شعر

غزل شماره ۱۰۶ از غزلیات صائب تبریزی، با مطلعِ باریک‌بینانهٔ «مورم اما خوشه‌چین خرمن دونان نیم…»، یکی از غزل‌های پرمغز و فلسفیِ این شاعرِ سبک هندی است که در آن، …

غزل شماره ۱۰۷ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ فلسفی و تأمل‌برانگیزِ «آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن…»، یکی از غزل‌های پرمغز و عارفانهٔ این شاعر بزرگ معاصر است …

محمدحسین اصفهانی، متخلص به «رفیق»، از شاعران برجستهٔ دورهٔ بازگشت ادبی و از شاگردان مشتاق اصفهانی است که در سال ۱۱۵۰ هجری قمری در اصفهان زاده شد و در سال …

غزل شماره ۱۰۶ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ شورانگیزِ «مرا حلوا هوس کردست حلوا…»، یکی از غزل‌های کوتاه اما پرمغز و سرشار از وجدِ مولاناست که در آن، «حلوا» …

غزل شماره 104 از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ جانسوزِ «مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست»، یکی از غزل‌های عاشقانه و پرشور این شاعر بزرگ است که …

میرزا محمد بن محمدرضا تبریزی، متخلص به «مجذوب»، از عالمان، عارفان و شاعران نامدار تبریز در نیمهٔ اول قرن یازدهم هجری است که در روزگار سلاطین صفویه می‌زیست و در …

غزل شماره ۱۰۹ از غزلیات شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی، با مطلعِ جانسوزِ «دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد…»، یکی از غزل‌های پرشور و انتظارآمیزِ لسان‌الغیب است که در آن، شاعر …

غزل شماره ۱۰۳ از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ جانسوزِ «ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و پرشور این شاعر بزرگ است که …

غزل شماره ۱۰۵ از غزلیات صائب تبریزی، با مطلعِ باریک‌بینانهٔ «از بلندی مانع گردش شود افلاک را…»، یکی از غزل‌های پرمغز و فلسفیِ این شاعرِ سبک هندی است که در …

غزل شماره ۱۰۶ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ پندآموزِ «در بهاران سری از خاک برون آوردن…»، یکی از غزل‌های اخلاقی و فلسفیِ این شاعر بزرگ معاصر است که در …

نورس دماوندی، شاعر و خوشنویس قرن یازدهم هجری و از شاگردان مکتب صائب تبریزی، در شهر دماوند زاده شد و پس از مهاجرت به اصفهان، در فضای ادبی دربار صفوی …

ناصرالدین بجه‌ای شیرازی، از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم و اوایل سدهٔ هشتم هجری است که در روستای «بجه» از توابع رامجرد فارس زاده شد و چون در شیراز سکونت داشت، …