شعر شماره ۳۵ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ تهی بود و نسیمی. سیاهی بود و ستاره ای …

شعر شماره ۳۵ از مجموعه اشعار سهراب سپهری را در روزانه بخوانید. سپهری با استفاده از تصاویر زیبا و خیال‌انگیز، احساسات و اندیشه‌های خود را به تصویر می‌کشد. او از تشبیهات و استعاره‌ها به طور مؤثر استفاده می‌کند تا عمق احساساتش را منتقل کند. همچنین شعر شماره ۳۶ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ شب سرشاری بود رود از پای صنوبرها تا فراتر می رفت … را در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۳۵

تهی بود و نسیمی.

سیاهی بود و ستاره ای

هستی بود و زمزمه ای.

لب بود و نیایشی.

من بود و تویی:

نماز و محرابی.

مطلب مشابه: شعر شماره ۳۴ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ می تراوید آفتاب از بوته ها دیدمش در …

مطلب مشابه: شعر شماره ۳۳ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ به روی شط وحشت برگی لرزانم ریشه ات را بیاویز …

تفسیر این شعر

این شعر به بیان احساسات عمیق و ارتباطات معنوی می‌پردازد. در ادامه، هر بخش از شعر را به زبان ساده توضیح می‌دهم:

1. “تهی بود و نسیمی.”

   این جمله به حالتی از خالی بودن اشاره دارد که با نسیم ملایمی همراه است. به نوعی می‌توان گفت که در این حالت، آرامش و سکوت وجود دارد.

2. “سیاهی بود و ستاره ای”

   این بخش تضاد بین تاریکی و روشنایی را نشان می‌دهد. سیاهی نماد ناامیدی یا عدم آگاهی است، در حالی که ستاره نماد امید، نور و زیبایی در دل تاریکی است.

3. “هستی بود و زمزمه ای.”

   در اینجا، “هستی” به وجود و زندگی اشاره دارد و “زمزمه” می‌تواند به صداها یا احساسات لطیفی که در زندگی وجود دارد، اشاره کند. این جمله حس زندگی و ارتباطات عمیق را منتقل می‌کند.

4. “لب بود و نیایشی.”

   این بخش به ارتباط بین کلام و دعا اشاره دارد. لب‌ها نماد گفتار هستند و نیایش به معنای دعا و ارتباط با خداوند است. اینجا نشان‌دهنده ارتباط معنوی و روحانی است.

5. “من بود و تویی:”

   این جمله به ارتباط بین دو نفر اشاره دارد. “من” و “تو” نشان‌دهنده وجود دو فرد هستند که در کنار هم قرار دارند.

6. “نماز و محرابی.”

   این بخش به عبادت و مکان عبادت اشاره دارد. نماز نماد ارتباط با خداوند است و محراب مکانی است که در آن نماز خوانده می‌شود.

در کل، شعر به نوعی از ارتباطات عمیق انسانی و معنوی اشاره دارد، جایی که احساسات، دعاها و وجود انسان‌ها در کنار هم قرار می‌گیرد.

مطلب مشابه: شعر شماره ۳۱ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ در هوای دوگانگی تازگی چهره ها پژمرد …

مطلب مشابه: شعر شماره ۳۲ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ کنار مشتی خاک در دوردست خودم تنها نشسته ام …