غزل شماره ۴۸ از غزلیات شهریار؛ خوابم آشفت و سر خفته به دامان آمد …

غزل شماره ۴۸ از غزلیات شهریار را در روزانه قرار داده‌ایم. غزلیات شهریار فراتر از عشق شخصی هستند و به مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی نیز می‌پردازند. شعر “علی ای همای رحمت” نمونه‌ای از عمق احساسات مذهبی و عرفانی اوست که به خوبی نشان‌دهنده دغدغه‌های اجتماعی او نیز هست. همچنین غزل شماره ۴۹ از غزلیات شهریار؛ ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمد … را در سایت روزانه بخوانید.

غزل شماره ۴۸

خوابم آشفت و سر خفته به دامان آمد

خواب دیدم که خیال تو به مهمان آمد

گوئی از نقد شبابم به شب قدر و برات

گنجی از نو به سراغ دل ویران آمد

ماه درویش‌نواز از پس قرنی بازم

مردمی کرد و بر این روزن زندان آمد

دل همه کوکبه‌سازی و شب‌افروزی شد

تا به چشمم همه آفاق چراغان آمد

دل بریان نگر و سفرهٔ احسان خدا

کاینچنین سرزده مهمان به سر خوان آمد

وعده وصل ابد دادی و دندان به جگر

پا فشردم همه تا عمر به پایان آمد

با من این نسیه که همراه به نسیانم بود

هنری شد که به نقد آفت حرمان آمد

بی‌خیال سر و سامان که چه بسیار مرا

با خیالی سر شوریده به سامان آمد

ایرجا یاد تو شادان که از این بیت تو هم

چه بسا درد که نزدیک به درمان آمد

یاد ایام جوانی جگرم خون می‌کرد

خوب شد پیر شدم کم‌کم و نسیان آمد

شهریارا دل عشاق به یک سلسله‌اند

عشق از این سلسله خود سلسله‌جنبان آمد

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۷ از غزلیات شهریار؛ صبا به شوق در ایوان شهریار آمد …

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۶ از غزلیات شهریار؛ بی تو ای دل نکند لاله به بار آمده باشد …

تفسیر این شعر

این شعر از شهریار، شاعر معروف ایرانی، به زیبایی احساسات و تجربیات انسانی را در مورد عشق، یادها، و گذر زمان بیان می‌کند. در ادامه، شعر را به زبان ساده توضیح می‌دهم:

1. بیت اول: شاعر می‌گوید که خوابش مختل شده و در خواب خیال محبوبش را دیده است. این نشان‌دهنده‌ی اشتیاق و عشق عمیق او به محبوبش است.

2. بیت دوم: او احساس می‌کند که از جوانی‌اش چیزی با ارزش (مثل یک گنج) به دل ویرانش آمده است. این گنج می‌تواند عشق یا خاطرات خوب باشد که به او امید می‌دهد.

3. بیت سوم: شاعر به ماه اشاره می‌کند که با مهربانی‌اش به او نزدیک شده و در این روز خاص، روح تازه‌ای به او بخشیده است. این نشان‌دهنده‌ی امید و نور در زندگی‌اش است.

4. بیت چهارم: دل همه شاد و سرزنده شده و همه جا روشنایی و زیبایی وجود دارد. این نشان‌دهنده‌ی شادی و خوشحالی ناشی از عشق است.

5. بیت پنجم: شاعر به سفره‌ی احسان خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که مهمان عشق به سر سفره‌ی او آمده است. این نشان‌دهنده‌ی برکت و نعمت‌های الهی است.

6. بیت ششم: شاعر وعده‌ای از وصال ابدی دریافت کرده اما در عین حال، در انتظار آن لحظه است و زمان به سرعت می‌گذرد. این تضاد بین امید و واقعیت زندگی را نشان می‌دهد.

7. بیت هفتم: شاعر درباره‌ی نسیه (وام) صحبت می‌کند و می‌گوید که این نسیه به یادآوری درد و رنج او تبدیل شده است.

8. بیت هشتم: او از بی‌خیالی خود صحبت می‌کند و اینکه چگونه با خیالاتش به آرامش می‌رسد.

9. بیت نهم: شاعر از یاد محبوبش سخن می‌گوید و اینکه یاد او چه قدر خوشحال‌کننده است، حتی اگر دردهایی نیز با آن همراه باشد.

10. بیت دهم: او به یاد ایام جوانی‌اش اشاره می‌کند که برایش دردآور بوده، اما حالا که پیر شده، فراموشی به او کمک کرده تا آرام‌تر باشد.

11. بیت یازدهم: شاعر در پایان می‌گوید که عشق، دل عاشقان را به هم پیوند می‌دهد و خود عشق نیز منبعی از حرکت و زندگی است.

در کل، این شعر ترکیبی از احساسات عمیق، یادها، عشق، و گذر زمان را به تصویر می‌کشد و نشان‌دهنده‌ی زیبایی‌های زندگی و چالش‌های آن است.

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۵ از غزلیات شهریار؛ کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشد …

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۴ از غزلیات شهریار؛ رقیبت گر هنر هم دزدد از من من نخواهد شد …