شعر شماره ۲۲ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ سایه ها زیر درختان در غروب سبز می گریند …

شعر شماره ۲۲ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج را در روزانه بخوانید. ابتهاج در شعرهایش به عواطف انسانی، عشق، درد و رنج، و نوستالژی می‌پردازد. اشعار او در بیان احساسات پیچیده انسانی به قدری صادقانه و عمیق است که بسیاری از مخاطبان خود را در آن می‌یابند و با آن هم‌ذات‌پنداری می‌کنند. همچنین شعر شماره ۲۳ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ نه هراسی نیست من هزاران بار تیرباران شده ام … را در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۲۲

سایه ها زیر درختان در غروب سبز می گریند

شاخه ها چشم انتظار سرگذشت ابر

و آسمان چون من غبار آلود دلگیری

باد

بوی خاک باران خورده می آرد

سبزه ها در رهگذر شب پریشانند

آه اکنون بر کدامین دشت می بارد

باغ حسرتناک بارانی ست

چون دل من در هوای گریه سیری

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۱ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ این ساکت صبور که چون شمع سر کرده در کنار غم خویش

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۰ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ جنگل سرسبز در حریق خزان سوخت …

تفسیر این شعر

این شعر به توصیف حال و هوای غمگینی می‌پردازد که شاعر در آن قرار دارد. بیایید به زبان ساده‌تر و با توضیحات مناسب، آن را بررسی کنیم:

1. سایه‌ها و غروب: در ابتدای شعر، شاعر به سایه‌هایی اشاره می‌کند که زیر درختان در غروب نشسته‌اند و به نوعی احساس غم و اندوه را منتقل می‌کنند. این سایه‌ها نماد حسرت و ناراحتی هستند.

2. انتظار شاخه‌ها: شاخه‌های درختان در انتظار بارش باران هستند. این انتظار به نوعی نشان‌دهندهٔ امید و longing (دلتنگی) است، انگار که طبیعت هم به دنبال تغییر و تازگی است.

3. آسمان غبارآلود: آسمان نیز مانند شاعر، غبارآلود و دلگیر است. این توصیف احساس افسردگی و غم را بیشتر می‌کند و نشان می‌دهد که آسمان هم حال خوشی ندارد.

4. باد و بوی خاک: باد بویی از خاک باران‌خورده به همراه دارد. این بوی خاک می‌تواند یادآور باران و زندگی باشد، اما در اینجا به دلیل فضای غمگین شعر، بیشتر حسرت را منتقل می‌کند.

5. سبزه‌ها و شب: سبزه‌ها در شب پریشان هستند. این تصویر نشان‌دهندهٔ بی‌قراری و عدم آرامش در طبیعت است که با حال شاعر همخوانی دارد.

6. سوال دربارهٔ باران: شاعر از خود می‌پرسد که باران اکنون بر کدام دشت می‌بارد. این سوال نشان‌دهندهٔ دلتنگی شاعر برای باران و زندگی است، گویی او آرزو دارد که باران بر جایی ببارد تا زندگی و نشاط را به ارمغان بیاورد.

7. باغ حسرتناک: در پایان، شاعر باغی را توصیف می‌کند که حسرت‌انگیز و بارانی است، مانند دل خودش که در هوای گریه سیری دارد. این جمله نشان‌دهندهٔ عمیق‌ترین احساسات غم و حسرت شاعر است.

در کل، این شعر با تصاویری زیبا و احساسی عمیق، حال و هوای غمگین شاعر را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که چگونه طبیعت نیز می‌تواند بازتابی از احساسات انسانی باشد.

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۹ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ باز باران است و شب چون جنگلی انبوه …

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۸ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ از هم گریختیم و آن نازنین پیاله دلخواه را دریغ …