شعر شماره ۲۷ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ زدن یا مژه بر مویی گره ها به ناخن آهن تفته بریدن …

شعر شماره ۲۷ از مجموعه اشعار نیما یوشیج را در روزانه بخوانید. نیما با شکستن قالب‌های شعری کلاسیک و استفاده از فرم‌های جدید، راه را برای ظهور شعر نو هموار کرد. او از قافیه و وزن‌های متداول فاصله گرفت و به آزادی در بیان احساسات و افکار خود روی آورد. همچنین شعر شماره ۲۸ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ هست شب یک شبِ دم کرده و خاک … را در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۲۷

زدن یا مژه بر مویی گره ها

به ناخن آهن تفته بریدن

ز روح فاسد پیران نادان حجاب جهل ظلمانی دریدن

به گوش کر شده مدهوش گشته

صدای پای صوری را

شنیدن

به چشم کور از راهی بسی دور

به خوبی پشه ی پرنده دیدن

به جسم خود بدون پا و بی پر

به جوف صخره ی سختی پریدن

گرفتن شر ز شیری را در آغوش

میان آتش سوزان خزیدن

کشیدن قله ی الوند بر پشت

پس آنگه روی خار و خس دویدن

مرا آسان تر و خوش تر

بود زان

که بار منت دونان کشیدن

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۶ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ صبح چو انوار سرافکنده زد گل به دم باد …

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۵ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ مرغ آمین درد آلودی است کاواره …

تفسیر این شعر

این شعر از شاعر بزرگ ایرانی، نیما یوشیج است و به نوعی به نقد وضعیت‌های اجتماعی و انسانی می‌پردازد. حالا بیایید این شعر را به زبان ساده‌تر توضیح دهیم:

▎توضیح شعر

بیت اول:

شاعر در این بیت به وضوح می‌گوید که کارهای کوچک و بی‌اهمیت (مثل زدن مژه بر مو) هیچ ارزشی ندارند. او به نوعی به بی‌فایده بودن بعضی از تلاش‌ها اشاره می‌کند.

بیت دوم:

شاعر به عمل بریدن با ناخن آهنی اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی سختی و دشواری کار است. این عمل نمادین است و می‌تواند به معنای تلاش برای فرار از محدودیت‌ها باشد.

بیت سوم:

شاعر به نوعی به جهل و نادانی اشاره می‌کند که حجاب ظلمانی بر روح انسان‌ها می‌زند. او می‌گوید که این نادانی باعث می‌شود که انسان‌ها نتوانند حقیقت را ببینند.

بیت چهارم:

در اینجا، شاعر به گوش‌هایی اشاره می‌کند که نمی‌توانند صدای واقعی را بشنوند، و به نوعی به بی‌توجهی مردم به حقیقت‌ها اشاره دارد.

بیت پنجم:

شاعر در این بیت به چشم‌هایی اشاره می‌کند که نمی‌توانند راه دوری را ببینند، اما با وجود این، خود را درک می‌کنند و به خوبی مانند یک پشه پرنده می‌بینند. این نشان‌دهنده‌ی عدم توانایی در درک واقعیت‌های عمیق‌تر است.

بیت ششم:

شاعر از جسمی صحبت می‌کند که بدون پا و پر است، اما هنوز هم تلاش می‌کند تا از صخره‌های سخت بپرد. این نشان‌دهنده‌ی اراده و تلاش انسان برای فرار از محدودیت‌ها است.

بیت هفتم:

در اینجا، شاعر به گرفتن شر از یک شیر (نماد خطر) اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که انسان‌ها در مواجهه با خطرات نیز تلاش می‌کنند.

بیت هشتم:

شاعر به قله الوند (یک قله معروف در ایران) اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که انسان‌ها حتی در سخت‌ترین شرایط نیز می‌توانند به موفقیت برسند.

بیت نهم:

در نهایت، شاعر می‌گوید که برای او آسان‌تر و خوش‌تر است که بار منت دونان (افرادی که ارزش کمتری دارند) را بر دوش بکشد. این نشان‌دهنده‌ی تواضع و فداکاری شاعر است.

نتیجه‌گیری

این شعر به نقد وضعیت‌های اجتماعی و انسانی پرداخته و نشان‌دهنده‌ی تلاش انسان‌ها برای فرار از محدودیت‌ها و جهل است. شاعر با استفاده از تصاویری قوی و نمادین، احساسات عمیق خود را بیان کرده است.

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۴ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ بودم به کارگاه جوانی دوران روزهای جوانی مرا گذشت

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۳ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ شب آمد مرا وقت غریدن است …