غزل شماره ۴۵ از غزلیات شهریار؛ کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشد …

غزل شماره ۴۵ از غزلیات شهریار را در روزانه قرار داده‌ایم. غزلیات شهریار به دلیل زیبایی و عمق معنایی‌شان، محبوبیت زیادی در بین مردم دارند و تأثیر زیادی بر شاعران و نویسندگان بعد از خود گذاشته‌اند. همچنین غزل شماره ۴۶ از غزلیات شهریار؛ بی تو ای دل نکند لاله به بار آمده باشد … را در سایت روزانه بخوانید.

غزل شماره ۴۵

کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشد

گلرخان را سرِ گلگشت و تماشا باشد

زلف دوشیزهٔ گل باشد و غمّاز نسیم

بلبلِ شیفته شوریده و شیدا باشد

سر به صحرا نهد آشفته‌تر از باد بهار

هر که با آن سر زلفش سر سودا باشد

رستخیز چمن و شاهد و ساقی مخمور

چنگ و نی باشد و می باشد و مینا باشد

یار قند غزلش بر لب و آب آینه‌گون

طوطیِ جانم از آن پسته شکرخا باشد

لاله افروخته بر سینهٔ موّاجِ چمن

چون چراغِ کَرَجی‌ها که به دریا باشد

این شکرخواب جوانی است که چون باد گذشت

وای از این عمر که افسانه و رؤیا باشد

گوهر از جنّتِ عقبا طلب ای دل ورنه

خَزَف است آنچه که در چنتهٔ دنیا باشد

شهریار از رخِ احباب نظر باز مگیر

که دگر قسمتِ دیدار نه پیدا باشد

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۴ از غزلیات شهریار؛ رقیبت گر هنر هم دزدد از من من نخواهد شد …

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۳ از غزلیات شهریار؛ چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد …

تفسیر این شعر

این شعر از شاعر بزرگ ایرانی، شهریار است و در آن به زیبایی‌های طبیعت، عشق و گذر زمان اشاره می‌شود. حالا به زبان ساده‌تر توضیح می‌دهم:

1. بیت اول: شاعر آرزو می‌کند که همیشه گل و سبزه و دشت وجود داشته باشد و زیبایی‌های طبیعت را ببیند.

2. بیت دوم: زلف دختران را به گل تشبیه می‌کند و نسیم را به عنوان یک غم‌گزار معرفی می‌کند که به بلبل‌های عاشق خبر می‌دهد.

3. بیت سوم: هر کسی که عاشق باشد، باید مانند باد بهاری به دشت برود و سرش را به زلف معشوق بسپارد.

4. بیت چهارم: شاعر به زندگی شاداب و خوشی اشاره می‌کند که در آن چمن، شاهد و ساقی وجود دارد و همه چیز به جشن و شادی دعوت می‌کند.

5. بیت پنجم: یار او مانند قند شیرین است و آینه‌ای که در آن آب می‌درخشد، نماد زیبایی و جذابیت است.

6. بیت ششم: لاله‌هایی که در دشت می‌رویند، مانند چراغ‌هایی هستند که در دریا قرار دارند و زیبایی خاصی دارند.

7. بیت هفتم: این جوانی که در شکر خواب است، به سرعت می‌گذرد و شاعر از گذر عمر و اینکه این زندگی شبیه افسانه و رؤیا است، نگران است.

8. بیت هشتم: شاعر به دل خود توصیه می‌کند که اگر به دنبال گوهرهای واقعی هستی، باید از دنیا دوری کنی زیرا آنچه در دنیا هست، بی‌ارزش است.

9. بیت نهم: شاعر از دوستش می‌خواهد که از دیدن دوستانش دست برندارد زیرا دیگر فرصتی برای دیدار آنها پیدا نخواهد کرد.

در کل، این شعر زیبا به عشق، زیبایی‌های طبیعی، گذر زمان و ارزش‌های واقعی زندگی اشاره دارد. حافظ با استفاده از تشبیهات و تصاویری زیبا، احساسات عمیق خود را بیان کرده است.

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۲ از غزلیات شهریار؛ آمد آن شاهد دل برده و جان بازآورد …

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۱ از غزلیات شهریار؛ جوانی حسرتا با من وداع جاودانی کرد …