رباعی شماره ۳۱ از رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مطلعِ تأمل‌برانگیزِ «دارنده چو ترکیب طبایع آراست…»، یکی از عمیق‌ترین سروده‌های این فیلسوف و ریاضیدان بزرگ است که در آن، به رازِ …
غزل شماره ۹۸ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ شورانگیزِ «ای از نظرت مست شده اسم و مسمّا…»، یکی از غزل‌های پرشور مولاناست که در آن، از ناتوانیِ زبان در برابرِ «نظرِ بی‌نهایتِ …
غزل شماره ۹۵ از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ شورانگیزِ «آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و پرشور این استادِ مسلمِ سخن …
غزل شماره ۱۰۱ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ پرسش‌برانگیزِ «شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بی‌بنیاد…»، یکی از غزل‌های تأمل‌برانگیزِ لسان‌الغیب است که در آن، شاعر با نگاهی رندانه و …
غزل شماره ۹۸ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ جانسوزِ «از زندگانی‌ام گله دارد جوانی‌ام…»، یکی از غزل‌های تأمل‌برانگیز و پرمغز این شاعر بزرگ معاصر است که در آن، از دوریِ ایامِ …
رباعی شماره ۳۰ از رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مطلعِ تأمل‌برانگیزِ «خاکی که به زیر پای هر نادانی‌ست…»، یکی از رباعیات پرمغز و انسان‌گرایانه‌ی این فیلسوف بزرگ است که در …
غزل شماره ۹۷ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ شورانگیز و تمثیلیِ «رفتم به سوی مصر و خریدم شکری را…»، یکی از غزل‌های پرشور مولانا است که در آن، با زبانی …
غزل شماره ۹۴ از غزلیات سعدی، با مطلعِ «خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست…»، یکی از غزل‌های پرمغز و تصویرآفرین این شاعر بزرگ است که در آن، زیباییِ بی‌نظیر معشوق با زبانِ …
غزل شماره ۱۰۰ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ پندآموزِ «دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد…»، یکی از غزل‌های تأمل‌برانگیزِ لسان‌الغیب است که در آن، شاعر با یادآوریِ سخنِ …
غزل شماره ۹۷ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ تأمل‌برانگیزِ «ای شاخ گل که در پی گلچین دوانی‌ام…»، یکی از غزل‌های پرمغز و تأثیرگذار این شاعر بزرگ معاصر است که در …
شعر «خانه دوست کجاست؟» که با عنوان «نشانی» نیز شناخته می‌شود، از سهراب سپهری و مجموعهٔ «حجم سبز» است که در آن، شاعر با زبانی ساده و در عین حال نمادین، از جستجوی …
شعر «بعد از آن دیوانگی ها، ای دریغ…» که با عنوان «گمشده» نیز شناخته می‌شود، از دفتر شعر «دیوار» فروغ فرخزاد است. این شعر، روایتی است از سکوت پس از طوفان؛ …
رباعی شماره ۲۹ از رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مطلعِ تأمل‌برانگیزِ «چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست…»، یکی از عمیق‌ترین سروده‌های این فیلسوف و ریاضیدان بزرگ …
غزل شماره ۹۶ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ رمزآمیزِ «لب را تو به هر بوسه و هر لوت میالا…»، یکی از غزل‌های پرمغز و تأمل‌برانگیز مولاناست که در آن به پالایشِ …
غزل شماره ۹۳ از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ پرمغز و تأمل‌برانگیزِ «یار من آن که لطف خداوند یار اوست…»، یکی از غزل‌های عارفانه و حکیمانهٔ این استادِ مسلمِ سخن …
غزل شماره ۹۹ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ شورانگیزِ «دلِ من در هوایِ روی فرخ بُوَد آشفته همچون مویِ فرخ…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و تصویرآفرینِ لسان‌الغیب است که در …
غزل شماره ۹۶ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ جانسوزِ «تا کی در انتظار گذاری به زاری‌ام…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و تأمل‌برانگیز این شاعر بزرگ معاصر است که در آن …
شعر «ماه بالای سر آبادی است اهل آبادی در خواب…» از سهراب سپهری، یکی از غزل‌های تأمل‌برانگیز و آرامش‌بخش این شاعر بزرگ معاصر است که در آن، شاعر به تماشای سکوت …