شعر شماره ۲۷ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ شبی کدام شب؟ شبی شبی ستاره ای دهان گشود …

شعر شماره ۲۷ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج را در روزانه بخوانید. اشعار ابتهاج به مسائل اجتماعی و سیاسی زمانه‌اش توجه ویژه‌ای دارند. او با انتقادات صریح یا ضمنی از وضعیت جامعه، عدالت اجتماعی و آزادی‌های مدنی، به صدای مردم تبدیل شده است. این ویژگی باعث می‌شود که شعرهای او نه تنها هنری بلکه اجتماعی نیز باشند و مخاطبان را به تفکر درباره مسائل روز دعوت کنند. همچنین شعر شماره ۲۸ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ چه فکر می کنی؟ که بادبان شکسته زورق … را در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۲۷

شبی

کدام شب؟

شبی

شبی ستاره ای دهان گشود

چه گفت؟

نگفت، از لبش چکید

سخن چکید؟

سخن نه، اشک

ستاره می گریست

ستاره کدام کهکشان؟

ستاره ای که کهکشان نداشت

سپیده دم که خاک

در انتظار روز خرم است

ستاره ای که در غم شبانه اش غروب کرد

نهفته در نگاه شبنم است

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۶ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ گفتم اگر پر نتوانست یا نخواست من …

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۵ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ خانه خالی تنهایی مثل آینه بی تصویر …

تفسیر این شعر

این شعر زیبا به احساسات و تصاویری از شب و ستاره‌ها می‌پردازد. بیایید آن را به زبان ساده‌تر توضیح دهیم:

1. شبی: شاعر از شبی صحبت می‌کند، اما مشخص نمی‌کند که کدام شب منظورش است. این اشاره به شب‌هایی است که پر از احساسات و یادآوری‌ها هستند.

2. ستاره‌ای که دهان گشود: در این شب، ستاره‌ای وجود دارد که انگار می‌خواهد چیزی بگوید. اما وقتی از آن می‌پرسند، چیزی نمی‌گوید.

3. اشک ستاره: به جای سخن، از لب ستاره اشک می‌ریزد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی غم و اندوهی است که در دل ستاره وجود دارد.

4. کهکشان ستاره: شاعر می‌پرسد که این ستاره متعلق به کدام کهکشان است، اما اشاره می‌کند که این ستاره هیچ کهکشانی ندارد. این ممکن است به تنهایی و جدا بودن آن اشاره داشته باشد.

5. سپیده دم و انتظار روز: در سپیده دم، خاک (زمین) در انتظار روزی روشن و خوشحال است. این نشان‌دهنده‌ی امید به روشنی و زندگی جدید است.

6. ستاره‌ای در غم شب: ستاره‌ای که در غم شب غروب کرده، حالا در نگاه شبنم (قطرات آب صبحگاهی) پنهان شده است. این تصویر نشان‌دهنده‌ی غم و اندوهی است که همچنان باقی مانده و در طبیعت نیز حس می‌شود.

در کل، این شعر احساسات عمیق غم و تنهایی را به تصویر می‌کشد و نشان‌دهنده‌ی ارتباط انسان با طبیعت و زیبایی‌های آن است. ستاره‌ها نماد احساسات و غم‌های پنهان هستند و شاعر با استفاده از تصاویری شاعرانه، این احساسات را به خوبی منتقل می‌کند.

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۴ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ او را ز گیسوان بلندش شناختند …

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۳ از مجموعه اشعار هوشنگ ابتهاج؛ نه هراسی نیست من هزاران بار تیرباران شده ام …