شعر شماره ۲۲ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ در بیداری لحظه ها پیکرم کنار نهر خروشان لغزید …

شعر شماره ۲۲ از مجموعه اشعار سهراب سپهری را در روزانه بخوانید. سهراب سپهری تحت تأثیر فرهنگ و فلسفه‌های شرقی، به ویژه بودیسم و تصوف، قرار دارد. این تأثیرات در اشعار او مشهود است و به عمق مفاهیم او افزوده است. همچنین شعر شماره ۲۳ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ ای کرانه ما خنده گلی در خواب دست … را در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۲۲

در بیداری لحظه ها

پیکرم کنار نهر خروشان لغزید.

مرغی روشن فرود آمد

و لبخند گیج مرا برچید و پرید.

ابری پیدا شد

و بخار سرشکم را در شتاب شفافش نوشید.

نسیمی برهنه و بی پایان سرکرد

و خطوط چهره ام را آشفت و گذشت‌.

درختی تابان

پیکرم را در ریشه سیاهش بلعید.

طوفانی سررسید

و جاپایم را ربود.

نگاهی به روی نهر خروشان خم شد:

تصویری شکست‌.

خیالی از هم گسیخت‌.

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۱ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ دریچه باز قفس بر تازگی باغ ها سرانگیز است …

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۰ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ درسرای ما زمزمه ای درکوچه ما آوازی نیست …

تفسیر این شعر

این شعر به زیبایی و با زبانی شاعرانه، احساسات و تجربیات عمیق انسانی را به تصویر می‌کشد. در ادامه، آن را به زبان ساده توضیح می‌دهم:

توضیحات شعر:

1. بیداری لحظه‌ها: در اینجا، شاعر به حالتی از آگاهی و حضور در لحظه اشاره دارد. او در حال تجربه کردن زندگی و احساساتش است.

2. پیکرم کنار نهر خروشان لغزید: شاعر در کنار یک نهر پرآب ایستاده است و احساس می‌کند که ممکن است به سمت آب بیفتد یا در حال لغزیدن است. این تصویر می‌تواند نمادی از عدم ثبات و تغییرات زندگی باشد.

3. مرغی روشن فرود آمد: یک پرنده زیبا به سمت او می‌آید. این پرنده ممکن است نماد امید، شادی یا زیبایی باشد.

4. لبخند گیج مرا برچید و پرید: پرنده لبخند شاعر را می‌بیند و آن را می‌گیرد (به نوعی توجه او را جلب می‌کند) و سپس پرواز می‌کند. این لحظه ممکن است نشان‌دهنده گذرا بودن لحظات خوشایند باشد.

5. ابری پیدا شد: ناگهان ابری ظاهر می‌شود که ممکن است نماد غم یا مشکلات باشد.

6. بخار سرشکم را در شتاب شفافش نوشید: ابری که بخار اشک‌های شاعر را می‌نوشد، نشان‌دهنده این است که غم و اندوه او به سرعت از بین می‌رود یا در حال محو شدن است.

7. نسیمی برهنه و بی‌پایان سرکرد: نسیمی که به صورت آزاد و بی‌پایان می‌وزد، احساسات و افکار شاعر را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

8. خطوط چهره‌ام را آشفت و گذشت: نسیم باعث می‌شود که احساسات شاعر در هم بریزد و او از حالت آرامش خارج شود.

9. درختی تابان: درختی روشن و زیبا وجود دارد که به نوعی نماد زندگی و طبیعت است.

10. پیکرم را در ریشه سیاهش بلعید: درخت شاعر را در ریشه‌های خود می‌بلعد، که می‌تواند به معنای این باشد که او در طبیعت غرق شده یا به نوعی به زمین و ریشه‌های خود متصل شده است.

11. طوفانی سررسید: ناگهان طوفانی به وجود می‌آید که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

12. جاپایم را ربود: طوفان آثار او (جای پای او) را از بین می‌برد، نشان‌دهنده فراموشی یا ناپایداری زندگی است.

13. نگاهی به روی نهر خروشان خم شد: شاعر به نهر خروشان نگاه می‌کند.

14. تصویری شکست و خیالی از هم گسیخت: در نهایت، او متوجه می‌شود که تصویر خودش در آب شکسته و خیال‌هایش از هم پاشیده شده‌اند، که نشان‌دهنده ناامیدی یا از دست دادن هویت است.

نتیجه‌گیری:

این شعر به ما یادآوری می‌کند که زندگی پر از تغییرات، لحظات خوشایند و غمناک است. با وجود زیبایی‌ها، گاهی اوقات ما با مشکلات و طوفان‌هایی روبرو می‌شویم که ما را دچار سردرگمی و ناامیدی می‌کند. اما این تجربه‌ها بخشی از زندگی هستند و ما باید با آن‌ها روبرو شویم.

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۹ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ از شب ریشه سر چشمه گرفتم و به گرداب آفتاب ریختم

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۸ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ به کنار تپه شب رسید با طنین روشن پایش آینه …