شعر

غزل شماره ۱۰۲ از غزلیات صائب تبریزی، با مطلعِ باریک‌بینانهٔ «غم ز خاطر می‌برد غمخانه من خلق را…»، یکی از غزل‌های پرمغز و فلسفیِ این شاعرِ سبک هندی است که …

غزل شماره ۱۰۳ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ جانسوزِ «از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران…»، یکی از غزل‌های تأمل‌برانگیز و پرمغز این شاعر بزرگ معاصر است که در …

میرزا احمد صفایی جندقی (۱۲۳۶-۱۳۱۴ قمری)، فرزند دوم شاعر طنزپرداز نامدار یغما جندقی، از شاعران برجستهٔ دورهٔ قاجار است که با وجود تأثیرپذیری از فضای ادبی پدر، راهی جداگانه در …

رباعی شماره ۳۵ از رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مطلعِ شورانگیزِ «در فصل بهار اگر بتی حور سرشت…»، یکی از زیباترین و امیدبخش‌ترین سروده‌های این فیلسوف و ریاضیدان بزرگ است …

غزل شماره ۱۰۲ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ شورانگیزِ «سلیمانا بیار انگشتری را، مطیع و بنده کن دیو و پری را…»، یکی از غزل‌های پرشور و تمثیلی مولانا است …

غزل شماره ۹۹ از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ جانسوزِ «صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و پرشور این شاعر بزرگ است که در …

غزل شماره ۱۰۲ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ جانسوزِ «نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم…»، یکی از غزل‌های تأمل‌برانگیز و پرمغز این شاعر بزرگ معاصر است که در …

غزل شماره ۱۰۵ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ رندانه و طنزآمیزِ «صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد…»، یکی از غزل‌های پرمغز و تأمل‌برانگیزِ لسان‌الغیب است که در …

غزل شماره ۱۰۱ از غزلیات صائب تبریزی، با مطلعِ باریک‌بینانهٔ «ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را…»، یکی از غزل‌های پرمغز و انتقادیِ این شاعرِ سبک هندی است …

شعر «به سراغ من اگر می‌آیید…» که با عنوان «پشت هیچستانم» نیز شناخته می‌شود، از مشهورترین و تأثیرگذارترین سروده‌های سهراب سپهری است که در مجموعهٔ «حجم سبز» منتشر شده است …

شعر «پشت این کوه بلند لب دریای کبود دختری بود…» که با عنوان «دیوار» نیز شناخته می‌شود، از سروده‌های هوشنگ ابتهاج، متخلص به «سایه»، یکی از غزل‌های عاشقانه و حسرت‌آمیز …

شعر «بر روی ما نگاه خدا خنده می‌زند…» که با عنوان «پاسخ» نیز شناخته می‌شود، از دفتر «دیوار» فروغ فرخزاد است؛ سروده‌ای که در آن، فروغ با بیانی صریح و …