شعر «از هجوم روشنایی شیشه های درتکان می خورد…» که با عنوان «ورق روشن وقت» از مجموعهٔ «حجم سبز» سهراب سپهری شناخته می‌شود، یکی از غزل‌های تأمل‌برانگیز و طبیعت‌گرایانهٔ این …
شعر «بعد از آن دیوانگی ها، ای دریغ…» با عنوان «گمشده» از دفتر «دیوار» فروغ فرخزاد است و به سال ۱۳۳۴ در تهران سروده شده است . فروغ در این …
رباعی شماره ۳۶ از رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مطلعِ هشداردهنده و تأمل‌برانگیزِ «دریاب که از روح جدا خواهی رفت…»، یکی از عمیق‌ترین و فلسفی‌ترین سروده‌های این شاعر بزرگ است …
غزل شماره ۱۰۳ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ شورانگیزِ «دل و جان را در این حضرت بپالا…»، یکی از غزل‌های پرشور و عارفانه‌ی مولاناست که در آن، از پالایشِ …
غزل شماره ۱۰۰ از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ شورانگیزِ «این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و پرشورِ این شاعر بزرگ است که …
غزل شماره ۱۰۶ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ دعایی و دلنشینِ «تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مباد…»، یکی از غزل‌های پرمغز و تأمل‌برانگیزِ لسان‌الغیب است که در آن، شاعر …
غزل شماره ۱۰۳ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ جانسوزِ «از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران…»، یکی از غزل‌های تأمل‌برانگیز و پرمغز این شاعر بزرگ معاصر است که در …
رباعی شماره ۳۵ از رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مطلعِ شورانگیزِ «در فصل بهار اگر بتی حور سرشت…»، یکی از زیباترین و امیدبخش‌ترین سروده‌های این فیلسوف و ریاضیدان بزرگ است …
غزل شماره ۱۰۲ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ شورانگیزِ «سلیمانا بیار انگشتری را، مطیع و بنده کن دیو و پری را…»، یکی از غزل‌های پرشور و تمثیلی مولانا است …
غزل شماره ۹۹ از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ جانسوزِ «صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و پرشور این شاعر بزرگ است که در …
غزل شماره ۱۰۵ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ رندانه و طنزآمیزِ «صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد…»، یکی از غزل‌های پرمغز و تأمل‌برانگیزِ لسان‌الغیب است که در …
شعر «به سراغ من اگر می‌آیید…» که با عنوان «پشت هیچستانم» نیز شناخته می‌شود، از مشهورترین و تأثیرگذارترین سروده‌های سهراب سپهری است که در مجموعهٔ «حجم سبز» منتشر شده است …
شعر «بر روی ما نگاه خدا خنده میزند…» که با عنوان «پاسخ» نیز شناخته می‌شود، از دفتر «دیوار» فروغ فرخزاد است؛ سروده‌ای که در آن، فروغ با بیانی صریح و …
غزل شماره ۱۰۱ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ شورانگیز و پرتپشِ «بسوزانیم سودا و جنون را درآشامیم هر دم موج خون را…»، یکی از غزل‌های پرشور و عارفانهٔ مولاناست …
غزل شماره ۹۸ از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ پُرشورِ «گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و سرشار از شورِ دیدارِ این شاعر بزرگ …
رباعی شماره ۳۴ از رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مطلعِ تأمل‌برانگیزِ «در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست…»، یکی از عمیق‌ترین و فلسفی‌ترین سروده‌های این شاعر بزرگ است که …
غزل شماره ۱۰۴ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ ستایش‌آمیزِ «جمالت آفتابِ هر نظر باد…»، یکی از غزل‌های پرشور و دعاییِ لسان‌الغیب است که در آن، شاعر با زبانی شورانگیز و …
غزل شماره ۱۰۱ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ شورانگیزِ «بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم…»، یکی از غزل‌های پرشور و تأمل‌برانگیز این شاعر بزرگ معاصر است که در …