شعر

غزل شماره ۱۰۰ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ پندآموزِ «دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد…»، یکی از غزل‌های تأمل‌برانگیزِ لسان‌الغیب است که در آن، شاعر با یادآوریِ سخنِ …

غزل شماره ۹۶ از غزلیات صائب تبریزی، با مطلعِ باریک‌بینانهٔ «بر نمی‌آید مراد از کعبه گل عشق را…»، یکی از غزل‌های پرمغز این شاعرِ سبک هندی است که در آن، عشق …

غزل شماره ۹۷ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ تأمل‌برانگیزِ «ای شاخ گل که در پی گلچین دوانی‌ام…»، یکی از غزل‌های پرمغز و تأثیرگذار این شاعر بزرگ معاصر است که در …

شعر «خانه دوست کجاست؟» که با عنوان «نشانی» نیز شناخته می‌شود، از سهراب سپهری و مجموعهٔ «حجم سبز» است که در آن، شاعر با زبانی ساده و در عین حال نمادین، از جستجوی …

شعر «بعد از آن دیوانگی ها، ای دریغ…» که با عنوان «گمشده» نیز شناخته می‌شود، از دفتر شعر «دیوار» فروغ فرخزاد است. این شعر، روایتی است از سکوت پس از طوفان؛ …

شعر «می‌پرد نیل شب از خاکستر سرد…» سرودهٔ هوشنگ ابتهاج، از شاعران برجستهٔ معاصر و از غزل‌های دفتر «شبگیر» اوست که در آن با زبانی نمادین و تصاویری شاعرانه، از …

رباعی شماره ۲۹ از رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مطلعِ تأمل‌برانگیزِ «چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست…»، یکی از عمیق‌ترین سروده‌های این فیلسوف و ریاضیدان بزرگ …

غزل شماره ۹۶ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ رمزآمیزِ «لب را تو به هر بوسه و هر لوت میالا…»، یکی از غزل‌های پرمغز و تأمل‌برانگیز مولاناست که در آن به پالایشِ …

غزل شماره ۹۳ از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ پرمغز و تأمل‌برانگیزِ «یار من آن که لطف خداوند یار اوست…»، یکی از غزل‌های عارفانه و حکیمانهٔ این استادِ مسلمِ سخن …

غزل شماره ۹۹ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ شورانگیزِ «دلِ من در هوایِ روی فرخ بُوَد آشفته همچون مویِ فرخ…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و تصویرآفرینِ لسان‌الغیب است که در …

غزل شماره ۹۵ از غزلیات صائب تبریزی، با مطلعِ باریک‌بینانهٔ «ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را…»، یکی از نمونه‌های برجستهٔ سبک هندی است که در آن شاعر با زبانی نمادین و …

غزل شماره ۹۶ از گزیدهٔ غزلیات شهریار، با مطلعِ جانسوزِ «تا کی در انتظار گذاری به زاری‌ام…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و تأمل‌برانگیز این شاعر بزرگ معاصر است که در آن …