شعر پرسپولیس؛ اشعار زیبا برای قهرمانی تیم فوتبال پرسپولیس

شعر پرسپولیس را در روزانه بخوانید. شعرهایی احساسی و حماسی از این تیم بزرگی ایرانی که افتخارات بسیاری کسب کرده است. پس اگر شما نیز پرسپولیسی هستید، در ادامه با ما همراه شوید.

شعرهای زیبا درباره پرسپولیس

خونِ در رَگهای مَن سُرخ است و بَس..

تیم مَن هَرگِز نَیوفتاد از نَفَسّ..

چِه “دِلبــرانهِ” دَر “قَلبـــم” حُکمرانی میکُنی

عِشق جانمِ پِرسپُولیسَم❤️

خارجیه بهم گفت استقلال اسم یه سریاله؟

گفتم نه چرا؟ گفت چون طرفداراش همیشه منتظر فصل بعدن

تورا ای پرسپولیس، محبوب دلها

زعمق جان دعا کردن چه زیباست

پس از هر برد وهر پیروزی تو

غم دل را رها کردن چه زیباست

ز بهر برد تو بر تیم آبی

توکل بر خدا کردن چه زیباست

تو در فوتبال ایران بهترینی

تو را سرور صدا کردن چه زیباست

می خوام دنیا نباشه

اگه پرسپولیس نباشه

می خوام فوتبال نباشه

اگه پرسپولیس نباشه

می خوام تیمی نباشه

اگه پرسپولیس نباشه

می خوام لیگی نباشه

اگه پرسپولیس نباشه

نباشه اون کسی که می خواد

که پرسپولیس نباشه

مطلب مشابه: عکس نوشته پروفایل پرسپولیس؛ متن و شعر پرسپولیسی برای داربی

تو دنیای زمین و توپ رنگـی

یه پرسپولیس داریم به چه قشنگی

اسم قشنگش روی تخت جمشید

از اون قدیم ندیما می درخشید

رنگِ آتـیش غـیرت پــیرهنش

مـی یاره افـتخار واسـه مـیهنش

طرفداراش سر به فلك می كشن

عــاشـق رنـگِ مـثِ آتـیشِشَن

دفـاع ِ مـحكمش مثِ یه سـدِه

هر كسی از جـونش نذاره ، ردّه

دروازه بـاناش مثِ پـادشاهن

شــاهینن و بـدون اشتــباهن

آقــای گل همیشه از قرمزاس

حسابِ سرخ از همهُ لیگ جداس

یه پرسپولیسه با یه دنیا عاشـق

یه دشـتِ غـرقِ گـلای شـقایق

قصّـه ی سُــرخا پـر افـتخاره

از بس كه گل زدن ، همش بهاره

هركی كه پرسپولیسو خوب شناخته

واسش ترانه خونده یا كه ساخته

تـیمِ بـزرگـمون از اون قـدیما

سـر بـوده از قـوی ترین تـیما

حرفِ قشنگش بشه هر زمانـی

می پیچه عطرِ خـوش ِ قهرمانـی

یه سر و گـردن از همه بـهتره

پـرسپولیس از همه تـیما سـره

تو تاریخش اِسمای نـامی داره

هر جای دنـیا بـری حـامی داره

سنگم از آسمون بیاد ، هوادار

می یاد به عشقِ بردنِ یه دیدار

ما تـیمِ صـدر جدولیم همیشه

خدا می دونه قهرمان كی میشه

هر جا كه پرسپولیس میشه

برنده می شـكفه كلی گلِ سرخِ خنده

به غیرت بـازیكناش می نـازه

فـردا رو با تعصّبش می سـازه

امسال دیگه فاتح هر سه جامه

كـارِ حـَریفـاش دیگه تَـما مه

اســیرِ نـا داوریـا نـمی شه

بـاز اوله ، دُرُسْ مِثِ هـمیشه

قرمزی پیرهنش

هم رنگ گل سرخ است

پرسپولیس همیشه

سرخ تر از سرخ در تکاپو و تلاش است

بچه های پرسپولیس رستم دستان هستند

بهترین پهلوانان بچه های پرسپولیس ایران هستند

خوشا به غیرتشان به سرخی لباسشان

همیشه درجوش وخروش هستند

عکس نوشته اشعار پرسپولیس

پرسپولیس یعنی گل یاس سپید

پرسپولیس یعنی غروری پر امید

پرسپولیس یعنی قشنگی بخش گل

پرسپولیس یعنی تو ده دقیقه سه گل

سرخ بي همتاست

سرخ بي پرواست

سر خ در رگهاست

سرخ در هرجا هرجا هرجا هرجا

همه با هم پاكوبان باهم

همه با هم هم‌پيمان با هم

اي عشق بي‌پايان ما

پرسپوليس قهرمان ما

خوشترین رنگ محبت در وجود

ای که پیکارت تعصب می سرود

با تو هستم ای هم نفس

پرسپولیسم پرسپولیسم پرسپولیس.

چه خوش گفت فردوسی پور در نود/ که قرمز به آبی برنده می شود

میازار اس اس که کیسه کش است/ که دل دارد و همینش خوش است

چو شش تا بخورد است از روزگار / دگر آبیان را نماندست هیچ از قرار

تو کز محنت دسته سه بی غمی/سر افراز و سرخی،بخندا همی

توانا بود هرکه قرمز بود/ز ششتا دل شیر غران بود.

می نویسم بر فراز آسمان،

پرسپولیس قرمزترین عشق جهان

می نویسم بر سر کوه بلند،

پرسپولیس فرمانروایی سربلند

می نویسم بر تن اب روان،

پرسپولیس تیم همیشه قهرمان

می نویسم بر شقایق های سرخ،

پرسپولیس گلزاری از گلهای سرخ

می نویسم خط به خط بر برگ ها،

پرسپولیس محبوب و عشق قلب ها

قلم می تراشم از استخونم

مرکب می گیرم از خون رگانم

بگیرم کاغذی از پرده ی دل

نویسم پرسپولیس قهرمانم

ای سراسر عشق و شور دل

ارتش خوش رزم آهوی زبل

یا علی گویان بیا شادی بخر

جام زرین را ز سر بالا ببر

تحقیقات نشون داده که هر کسی که پرسپولیسی نیست

یک کمبود بزرگی رو توی زندگیش احساس میکنه.

این آدم باید حتما پرسپولیسی بشه که اون کمبود از بین بره.

کو میوه ای که باشد ,آبی در این زمانه

این هم بود یکی از صد افتخار قرمز

خواهم گذر نماید از روی ریل قلبم

بی لحظه ای توقف ,سیل قطار قرمز

من مخلصی هستم عاشق رنگ قرمز

دلخواه من همیشه باشد تیم قرمز

دعای هوادارتون همیشه همراهتون

خدانگه دارتون خدانگه دارتون

هیچکی جلودار تو نیست

نمرهء فوتبال تو بیست

قرمز رنگ پیرهنت

با سرخی خونی کیست؟

سرخ‌ترین رؤیای شهرم، پرسپولیسِ من!

تو که نامت می‌درخشد روی لب‌های هوادار،

وقتی به میدان می‌روی، دل من می‌تپد با هر پاس.

تو فقط تیم نیستی، خاطره‌ای زنده‌ای از عشق،

از غیرت، از فریادِ بی‌ادعا.

پرسپولیس یعنی نبض تهران،

یعنی قلبی که با هر گل می‌لرزد.

از یادگار شیرودی تا آزادی،

صدای ما همیشه یکی‌ست:

سرخ تا همیشه، بی‌تسلیم، بی‌پایان.

اشعار زیبای پرسپولیس سرخ

لباس سرخت، پرچمِ شجاعت است.

وقتی به زمین می‌روی، خورشید به احترامت می‌ایستد.

هر بازی، حماسه‌ای تازه است

که بر خاک ایران می‌نویسی،

ای قهرمانِ همیشه‌جاوید.

ما باخت را می‌شناسیم،

اما دل دادن را بهتر بلدیم.

پرسپولیس یعنی عشق بی‌قید،

یعنی اشکی که از غرور می‌چکد

نه از شکست.

در روزهای سردِ ناامیدی،

پرسپولیس بود که به من یاد داد:

حتی وقتی همه چیز علیه توست،

باز باید جنگید،

با ایمان، با غیرت، با دل.

سرخ‌ترین رنگِ دنیا،

از پیراهن تو آغاز شد.

رنگی از خون، از عشق، از ایثار،

که روی چمن می‌رقصد

مثل شعری از افتخار.

هر بار که گل می‌زنی،

شهر بیدار می‌شود.

پیرمردی لبخند می‌زند،

کودکی فریاد می‌کشد،

و قلبی در جنوب تهران دوباره تند می‌تپد.

پرسپولیس، تو معنای ایستادگی‌ای.

وقتی زمین خوردی، برخاستی.

وقتی فریاد زدند تمام شدی،

قهرمان شدی.

تو درسی از ایمان و دوام.

ما نسلِ عشقیم،

نسلِ استادیومی که با نام تو می‌لرزد.

هر ضربان ما

به ریتم پاس‌هایت گره خورده،

پرسپولیس، سرود زندگی ما.

خونِ سرخ تو در رگ‌های این شهر می‌دود.

تو فقط تیمی از یازده مرد نیستی،

تو آرزوی میلیون‌ها نفسی،

که با هر گل، دوباره زنده می‌شوند.

پرسپولیس، قصه‌ی قهرمانی نیست فقط،

قصه‌ی مردمانی‌ست

که یاد گرفته‌اند

با عشق، شکست را هم زیبا ببینند.

وقتی پرسپولیس بازی دارد،

تهران دیگر خودش نیست.

خیابان‌ها نفس می‌کشند،

پنجره‌ها قرمز می‌شوند،

و آسمان صدای فریاد مردم را حفظ می‌کند.

گلِ دقیقه نود تو،

مثل نوری در دل تاریکی‌ست.

ما با همان امید زندگی می‌کنیم،

که همیشه می‌شود برگشت،

همیشه می‌شود پیروز شد.

پرسپولیس، نامت شعر است،

بر زبان مردمی که نان‌شان با غیرت عجین است.

در هر کوچه، در هر محله،

صدایت می‌پیچد:

«سرخ تا ابد!»

پرسپولیس یعنی قلبی که برای عدالت می‌تپد.

یعنی اشکی که از عشق می‌چکد،

نه از اندوه.

تو آینه‌ای از روح این ملت،

پاک، پرغرور، پرامید.

اگر عشق را بخواهند معنی کنند،

من می‌گویم: پرسپولیس.

چون تنها عشقی‌ست که با هر شکست،

بیشتر می‌شود،

نه کمتر.

در شب‌های سرد لیگ،

تو آتشِ ما بودی.

از میان خاکستر ناامیدی،

قهرمانانه برخاستی،

و دوباره یادمان دادی، ایمان یعنی چه.

پرسپولیس، تو معجزه‌ی جمعی‌ای.

میلیون‌ها دل با تو می‌تپد،

میلیون‌ها لب نامت را فریاد می‌زند.

و این یعنی جاودانگی،

یعنی عشق بی‌مرز.

به عشق تو نفس می‌کشم،

به نامت لبخند می‌زنم.

هر بار که گل می‌زنی،

تمام غم‌هایم می‌میرند.

تو خونِ داغِ منی، پرسپولیسِ همیشه سرخ.

در روزهای سخت، فقط نامت را می‌گویم،

و ناگهان امید بازمی‌گردد.

پرسپولیس، تو شبیه خورشیدی

که حتی پشت ابر هم می‌درخشی.

پرسپولیس، نامت را که می‌گویم،

دل می‌لرزد.

یاد بازی‌هایی می‌افتم که با اشک و لبخند تمام شدند.

تو فقط تیم من نیستی،

تکه‌ای از جوانی منی،

از روزهایی که با فریاد تو زندگی می‌کردم.

پرسپولیس یعنی غیرت،

یعنی دل‌هایی که شکستند و باز عاشق ماندند.

هر بار که زمین لرزید از فریاد تماشاگران،

تو در قلب ما تکرار شدی،

مثل سرودی بی‌پایان.

در چشم‌هایم قرمز جا مانده،

از روزهایی که با تو فریاد می‌زدم.

پرسپولیس، تو عصاره‌ی شور مردمی،

که حتی در شکست هم

دست از عشق نمی‌کشند.

شعر پرسپولیس

گل دقیقه نود تو،

مثل نوری از دل امید است.

وقتی همه چیز تمام به نظر می‌رسد،

تو می‌آیی،

و دوباره ثابت می‌کنی

قلب سرخ، هیچ‌وقت نمی‌میرد.

پرسپولیس، تو فصل اولِ عشق منی.

از بچگی تا حالا،

هر بار که پیراهن قرمز دیدم،

دلم لرزید.

هیچ چیزی جای تو را نمی‌گیرد،

هیچ‌وقت.

در استادیوم، وقتی نامت را فریاد می‌زنند،

هوا رنگ می‌گیرد.

هر گل، هر پاس، هر لحظه‌ات

شبیه تپش قلب عاشقی‌ست

که هنوز باور دارد عشق جاودانه است.

پرسپولیس یعنی ایمان،

یعنی برخواستن بعد از هر زمین خوردن.

ما شکست را می‌فهمیم،

اما تسلیم را نه.

چون نام تو را فریاد می‌زنیم.

به عشق پرسپولیس نفس می‌کشم،

به یاد روزهایی که باران می‌بارید

و ما زیر آن،

با صدای گرفته فریاد می‌زدیم:

«سرخ تا ابد!»

گل سرخت را که می‌زنند،

تمام جهان من قرمز می‌شود.

در همان لحظه،

فراموش می‌کنم غم‌ها را،

و دوباره به زندگی لبخند می‌زنم.

پرسپولیس یعنی خانواده،

یعنی هوادارانی که هیچ‌وقت تنهایت نمی‌گذارند.

از جنوب تا شمال،

از ته دل تا اوج فریاد،

ما همیشه با توییم.

پرسپولیس، تو صدای مردم کوچه‌ای،

که با یک رادیو،

گل‌هایت را می‌شمارند

و لبخندشان را به زمین هدیه می‌دهند.

لباس سرخ،

نشانه‌ی عشقی‌ست که سوختنی نیست.

هرکس تو را دوست دارد،

در دلش شعله‌ای دارد

که هیچ باختی خاموشش نمی‌کند.

وقتی بازی داری،

هیچ دلِ قرمزی آرام نیست.

دل‌ها تند می‌تپند،

لب‌ها دعا می‌کنند،

و آسمان منتظر فریاد شادی ماست.

پرسپولیس یعنی نامی که

با شنیدنش اشک می‌ریزد،

از غرور، از عشق،

از دلتنگیِ روزهای استادیوم.

اگر قلبم را بشکافند،

درونش رنگ قرمز می‌بینند.

چون با هر بازی تو تپیده،

با هر گل تو لرزیده،

با هر فریاد تو زنده مانده.

پرسپولیس، تو شعر جاودانه‌ای

که هر نسل دوباره می‌خواندش.

از همایون تا طارمی،

از کریم تا یحیی،

نامت همیشه مقدس مانده.

وقتی گل می‌زنی،

حتی خسته‌ترین دل‌ها بیدار می‌شوند.

تو امیدِ جمعی ما هستی،

معنای اتحاد،

نمادِ ایمانِ بی‌پایان.

پرسپولیس یعنی اشکِ شادی پدرم،

یعنی لبخندِ کودکِ همسایه،

یعنی عشقی که نسل به نسل

در خون ما مانده.

وقتی بازی تمام می‌شود،

زمین ساکت است،

اما در دل ما هنوز غوغاست.

چون عشق به تو،

هیچ وقت سوت پایان ندارد.

پرسپولیس،

تو افسانه‌ای نیستی،

تو واقعیتی زنده‌ای در قلب ما.

هرکس عاشق تو باشد،

دیگر از شکست نمی‌ترسد،

چون یاد گرفته همیشه برخیزد.