شعر شماره ۱۴ از اشعار ترکی شهریار؛ یار گونومی گؤی اسگییه توتدو کی دور منی بوشا …
شعر شماره ۱۴ از اشعار ترکی شهریار را در روزانه بخوانید. عشق و عرفان از مضامین اصلی شعرهای شهریار هستند. او با استفاده از نمادها و تمثیلهای مختلف، به بررسی ابعاد مختلف عشق الهی و انسانی پرداخته است. همچنین شعر شماره ۱۵ از اشعار ترکی شهریار؛ یغدی خیر و برکت سفره سین ، احسانیله گئتدی … را در سایت روزانه بخوانید.
شعر شماره ۱۴
یار گونومی گؤی اسگییه توتدو کی دور منی بوشا
جوتچو گؤروبسه ن اؤکوزه اؤکوز قویوب بیزوو قوشا ؟
سن اللینی کئچیب یاشین ، من بیر اوتوز یاشیندا قیز
سؤیله گؤروم اوتوز یاشین نه نیسبتی اللی یاشا ؟
سن یئره قویدون باشیوی من باشیما نه داش سالیم ؟
بلکه من آرتیق یاشادیم نئیله مه لی ؟ دئدیم یاشا
بیرده بلالی باش نچون یانینا سوپورگه باغلاسین؟
بؤرکو باشا قویان گرک بؤرکونه ده بیر یاراشا
بیرده کبین کسیلمه میش سن منه بیر سؤز دئمه دین
یوخسا جهازیمدا گرک گلئیدی بیر حوققا ماشا
دئدیم : قضا گلیب تاپیب ، بیر ایشیدی اولوب کئچیب
قوربانام اول آلا گؤزه ، حئیرانان اول قلم قاشا
منکی اؤزومده بیر گوناه گؤرمه ییرم ، چاره ندیر ؟
پیس بشرین قایداسی دیر ، یاخشی نی گؤرسه دولاشا
دوستا مروت ائتمه لی دوشمه نیله کئچینمه لی
قایدا بودیر ، حئیف دئگیل بشر یولون آشیب چاشا ؟
من ده سنین دای اوغلونام سن ده منیم بی بیم قیزی
گؤنول باخیرسا گونه شه ، گؤزده گرک بیر قاماشا
ایندی بیزیم مارال کیمی ، اوچ بالامیز واردی ، گرک
آتا – آنا ساواشسادا ، بونلارا خاطیر باریشا
هر کیشی یه عیالی دا ، اؤز جانی تک هؤروکلنیب
هدیه ده اولماز ائله سین عیالی قارداش قارداشا
بو دونیا بیر یول کیمی دیر ، بیز آخرت مسافیری
کجاوه ده هاماش گرک اؤز هاماشینان یاناشا
آخیرتی اولانلارین ، دونیاسی غم سیز اولمویوب
سئل دی گله ر آخار کئچر ، آمما گرک آشیب – داشا
مثل دی : « یئر کی برک اولور ، اؤکوز اؤکوزدن اینجییور »
هی دارتیلیر ایپین قیرا ، یولداشیلا بیر ساواشا
بیزیم ده روزیگاریمیز یامان دی ، بیزده عیب یوخ
بلکه وظیفه دیر بشر قونشولاریلان قونوشا
حق حیات یوخ داها بیزلره ، چوخ بؤیوک باشی
زندانیمیزدا حققیمیز ، بیر باجا تاپساق ، تاماشا
آمما اونون شماتتی آللاها خوش گلمیوبن
گئتدی منیم حیاتیمی ووردی داشا چیخدی باشا
مطلب مشابه: شعر شماره ۱۳ از اشعار ترکی شهریار؛ برق اولمادی قیزیم گئجه یاندیردی لاله نی …
مطلب مشابه: شعر شماره ۱۲ از اشعار ترکی شهریار؛ قیشین قره قئییدی آلیب منیم جانیمی …
تفسیر و ترجمعه این شعر
# یار گونومی گؤی اسگییه توتدو کی دور منی بوشا
جوتچو گؤروبسه ن اؤکوزه اؤکوز قویوب بیزوو قوشا ؟
یار روزم را سیاه کرده و میگوید: برخیز و طلاقم بده. تا به حال دیده ای که کشاورزی، به جای یکی از گاو ها، گوساله ای بکار ببندد.
# سن اللینی کئچیب یاشین ، من بیر اوتوز یاشیندا قیز
سؤیله گؤروم اوتوز یاشین نه نیسبتی اللی یاشا ؟
سن تو از پنجاه گذشته است و من دختری سیسالهام. بگو ببینم سیساله چه تناسبی با پنجاهساله دارد؟
# سن یئره قویدون باشیوی من باشیما نه داش سالیم ؟
بلکه من آرتیق یاشادیم نئیله مه لی ؟ دئدیم یاشا
اگر تو سرت را زمین بگذاری من چه خاکی به سرم بریزم؟ شاید من بیشتر عمر کردم آنگاه چه کنم؟ گفتم: زندگی کن!
# بیرده بلالی باش نچون یانینا سوپورگه باغلاسین؟
بؤرکو باشا قویان گرک بؤرکونه ده بیر یاراشا
چنین سر پربلایی چرا دیگر جارو به دمش ببندد؟ کسی که کلاهی به سرش میگذارد باید به آن کلاه بیرزد.
# بیرده کبین کسیلمه میش سن منه بیر سؤز دئمه دین
یوخسا جهازیمدا گرک گلئیدی بیر حوققا ماشا
دربارهٔ اعتیادت چیزی نگفته بودی وگرنه در جهیزیهام وافور و منقل هم میگذاشتند!
# دئدیم : قضا گلیب تاپیب ، بیر ایشیدی اولوب کئچیب
قوربانام اول آلا گؤزه ، حئیرانان اول قلم قاشا
گفتم: دست سرنوشت است و کاری که شده. ای من به قربان آن چشمان زیبا و ابروان کمانمانندت.
# منکی اؤزومده بیر گوناه گؤرمه ییرم ، چاره ندیر ؟
پیس بشرین قایداسی دیر ، یاخشی نی گؤرسه دولاشا
من که در خود گناهی نمیبینم. چاره چیست؟ قاعدهٔ آدم بد این است که هرچه خوب یابد بیازارد.
# دوستا مروت ائتمه لی دوشمه نیله کئچینمه لی
قایدا بودیر ، حئیف دئگیل بشر یولون آشیب چاشا ؟
قاعده این است که به دوست مروت و با دشمن مدارا کرد. حیف نیست آدم راهش را کج کند و آشوب به پا کند؟
# من ده سنین دای اوغلونام سن ده منیم بی بیم قیزی
گؤنول باخیرسا گونه شه ، گؤزده گرک بیر قاماشا
من پسردایی توام. تو هم دخترعمهٔ منی. نگاه به خورشید باید با واکنش درست همراه باشد.
# ایندی بیزیم مارال کیمی ، اوچ بالامیز واردی ، گرک
آتا – آنا ساواشسادا ، بونلارا خاطیر باریشا
اکنون سه فرزند همچون آهو داریم. اگر پدر و مادر با هم داعوا دارند باید به خاطر اینها آشتی کنند.
# هر کیشی یه عیالی دا ، اؤز جانی تک هؤروکلنیب
هدیه ده اولماز ائله سین عیالی قارداش قارداشا
زن هرکس تنها به جان او گره خورده است. برادر نمیتواند زنش را به برادرش هدیه کند.
# بو دونیا بیر یول کیمی دیر ، بیز آخرت مسافیری
کجاوه ده هاماش گرک اؤز هاماشینان یاناشا
این جهان مانند راه است. ما مسافر آخرتیم. در کجاوه همنشینان باید همدیگر را تحمل کنند و با هم سازگار باشند.
# آخیرتی اولانلارین ، دونیاسی غم سیز اولمویوب
سئل دی گله ر آخار کئچر ، آمما گرک آشیب – داشا
افراد باآخرت در دنیا بیغم نمیمانند. سیل هم میآید و میرود ولی باید فراز و نشیب را بپیماید.
# مثل دی : « یئر کی برک اولور ، اؤکوز اؤکوزدن اینجییور »
هی دارتیلیر ایپین قیرا ، یولداشیلا بیر ساواشا
این مثل است که: زمین که سفت میشود گاو از گاو دیگر میرنجد؛ میکوشد طنابش را پاره کند و با همراهش درگیر شود.
# بیزیم ده روزیگاریمیز یامان دی ، بیزده عیب یوخ
بلکه وظیفه دیر بشر قونشولاریلان قونوشا
روزگار ما هم بد است. عیب از ما نیست. شاید این وظیفهٔ آدم است که با همسایگانش سازگاری کند.
# حق حیات یوخ داها بیزلره ، چوخ بؤیوک باشی
زندانیمیزدا حققیمیز ، بیر باجا تاپساق ، تاماشا
حق زندگی هم به ما ندادهاند. تنها حقمان این است که از روزنهٔ زندان بیرون را تماشا کنیم.
# آمما اونون شماتتی آللاها خوش گلمیوبن
گئتدی منیم حیاتیمی ووردی داشا چیخدی باشا
ولی خدا را خوش نمیآید که مرا سرزنش کند. او با رفتن زودهنگامش شیشهٔ عمرم را با سنگ زد.
مطلب مشابه: شعر شماره ۱۱ از اشعار ترکی شهریار؛ هر چند قوتولماق هله یوخ دارلیغمیزدان …
مطلب مشابه: شعر شماره ۱۰ از اشعار ترکی شهریار؛ چوخلار انجیکدی کی سن اونلارا ناز ایله میس
