما راه را گم کردهام.»
علی نفس عمیقی کشید. با خودش فکر کرد: «میتوانم به اژدها کمک کنم. شاید اگر کمکش کنم، دیگر از اژدها نترسم.»
گفت: «کتابت کجاست؟»
اژدها گفت: «توی کتابخانه مدرسه، قفسه سوم، طبقه دوم.»
علی برگشت به کتابخانه. کتاب قرمز هنوز روی زمین بود، باز بود. علی صفحه ۴۲ را پیدا کرد و شروع کرد به خواندن: «اژدهای کوچولو آنقدر ترسیده بود که نمیتوانست نفس بکشد. شوالیه به او گفت: نترس، من به تو آسیب نمیزنم…»
همین که علی این جمله را خواند، اژدها کمکم کوچک شد. از یک اژدهای بزرگ تبدیل شد به یک اژدهای متوسط، بعد به یک اژدهای کوچک، بعد به یک اژدهای خیلی کوچک. بعد تبدیل شد به نقاشی روی کاغذ و رفت توی کتاب.
صفحه ۴۲ دیگر خالی نبود. تصویر اژدها دوباره آنجا بود، اما این بار اژدها داشت لبخند میزد.
علی کتاب را بست و گذاشت توی قفسه. همان موقع، معلم کتابدار وارد شد و گفت: «علی جان! تو که از اژدها میترسیدی، چطور این کتاب را برداشتی؟»
علی لبخند زد و گفت: «دیگر نمیترسم. اژدهاها هم میتوانند دوست باشند.»
از آن روز، علی دیگر ترسو نبود. فهمید که ترسها اگر روبرویشان بایستی، کوچک میشوند. و کتابها بهترین جا برای روبرو شدن با ترسها هستند، چون در کتابها، همه چیز خوب تمام میشود.
قصه بچگانه با موضوع امام رضا؛ ۸ داستان مذهبی کوتاه امام هشتم
کتابی که باران نمیگذاشت بیاید
در یک روستای کوچک، سه سال بود که باران نیامده بود. زمین خشکیده بود، رودخانه خشک شده بود، درختها برگهایشان را ریخته بودند. بچههای روستا هر روز به آسمان نگاه میکردند، اما ابری نبود.
در این روستا، دختری به نام لیلا زندگی میکرد. لیلا یک کتاب داشت که مادربزرگش برایش هدیه داده بود. کتاب کوچک بود با جلد آبی و روی آن یک ابر کشیده شده بود. اسم کتاب بود: «ابر بارانزا».
یک روز لیلا کتاب را باز کرد. توی کتاب نوشته بود: «اگر کسی این کتاب را با صدای بلند بخواند، ابرها جمع میشوند و باران میبارد. اما فقط یک بار در سال.»
لیلا با ذوق پیش مادرش رفت: «مامان! مامان! این کتاب باران میآورد!»
مادر خسته و ناامید گفت: «لیلا جان، کتابها باران نمیآورند. این فقط یک قصه است.»
اما لیلا باور داشت. رفت توی حیاط، کتاب را باز کرد و با صدای بلند شروع کرد به خواندن: «ابر کوچولو، ابر کوچولو، از افق دور بیا. دل زمین تنگ شده، قطرههایت را بپاش…»
باد وزید. برگ درختان خشک به صدا درآمد. لیلا ادامه داد: «باران جان، باران جان، قطرهات را بفرست. هر چه داری ببار، ما تشنهایم…»
آسمان کمی تیره شد. یک ابر کوچک از پشت کوه آمد. لیلا خوشحال شد. بلندتر خواند: «قطره اول، قطره دوم، قطره سوم، بشکن شیشه غم…»
ابرها بیشتر شدند. آسمان خاکستری شد. یک قطره… دو قطره… باران شروع شد!
مادر لیلا از خانه بیرون دوید. همسایهها هم دویدند. همه در باران میرقصیدند و شادی میکردند. باران آمد و آمد و آمد. زمین تشنه آب خورد، درختها جان گرفتند، رودخانه دوباره جاری شد.
لیلا کتاب را بست و در آغوش گرفت. آن شب، همه روستا جشن گرفتند. پیرمرد روستا گفت: «لیلا جان، تو نجاتدهنده ما هستی.»
اما لیلا گفت: «نه، این کتاب نجاتمان داد. من فقط آن را خواندم.»
فردا صبح، رئیس روستا پیشنهاد کرد کتاب را در موزه بگذارند تا همه ببینند. اما لیلا مخالفت کرد: «کتاب باید خوانده شود، نه حبس. اگر در موزه بماند، کسی آن را نمیخواند و باران دیگر نمیبارد.»
قبول کردند. لیلا کتاب را به مدرسه برد و به معلم داد. معلم هر هفته یک بار کتاب را با صدای بلند برای بچهها میخواند. و هر بار، ابرها جمع میشدند و بارانی نرم و آرام میبارید.
از آن سال، روستای لیلا دیگر خشکسالی ندید. و همه بچهها یاد گرفتند که کتابها قدرت عجیبی دارند. شاید نه همه کتابها بتوانند باران بیاورند، اما هر کتابی میتواند چیز دیگری بیاورد: آگاهی، شادی، آرامش، یا امید.
و لیلا هر وقت کتاب آبی را میدید، یاد مادربزرگش میافتاد که گفته بود: «کتاب، معجزهای است در قالب کاغذ.»
کتابهای گمشده و سفر به ماه
ساسان پسر کنجکاوی بود. او عاشق نگاه کردن به ماه بود. هر شب میرفت پشت بام و به ماه خیره میشد. یک بار از پدرش پرسید: «بابا، چطور میتوانم بروم ماه؟»
پدر خندید و گفت: «باید فضانورد بشوی، عزیزم.»
اما ساسان صبر نداشت. او میخواست همین الان برود ماه.
یک روز، وقتی ساسان توی کتابخانه دنبال کتابی درباره فضا میگشت، کتاب عجیبی پیدا کرد. جلد کتاب مشکی بود با ستارههای براق و رویش نوشته بود: «راهنمای سفر به ماه».
ساسان ذوقزده کتاب را باز کرد. صفحه اول: «اگر میخواهی به ماه بروی، باید سه کتاب گمشده را پیدا کنی: کتاب باد، کتاب نور و کتاب سکوت.»
ساسان نمیدانست این کتابها کجا هستند. از کتابدار پرسید، اما کتابدار گفت: «من چنین کتابهایی ندیدهام.»
ساسان ناامید نشد. رفت توی قفسهها و گشت. قفسه اول: کتابهای شعر. قفسه دوم: کتابهای داستان. قفسه سوم: کتابهای علمی. قفسه چهارم: کتابهای قدیمی.
در قفسه قدیمیها، یک کتاب زرد پیدا کرد. روی جلدش نوشته بود: «باد، دوست نادیدنی». ساسان آن را برداشت. همین که دستش به کتاب خورد، نسیمی وزید و کتاب باز شد. از میان برگهایش، یک پرنده کاغذی بیرون پرید. پرنده گفت: «سلام! من کتاب باد هستم. مرا پیدا کردی. حالا برو سراغ کتاب نور.»
کتاب نور را ساسان در قفسه بالایی پیدا کرد. روی جلدش خورشیدی کشیده شده بود. کتاب را باز کرد و نوری درخشان از آن بیرون زد. یک پروانه کاغذی پر نور از آن بیرون پرید و گفت: «کتاب نور را یافتی. برو سراغ کتاب سکوت.»
کتاب سکوت در قفسه پایین، زیر یک کتاب بزرگ، پنهان شده بود. روی جلدش ماه کشیده شده بود. ساسان آن را برداشت. اما هیچ صدایی از آن بیرون نیامد. نه پرندهای، نه پروانهای. فقط سکوت.
ساسان ناراحت شد. فکر کرد شاید کتاب خراب است. اما ناگهان فهمید: سکوت یعنی هیچ صدایی. یعنی خود کتاب سکوت، همان سکوت بود.
سه کتاب را کنار هم گذاشت. کتاب باد و کتاب نور و کتاب سکوت. هر سه با هم ورق زدند. باد وزید، نور تابید، سکوت حاکم شد. ناگهان، ساسان از زمین بلند شد. داشت پرواز میکرد! از پنجره کتابخانه رفت بیرون، از ابرها گذشت، از جو زمین گذشت و رسید به ماه.
ماه چقدر قشنگ بود! سطحش سفید و نرم بود. آسمانش پر از ستاره. ساسان روی ماه پرید (چون روی ماه پریدن خیلی راحت است). برگشت به زمین نگاه کرد. زمین آبی و سبز و سفید بود. خیلی قشنگ بود.
ناگهان، صدایی شنید: «ساسان، وقت برگشتن است.»
نگاه کرد. همان کتاب سکوت بود که حرف زده بود!
ساسان گفت: «تو که کتاب سکوتی، چرا حرف زدی؟»
کتاب سکوت خندید (اما بیصدا) و روی جلدش نوشته شد: «سکوت هم گاهی حرف میزند. فقط باید گوشهایت را باز کنی.»
ساسان سوار باد شد و برگشت زمین. کتابها دوباره بسته شدند و رفتند سر جایش.
از آن روز، ساسان میدانست که برای سفر به ماه، نیازی به موشک نیست. گاهی یک کتاب کافی است. و هر وقت ماه را میدید، لبخند میزد و یاد سفرش میافتاد.
و البته هیچ وقت به کسی نگفت که چگونه به ماه رفته بود. چون کسی باورش نمیکرد. فقط کتابدار پیر میدانست. چون خودش هم سالها پیش همین سفر را کرده بود.
قصه کودکانه در مورد کتک زدن (داستان درباره دعوا، عصبانیت و محبت)
جعبه جادویی که کتاب نبود
در یک شهر بزرگ، پسری به نام رامین زندگی میکرد. رامین همه چیز داشت: اسباببازیهای گرانقیمت، تبلت، تلویزیون، کنسول بازی. اما یک چیز نداشت: کتاب. در خانه رامین حتی یک کتاب نبود. پدر و مادرش میگفتند: «کتاب چه فایده دارد؟ همه چیز توی اینترنت هست.»
یک روز، رامین توی اتاق زیرشیروانی خانهشان یک جعبه چوبی قدیمی پیدا کرد. جعبه خیلی قشنگ بود، با نقش و نگارهای طلایی. روی جعبه نوشته شده بود: «این جعبه را باز نکن، مگر آنکه تشنه ماجرا باشی.»
رامین کنجکاو شد. جعبه را باز کرد. داخل جعبه چیزی نبود… خالی بود. رامین ناامید شد و خواست جعبه را ببندد که ناگهان صدایی از ته جعبه آمد: «من اینجام… مرا ببین.»
رامین دقت کرد. کف جعبه یک خط نوشته بود: «من یک کتابم، اما دیده نمیشوم. مرا لمس کن.»
رامین دستش را توی جعبه کرد. انگار چیزی آنجا بود، اما دیده نمیشد. یک کتاب نامرئی!
کتاب نامرئی گفت: «من سالهاست در این جعبه هستم. هیچ کس مرا نخوانده، چون هیچ کس نمیتوانسته من را ببیند. برای دیدن من، باید چشمانت را ببندی و با قلبت بخوانی.»
رامین چشمانش را بست. کتاب گفت: «حالا، اولین کلمه را بگو.»
رامین گفت: «یکی بود، یکی نبود…»
ناگهان، در ذهنش یک قصه شروع شد. قصه پسر بچهای که به جنگل میرود و با حیوانات حرف میزند. رامین قصه را میدید، مثل یک فیلم رنگی و قشنگ. اما این فیلم درون مغزش بود.
کتاب گفت: «ادامه بده. هر کلمهای که میگویی، یک صحنه میسازد.»
رامین ادامه داد. پرندهها توی قصه پرواز کردند، درختها سبز شدند، خورشید طلوع کرد. رامین حسابی ذوق زده شد. تا سه ساعت قصه گفت و قصه شنید.
وقتی چشمانش را باز کرد، خسته اما خوشحال بود. کتاب نامرئی گفت: «حالا فهمیدی؟ کتاب لازم نیست کاغذی باشد. کتاب یعنی قصه. قصه یعنی تخیل. تخیل یعنی پرواز.»
رامین جعبه را برداشت و پایین رفت. پیش پدر و مادرش رفت و گفت: «بابا، مامان، من یک کتاب پیدا کردهام. اما نامرئی است. به من یاد داد که چطور قصه بگویم.»
پدر و مادرش اول خندیدند، اما وقتی رامین شروع کرد به قصه گفتن، آنها هم چشمانشان را بستند و گوش کردند. قصه آنقدر قشنگ بود که پدر و مادر رامین هم برای لحظاتی فراموش کردند کجا هستند.
از آن روز، رامین هر شب برای خانواده اش قصه میگفت. کم کم خانه پر از کتاب شد. پدر و مادرش فهمیدند که کتاب چقدر مهم است. حتی پدر رامین خودش شروع کرد به کتاب خواندن.
و آن جعبه چوبی؟ همیشه در اتاق رامین بود. هر وقت کسی حوصله نداشت، جعبه را باز میکرد، چشمانش را میبست و کتاب نامرئی برایش قصه میگفت. و رامین قول داد که این جعبه را به فرزندانش هم بدهد، تا آنها هم بدانند که کتاب همیشه نیست که دیدنی باشد. گاهی کتاب را باید با قلب دید.
