شعر شماره ۴۵ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ دختری خوابیده در مهتاب چون گل …

شعر شماره ۴۵ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج را در روزانه خوانده و لذت ببرید. شعرهای سایه نه تنها در زمان خودش بلکه بر نسل‌های بعدی شاعران و هنرمندان تأثیرگذار بوده است. شاعران جوان بسیاری از سبک و مضامین او الهام گرفته‌اند و آثارش همچنان در محافل ادبی و هنری مورد تحلیل و بحث قرار می‌گیرد. این تأثیر نشان‌دهنده قدرت ماندگاری اشعار او در تاریخ ادبیات فارسی است. همچنین شعر شماره ۴۶ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ دیگر این پنجره بگشای که من … را در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۴۵

دختری خوابیده در مهتاب

چون گل نیلوفری بر آب

خواب می بیند

خواب می بنید که بیمار است دلدارش

وین سیه رویا شکیب از

چشم بیمارش

باز می چیند

می نشیند خسته دل در دامن مهتاب

چون شکسته بادبان زورقی بر آب

می کند اندیشه با خود

از چه کوشیدم به آزارش ؟

وز پشیمانی سرکشی گرم

می درخشد در نگاه چشم بیدارش

روز دیگر

باز چون دلداده می ماند به راه او

روی

می تابد ز دیدارش

می گریزد از نگاه او

باز می کوشد به آزارش

مطلب مشابه: شعر شماره ۴۴ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ پرده افتاد صحنه خاموش آسمان و زمین …

مطلب مشابه: شعر شماره ۴۳ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ بر سر گوری که روزی بود آتشگاه عشق من …

تفسیر این شعر

این شعر زیبا از هوشنگ ابتهاج احساسات عمیق و پیچیده‌ی عشق و درد را به تصویر می‌کشد. حالا آن را به زبان ساده‌تر توضیح می‌دهیم:

1. دختری در خواب:

   – در آغاز، دختری در زیر نور مهتاب خوابیده است. او مانند گل نیلوفر بر روی آب زیبا و آرام است.

2. خواب‌های نگران‌کننده:

   – در خواب، او رویایی می‌بیند که دلدارش (عاشقش) بیمار است. این خواب برای او بسیار ناراحت‌کننده و تلخ است.

3. احساس پشیمانی:

   – او در دلش فکر می‌کند که چرا به دلدارش آزار رسانده است. این احساس پشیمانی و نگرانی او را آزار می‌دهد.

4. خستگی و تنهایی:

   – او در زیر نور مهتاب نشسته و احساس خستگی و دلشکستگی می‌کند، مانند یک قایق با بادبان شکسته که نمی‌تواند به سمت هدفش برود.

5. تأمل در عشق:

   – او در حال تفکر است که چرا به جای محبت، به دلدارش آزار رسانده است. این پرسش‌ها به او کمک می‌کند تا بیشتر به احساساتش فکر کند.

6. تکرار احساسات:

   – روز بعد، دوباره او به یاد عشقش می‌افتد و دلتنگی‌اش او را به سمت دلدارش می‌کشاند. اما همچنان از نگاه او فرار می‌کند و به آزارش ادامه می‌دهد.

این شعر نشان‌دهنده‌ی پیچیدگی‌های عشق است؛ عشق می‌تواند هم زیبا و دلنشین باشد و هم دردناک و آزاردهنده. دختر در تلاش است تا احساساتش را درک کند، اما همچنان در دوراهی عشق و آزار قرار دارد. این تضاد بین عشق و پشیمانی، یکی از مضامین اصلی شعر است که با تصاویری زیبا و عاطفی بیان شده است.

مطلب مشابه: شعر شماره ۴۲ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ خسته و غم زده با زمزمه ای حزن آلود …

مطلب مشابه: شعر شماره ۴۱ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ باز واشد ز چشمه نوشی همچو باران زلال ناز و نگاه …