شعر

غزل شماره ۱۰۵ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ رندانه و طنزآمیزِ «صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد…»، یکی از غزل‌های پرمغز و تأمل‌برانگیزِ لسان‌الغیب است که در …

غزل شماره ۱۰۱ از غزلیات صائب تبریزی، با مطلعِ باریک‌بینانهٔ «ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را…»، یکی از غزل‌های پرمغز و انتقادیِ این شاعرِ سبک هندی است …

شعر «به سراغ من اگر می‌آیید…» که با عنوان «پشت هیچستانم» نیز شناخته می‌شود، از مشهورترین و تأثیرگذارترین سروده‌های سهراب سپهری است که در مجموعهٔ «حجم سبز» منتشر شده است …

شعر «پشت این کوه بلند لب دریای کبود دختری بود…» که با عنوان «دیوار» نیز شناخته می‌شود، از سروده‌های هوشنگ ابتهاج، متخلص به «سایه»، یکی از غزل‌های عاشقانه و حسرت‌آمیز …

شعر «بر روی ما نگاه خدا خنده می‌زند…» که با عنوان «پاسخ» نیز شناخته می‌شود، از دفتر «دیوار» فروغ فرخزاد است؛ سروده‌ای که در آن، فروغ با بیانی صریح و …

طغرای مشهدی (درگذشتهٔ ۱۰۷۸ قمری)، شاعر، نویسنده و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی در سدهٔ یازدهم هجری است که با وجود زندگی در روزگار سلاطین تیموری هند و خلق آثاری …

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی (۹۸۵-۱۰۴۹ قمری)، از نوادگان خواجه عبدالله انصاری و یکی از برجسته‌ترین شاعران عصر صفوی است که به لقب «ملک‌الشعرای خراسان» مفتخر گردید. غزل‌های فصیحی، که بخش …

غزل شماره ۱۰۱ از دیوان شمس تبریزی، با مطلعِ شورانگیز و پرتپشِ «بسوزانیم سودا و جنون را درآشامیم هر دم موج خون را…»، یکی از غزل‌های پرشور و عارفانهٔ مولاناست …

غزل شماره ۹۸ از غزلیات شیخ اجل سعدی، با مطلعِ پُرشورِ «گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست…»، یکی از غزل‌های عاشقانه و سرشار از شورِ دیدارِ این شاعر بزرگ …

رباعی شماره ۳۴ از رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری، با مطلعِ تأمل‌برانگیزِ «در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست…»، یکی از عمیق‌ترین و فلسفی‌ترین سروده‌های این شاعر بزرگ است که …

غزل شماره ۱۰۰ از غزلیات صائب تبریزی، با مطلعِ باریک‌بینانهٔ «با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را…»، یکی از غزل‌های پرمغز و فلسفیِ این شاعرِ سبک هندی است که در آن، …

غزل شماره ۱۰۴ از غزلیات حافظ شیرازی، با مطلعِ ستایش‌آمیزِ «جمالت آفتابِ هر نظر باد…»، یکی از غزل‌های پرشور و دعاییِ لسان‌الغیب است که در آن، شاعر با زبانی شورانگیز و …