شعر شماره ۲۱ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ شب همه شب شکسته خواب به چشمم …

شعر شماره ۲۱ از مجموعه اشعار نیما یوشیج را در روزانه برای شما اهالی شعر قرار داده‌ایم. اشعار نیما سرشار از تصویرسازی‌های زیبا و توصیف‌های دقیق از طبیعت و احساسات انسانی هستند. او با استفاده از زبان ساده و در عین حال عمیق، توانسته است احساسات پیچیده را به تصویر بکشد. همچنین شعر شماره ۲۲ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ چوک و چوک!… گم کرده راهش در شب تاریک … را در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۲۱

شب همه شب شکسته خواب به چشمم

گوش بر زنگ کاروانستم

با صداهای نیم زنده ز دور

هم عنان گشته هم زبان هستم.

جاده اما ز همه کس خالی است

ریخته بر سر آوار آوار

این منم مانده به زندان شب تیره که باز

شب همه شب

گوش بر زنگ کاروانستم.

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۰ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ شب است، شبی بس تیرگی دمساز با آن …

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۹ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ تی تیک در این کران ساحل و به نیمه شب …

تفسیر این شعر

این شعر به تجربه‌های درونی و احساسی شاعر در شب و تنهایی اشاره دارد. بیایید آن را به زبان ساده‌تری توضیح دهیم:

1. شب و خواب شکسته: شاعر در ابتدای شعر می‌گوید که شب‌ها به سختی می‌تواند بخوابد. این نشان‌دهنده‌ی بی‌خوابی یا نگرانی‌های اوست.

2. گوش دادن به صداها: او به صداهای دور دست، مانند صدای کاروان‌ها گوش می‌دهد. این صداها ممکن است یادآور حرکت و زندگی باشند، در حالی که او خود در تنهایی و سکوت شب قرار دارد.

3. نیم زنده: عبارت “نیم زنده” به این معناست که او احساس زنده بودن نمی‌کند و شاید در وضعیت بین خواب و بیداری است. این نشان‌دهنده‌ی احساس عدم آرامش و ناآرامی اوست.

4. جاده خالی: شاعر اشاره می‌کند که جاده‌ای که او در آن است، خالی از دیگران است. این احساس تنهایی و انزوا را بیشتر می‌کند.

5. آوار آوار: این عبارت به نوعی به وضعیت خراب و نامناسب زندگی اشاره دارد، گویی همه چیز در هم ریخته و بی‌نظم است.

6. زندانی در شب تیره: شاعر خود را به عنوان کسی که در زندان شب تیره مانده توصیف می‌کند. این نشان‌دهنده‌ی احساس محبوس بودن و نبود امید است.

7. تکرار گوش دادن به زنگ کاروان: در انتها، دوباره تأکید می‌کند که همچنان به صداهای دور گوش می‌دهد. این نشان‌دهنده‌ی امیدواری او به حرکت و تغییر، حتی در میان تاریکی و تنهایی است.

به طور کلی، شعر بیانگر احساس تنهایی، بی‌خوابی و ناآرامی شاعر در شب‌های تاریک است. او در جستجوی امید و زندگی است، اما در عین حال با چالش‌های درونی خود دست و پنجه نرم می‌کند.

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۸ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ آسمان یکریز می بارد روی بندرگاه …

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۷ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ ول کنید اسب مرا راه توشه ی سفرم را و نمد زینم را …