رباعی شماره ۱۷ از رباعیات خیام؛ این کهنه رباط را که عالم نام است …

رباعی شماره ۱۷ از رباعیات خیام را در روزانه خوانده و از این شعر زیبا لذت ببرید. رباعیات خیام به بررسی مسائل عمیق فلسفی و وجودی می‌پردازند. او در این اشعار به موضوعاتی چون زندگی، مرگ، زمان، تقدیر و آزادی انسانی می‌پردازد و خواننده را به تفکر و تأمل در این مسائل دعوت می‌کند. همچنین رباعی شماره ۱۸ از رباعیات خیام؛ این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت … را در سایت روزانه بخوانید.

رباعی شماره ۱۷ از رباعیات خیام؛ این کهنه رباط را که عالم نام است ...

رباعی 17 از خیام بزرگ

این کهنه رباط را که عالم نام است

و‌آرامگه ابلقِ صبح و شام است

بزمی‌ست که واماندۀ صد جمشید است

قصری‌ست که تکیه‌گاه صد بهرام است

مطلب مشابه: رباعی شماره ۱۶ از رباعیات خیام؛ این کوزه که آبخوارهٔ مزدوری‌ست …

مطلب مشابه: رباعی شماره ۱۵ از رباعیات خیام؛ این کوزه چو من عاشقِ زاری بوده‌ست …

تفسیر این شعر

تفسیر این شعر

این شعر زیبا از خیام به توصیف جهانی می‌پردازد که در آن زندگی، زمان و تاریخ به تصویر کشیده شده است. بیایید هر بیت را به زبان ساده توضیح دهیم:

1. این کهنه رباط را که عالم نام است

   این ساختمان قدیمی که به نام “عالم” شناخته می‌شود. 

   توضیح: شاعر به یک مکان یا دنیا اشاره می‌کند که قدیمی و فرسوده است، نمادی از جهان و زندگی است.

2. و آرامگه ابلقِ صبح و شام است

   این مکان، محل آرامش و سکونت صبح و شب (زمان) است. 

   توضیح: شاعر می‌گوید که این دنیا جایی است که صبح و شب به طور مداوم در آن جریان دارد و نشان‌دهنده گذر زمان است.

3. بزمی‌ست که واماندۀ صد جمشید است

   اینجا جشنی است که یادآور صدها جمشید (شاهان بزرگ) است. 

   توضیح: شاعر به جشن‌ها و رویدادهایی اشاره می‌کند که در آن تاریخ و فرهنگ غنی ایران تجلی یافته است.

4. قصری‌ست که تکیه‌گاه صد بهرام است

   اینجا قصری است که پناهگاه صدها بهرام (دیگر شاهان) بوده است. 

   توضیح: شاعر به شکوه و عظمت گذشته اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این مکان برای بسیاری از شخصیت‌های بزرگ تاریخ ایران مهم بوده است.

در کل، این شعر به زیبایی و عظمت تاریخ و فرهنگ ایران اشاره دارد و بیان می‌کند که چگونه زمان و تاریخ در یک مکان خاص تجلی می‌یابد. خیام با استفاده از نمادهای تاریخی، احساسات عمیق خود را نسبت به گذشته و تأثیر آن بر حال و آینده بیان می‌کند.

مطلب مشابه: رباعی شماره ۱۴ از رباعیات خیام؛ این بحرِ وجود آمده بیرون ز نَهُفْت …

مطلب مشابه: رباعی شماره ۱۳ از رباعیات خیام؛ ای دل! چو زمانه می‌کند غمناکت …

امیرسالار کریمی صابر
نویسنده: امیرسالار کریمی صابر

امیرسالار، نویسنده ارشد تیم تحریریه. از ابتدا در کنار مدیر مجموعه، در شکل‌دهی به هویت محتوایی سایت نقش داشته‌ام. هر آنچه در حوزه‌های سینما، ادبیات، فلسفه، اشعار و جملات کوتاه می‌خوانید، حاصل نگاه و قلم من است. بیش از ۵ سال است که به عنوان یکی از سئوکاران مجموعه، استراتژی محتوایی و بهینه‌سازی فنی سایت را نیز پیش می‌برم؛ تا مطالب نه تنها از نظر عمق و معنا ارزش خواندن داشته باشند، بلکه در فضای وب هم دیده شوند و به دست مخاطبِ واقعی‌شان برسند. نگارش بیوگرافی‌ها و مقالات تخصصی سایت نیز بخش دیگری از کار من است؛ آثاری که در آنها همیشه کوشیده‌ام دانش فنی را با نگاهی انسانی و روایی درآمیزم. باور همیشگی‌ام این بوده که فیلم‌ها را باید از چشمِ کتاب دید، شعرها را با نگاهِ فلسفی خواند و جملات را بهانه‌ای برای مکث کردن دانست.