غزل شماره ۵۳ از غزلیات صائب تبریزی؛ نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید را …

غزل شماره ۵۳ از غزلیات صائب تبریزی را در روزانه خوانده و لذت ببرید. غزلیات صائب پر از احساسات عمیق انسانی، عشق، تنهایی و تفکر فلسفی هستند. او به خوبی توانسته است تجربیات شخصی و اجتماعی خود را در شعرش منعکس کند. همچنین غزل شماره ۵۴ از غزلیات صائب تبریزی؛ تنگدستی راست سازد نفسِ کج‌رفتار را … را در سایت روزانه بخوانید.

غزل شماره ۵۳

نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید را

گریه من تازه رو دارد گلِ خورشید را

خطِ آزادی است از اهلِ طمع، بی حاصلی

عقدهٔ پیوند در دل نیست سرو و بید را

نامِ شاهان از اثر در دور می‌باشد مدام

جام می دارد بلند، آوازهٔ جمشید را

کوکبِ اقبال و دولت شوخ‌چشم افتاده است

مشرقِ دیگر بود هر صبحدم خورشید را

دوربینی کز مآلِ شادمانی آگه است

تیغِ زهرآلود می‌داند هلالِ عید را

مطلب مشابه: غزل شماره ۵۲ از غزلیات صائب تبریزی؛ از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را …

مطلب مشابه: غزل شماره ۵۱ از غزلیات صائب تبریزی؛ نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را …

تفسیر این شعر

این شعر از صائب، شاعر بزرگ ایرانی است و به مضامین عشق، غم، امید و زیبایی زندگی می‌پردازد. در ادامه، هر بیت را به زبان ساده توضیح می‌دهیم:

▎توضیحات شعر:

1. نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید را

   – توضیح: شاعر از دل‌تنگی و غم خود می‌گوید. ناهید (که به ونوس یا سیاره زهره اشاره دارد) در اینجا نماد زیبایی و عشق است. ناله‌های شاعر به دل ناهید می‌رسد و او را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

2. گریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را

   – توضیح: شاعر می‌گوید که گریه‌های او تازگی دارند و مانند گلی که به خورشید رو می‌کند، احساسات او نیز به سوی نور و زیبایی متمایل است.

3. خطِ آزادی است از اهلِ طمع، بی حاصلی

   – توضیح: در اینجا شاعر به کسانی که طمع دارند اشاره می‌کند. او می‌گوید که آزادی حقیقی از دست افرادی که فقط به دنبال منافع خود هستند، حاصل نمی‌شود و نتیجه‌ای ندارد.

4. عقدهٔ پیوند در دل نیست سرو و بید را

   – توضیح: شاعر به پیوندهای عاطفی اشاره می‌کند. او می‌گوید که دل‌های سرو (نماد زیبایی و استقامت) و بید (نماد لطافت) هیچ‌کدام از عقده‌ها و مشکلات عاطفی رنج نمی‌برند.

5. نامِ شاهان از اثر در دور می‌باشد مدام

   – توضیح: شاعر اشاره می‌کند که نام و یاد شاهان بزرگ همیشه در دوردست‌ها باقی مانده است و تأثیر آنها بر زمانه همچنان ادامه دارد.

6. جام می دارد بلند، آوازهٔ جمشید را

   – توضیح: این بیت به داستان جمشید، یکی از شاهان افسانه‌ای ایران اشاره دارد. او با جامی پر از شراب (که نماد خوشی و شادی است) آوازه‌اش را بلند می‌کند.

7. کوکبِ اقبال و دولت شوخ‌چشم افتاده است

   – توضیح: در اینجا شاعر به ستاره اقبال (نماد خوشبختی) اشاره می‌کند که به زمین افتاده است. این نشان‌دهنده‌ی از دست رفتن خوشبختی و شانس است.

8. مشرقِ دیگر بود هر صبحدم خورشید را

   – توضیح: شاعر می‌گوید که هر روز صبح، خورشید در افق جدیدی طلوع می‌کند و این نشان‌دهنده‌ی امید و آغازهای تازه است.

9. دوربینی کز مآلِ شادمانی آگه است

   – توضیح: شاعر به دوربینی اشاره می‌کند که از آینده شادمانی خبر دارد. این دوربین نماد بینش و آگاهی است که می‌تواند آینده را ببیند.

10. تیغِ زهرآلود می‌داند هلالِ عید را

    ▪ توضیح: در اینجا شاعر به هلال ماه (نماد عید) اشاره می‌کند که با تیغ زهرآلود (نماد خطر و غم) احاطه شده است. این نشان‌دهنده‌ی تضاد بین شادی و غم در زندگی است.

▎پیام کلی:

شعر حافظ ترکیبی از احساسات عمیق انسانی، عشق، غم و امید است. او به زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه غم‌ها و شادی‌ها در کنار هم وجود دارند. همچنین، حافظ با استفاده از نمادها و استعاره‌ها، ما را به تفکر درباره‌ی زندگی و روابط انسانی دعوت می‌کند.

مطلب مشابه: غزل شماره ۵۰ از غزلیات صائب تبریزی؛ دل چِسان پیچد عنانِ آهِ دردآلود را؟

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۹ از غزلیات صائب تبریزی؛ چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشک‌اندود را …