شعر در مورد انسان خوب؛ اشعار در مورد پاکی، انسانیت و آدم بودن
چندین شعر در مورد انسان خوب را در روزانه آماده کردهایم. شعر درباره انسانهای خوب، به دلیل تأثیر عمیق عاطفی، فکری و فرهنگیاش، از اهمیت ویژهای برخوردار است. شعر درباره انسانهای خوب، مانند صداقت، مهربانی و انسانیت، ارزشهای والای اخلاقی را ترویج میدهد. این اشعار میتوانند الهامبخش مخاطبان باشند تا در زندگی خود به سوی خوبی و نیکی گام بردارند.
شعرهای زیبا درباره انسانهای خوب
در دل شب، چون ستارهای تابان،
انسان خوب است، مهربان و پیمان.
صداقتش چو آفتاب روشن،
جهان ز او گیرد نور و ایمان.
انسان خوب، باغ سبزیست پر گل،
هر واژهاش، چون عطر میپیچد به دل.
با دست مهرش، غم ز دنیا میرود،
در قلب او، عشق است و صد رنگ از امل.
انسان خوب، راه را روشن کند،
با یک نگاهش، قلب را گلشن کند.
صدق و صفا در سینهاش چون گنج ناب،
هر گام او، دنیا به نیکی میگشاید.
خوبان جهان، چون ماه در شبهای تار،
با مهر خود، روشن کنند این روزگار.
یک لبخندشان، غم را ز دلها میزداید،
نام نیکشان، جاوید ماند در دیار.
انسان خوب، پلیست بر دریای درد،
با دست او، هر زخم دل را میتوان برد.
چشمان او، آینهی صدق و صفاست،
در سینهاش، عشق و وفا هرگز نرفت.
از محبت تلخها شيرين شود
از محبت، مرده زنده مي شود
از محبت دردها صافی شود
از محبت مس ها زرين شود
از محبت شاه بنده مي شود
از محبت دردها شافی شود
می خواهم رویایی
را که داشتم بردارم
و توی فریزر بگذارم
آن گاه یک روز
در آینده
آینده ای دور
آن زمان که دیگر
پیرمردی با موهای
خاکستری هستم دوباره
آن را بکشم
و گرم کنم
تا شاید پاهای
و سردم را با گرمایش
دوباره التیام
بخشم
سپیده که سر بزند
در این بیشه زار خزان زده
شاید گلی بروید
شبیه آنچه در بهار
بوئیدیم
پس به نام زندگی
هرگز نگو هرگز
چقدر به این ایستادن ها سال ها پیش نیاز داشتم
قدم های سست را دوباره از سر میگیرم
تو اما هنوز ایستاده ای
خداحافظیها ممکن است بسیار ناراحت کننده باشند
اما مطمئناً بازگشتها بدترند
حضور عینی انسان نمیتواند
با سایه درخشانی که در نبودش ایجاد شده برابری کند
مطلب مشابه: متن در مورد انسانیت | جملات در مورد انسان بودن و نقل قول آموزنده در مورد انسانیت
مطلب مشابه: متن و جملات زیبا در مورد انسانیت + عکس نوشته در مورد انسان بودن
آدم های خوب
همیشه ابرهای سفیدی دور
سرهایشان
حلقه بسته است
و لبخندهای ناپیدایی
بر لب های روحشان
نشسته است
آدم های خوب
به قطرات باران
شبیه هستند که
هر گاه ببارند زمین
بوی کاهگل و مهربانی
می گیرد
آدم های خوب به
فصل بهار می مانند
اگر بیایند زمین
را گلباران می کنند
اگر آوازی سر دهند
به زیباترین لحن
عندلیبان
بهشتی می ماند
اگر سلامی بدهند
اکسیژن حیات
بر تمام سنگ ها و
یخ های زمین
هم جاری خواهد شد
و حوصله ها دیگر
تبخیر نمی شوند
عجیب است
ولی هر گاه در آینه
پی جوی رد نگاه و
حضورشان
هستیم
هوا بی دلیل شرجی می شود
مطلب مشابه: شعر انسانیت با گزیده زیباترین اشعار در مورد انسان بودن
مطلب مشابه: متن انگلیسی در مورد انسان بودن + جملات مفهومی و عکس نوشته انسانیت
عکس نوشته شعر درباره انسان خوب
آدم هایی با سرهای برافراشته
آدم هایی که لبخند
قوت لب هایشان
است
و برکت زندگیشان
بر دوش کشیدن
وزن تمام کوه های
عالم است
آدم هایی با سفره هایی
کوچک
و قلب هایی
کهکشانی
با رویاهای بزرگ
و قامتی کوچک
با دستهایی ظریف
و پاهایی راست
ایستاده
بر دوش چیزهایی
که بیهوده زندگی را
تلخ می کنند
بر دوش شوربختی
و مرگ
بر شانه دیوهای
افسردگی
و رنج
آدم های خوب سرشان را
بالا می گیرند
و ستاره هایی
در پیشانی آسمانی شان
می درخشند
آدم های خوب با آفتاب و
آب نسبت دارند
ولحن چلچله و
نسیم را خوب می فهمند
آدم های خوب بوی نان و گندم
می دهند
عطر گل سرخ
و
طراوت شبنم را
با خود دارند
و روحشان را
بستر رویاهای دیگران
می کنند
وقتی سرشان را بالا می گیرند
کدام کوه
کدامین قله
توان رسیدن به سربلندی شان
را دارد؟
وقتی اراده می کنند
صخره ها جابجا
می شوند
و قندیل های یخی
به حرکت در می آیند
اقیانوس ها می آشوبند
و آدم ها
همان آدم های عادی
همان آدم های معمولی
و نه چندان پیچیده
و غامض
و نه چندان
تلخ و تیره
با قلب های رنگی
همرنگ لاجورد
و فیروزه و
برگ درختان طوبای بهشتی
بارها بر آنها غبطه می خورند
آدم هایی که هرگاه در آینه
سراغشان را بگیرید
حتی می توانند شبیه شما
باشند
سرتان را بالا
بگیرید
حتی می توانند شبیه
او باشند
باید سرش را بالا بگیرد
حتی می توانند شبیه
من باشند
سرم را بالا می گیرم
انسان خوب، چشمهای جوشان ز نور،
هر قطرهاش، شادی دهد بر قلب کور.
با یک کلامش، غصهها را میزداید،
در راه صدقش، جان به عالم میفزاید.
خوبان چو ستاره در شبهای تار،
روشن کنند این دل و این روزگار.
دست وفا دارند و قلبی پر ز مهر،
نام نیکشان جاوید در هر نوبهار.
انسان خوب، باغبان باغ دل است،
با مهر او، هر شاخهای پر حاصل است.
صدق و صفا، زینت رفتار اوست،
در قلب او، عشق خدا منزل است.
مطلب مشابه: شعر در مورد مهربانی و انسانیت؛ قشنگ ترین اشعار انسان بودن و محبت کردن
مطلب مشابه: عکس نوشته انسانیت (سخنان ناب و مفهومی در مورد انسان بودن)
شعر انسان خوب
انسان خوب، آیینهای بیغبار،
حرفش حقیقت، قلب او چون چشمهزار.
در چشم او، راز وفا میدرخشد،
با او جهان، رنگ بهشتی مینگارد.
خوبان، پرچمدار عشق و خوبیاند،
در سینهشان، مهر و وفا میجوشد.
هر گامشان، گامی به سوی روشنیست،
نام نیکشان، در دل تاریخ تابان.
انسان خوب، چون نسیمی صبحگاهی،
میآید و در قلب عالم مینشیند با صفایی.
چشمان او پر از حقیقت، چون بلوری،
صدقش چو خورشید، جهان را میگشاید به زیبایی.
در سینهاش، عشق و وفا چون موج دریا،
هر موج آن، غم را ز دلها میزداید با شکوهی.
او دست مهرش را به سوی خلق بگشاید،
تا هر که در تاریکیست، راهی به نور یابد.
نام نیکش، چون عطر گل در باغ تاریخ،
جاوید میماند، که اوست مظهر صدق و اصالت.
انسان خوب، چون درختی سبز و پربار،
ریشه در خاک صداقت، شاخه در اوج بهار.
هر برگ او، داستانیست از محبت، از وفا،
هر میوهاش، لبخند و امیدی به دلهای بیقرار.
در چشم او، آیینهای از راستی پیداست،
که هر نگاهش، راه را بر فتنه و تزویر میبست.
او با کلامش، چون چراغی در شب تار،
روشن کند دلها و سازد عالم را پر از نگار.
انسان خوب، گنجیست که دنیا به او زیباست،
در قلب او، مهر خدا و خلق، همیشه پابرجاست.
انسان خوب، کاروانیست در بیابان حیات،
با هر قدم، میسازد از عشق و وفا یک صراط.
در دست او، مشعلی از صدق و صفا میدرخشد،
در راه او، هر سنگلاخی، گل شود با صفات.
او با دل پاکش، به هر سو بذر خوبی بپاشد،
تا باغ مهر و محبت، در جهان سبز بماند.
حتی اگر دنیا به تاریکی و غم مبتلا گردد،
چشمان او، چون ماهتابی، راه را باز نماید.
نامش چو خورشید، درخشان در دل تاریخ ماندگار،
انسان خوب، جاودانهست، چون حقیقت، بیغبار.
انسان خوب، چشمهای جوشان ز نور و حقیقت،
هر قطرهاش، چون مژدهای بر قلبهای خسته و زخمدیده.
با واژههای صادقانه، چون نسیمی در بهاران،
میپیچد و در روح انسان، شوق بودن میدمد با لطافت.
او دستهایش را به سوی خلق عالم میگشاید،
تا هر که در راه است و گمگشته، به مقصد برسد با ارادت.
در سینهاش، دریای مهر و کرم موج میزند آرام،
هر موج آن، دردی ز دلها میستاند با محبت.
انسان خوب، چون گلیست در میان خار و سنگستان،
با عطر خود، دنیا را از رنگ نیکی پر کند تا ابدیت.
انسان خوب، پرچمداریست که در میدان هستی،
با پرچم صدق و صفا، میجنگد با هرچه سیاهیست.
در قلب او، آتشی از عشق و ایمان شعلهور گشته،
این شعله، روشن میکند راهی که تاریک و غمانگیز است.
او با کلامش، چون قناری در سپیدهدم بهاران،
آواز مهر و محبت سر دهد در گوش انسانها.
هر گام او، پلیست که از غم به سوی شادی میرسد،
هر لبخندش، مرهمی بر زخمهای کهنهی دلهاست.
انسان خوب، گوهر نابیست که در سینهی تاریخ،
تا ابد میدرخشد و نامش به نیکی جاودان میماند.
مطلب مشابه: جملات زیبا در مورد مهربانی و انسان بودن + سخنان زیبا در مورد انسانیت و مهربان بودن
مطلب مشابه: سخنان درباره انسانیت و جملات فلسفی و قابل تامل در مورد انسانیت انسان
انسان خوب، باغبانیست که در دشت زندگی،
بذر محبت میکارد با دستهای پرامید و سخاوت.
هر شاخهای که او نشاند، گلی از صدق و صفا میروید،
هر برگ آن، داستانیست که از مهر و وفا میگویند.
در چشم او، دریچهای باز به سوی آسمان حقیقت،
نور نگاهش، چون ستاره، هدایت میکند گمشدگان را.
وقتی که طوفان غم و تاریکی، جهان را در خود پیچاند،
او با دل پاکش، چراغی میافروزد که روشن ماند تا ابدیت.
انسان خوب، چون نسیمیست که در باغ دلها میوزد نرم،
عطر وجودش، قلب عالم را پر از شادی و آرامش کند.
انسان خوب، مشعلداریست در شبهای سرد و بیستاره،
با نور صدقش، راه را بر خلق عالم میگشاید دوباره.
هر واژهاش، چون شعلهای گرم، دل یخزده را جان بخشد،
هر لبخندش، چون آفتابی، غم را از سینهها دور سازد.
او در میان طوفان فتنه، چو کوهی استوار و پابرجاست،
با قلب پاکش، هر سیاهی را به نور مهر میآراید.
در دست او، کلیدی از وفاست که قفل دلها را بگشاید،
در سینهاش، دریای عشقیست که هر موجش، امید میزاید.
نامش چو گوهر، در دل تاریخ، همیشه جاودان خواهد ماند،
انسان خوب، آینهایست که حقیقت را بیغبار مینماید.
انسان خوب، چون رودیست که در دشت خشک زندگی جاری،
هر قطرهاش، مرهمیست بر زخمهای قلبهای زخمدیده و باری.
او با کلام صادقانه، چون بارانی بهارین میبارد،
تا خاک دلها سبز گردد، پر از گلهای مهر و وفاداری.
در راه او، هر سنگلاخی به گلستانی پر از عطر بدل گردد،
هر گام او، پلیست که از غم به سوی شادی و نور میگذرد.
چشمان او، چون آسمانیست که رنگینکمان امید در آن پیداست،
لبخند او، چون چشمهای، تشنگی روح را سیراب میسازد.
انسان خوب، چون قناریست که در صبح هستی میسراید،
آواز او، سرود نیکیست که در گوش زمان جاودان میماند.
انسان خوب، نگهبان سپیدهست در تاریکی شبهای طولانی،
با دست مهرش، پردهی ظلمت ز دلها میگشاید به نرمی.
صداقتش، چون آفتابیست که در سردی صبح میدرخشد،
هر پرتو آن، قلب یخبسته را از عشق و امید گرم میسازد.
او در میان هیاهوی دنیا، چو فانوس دریایی پابرجاست،
راهنماییست برای گمشدگان در طوفانهای سخت و جانفرسا.
هر کلام او، چون گوهریست که در سینهی تاریخ میماند،
هر کردارش، چون بذریست که گلهای محبت میروید از آن.
انسان خوب، چون پرستوییست که نوید بهار را میآورد،
با بالهای وفاداری، آسمان زندگی را زیبا میسازد.
