غزل شماره ۴۲ از غزلیات حافظ؛ حالِ دل با تو گفتنم، هوس است …

غزل شماره ۴۲ از غزلیات حافظ را در روزانه بخوانید. غزلیات حافظ تأثیر عمیقی بر فرهنگ ایرانی و ادبیات فارسی گذاشته‌اند. اشعار او در شعر فارسی بعد از خود نیز تأثیرگذار بوده و بسیاری از شاعران بعدی از او الهام گرفته‌اند. همچنین غزل شماره ۴۳ از غزلیات حافظ؛ صَحنِ بُستان ذوق بخش و صحبتِ یاران خوش است … را در سایت روزانه بخوانید.

غزل شماره ۴۲

حالِ دل با تو گفتنم، هوس است

خبرِ دل شِنُفتَنَم، هوس است

طَمَعِ خام بین که قِصهٔ فاش

از رقیبان نَهُفتَنَم، هوس است

شب قدری چنین عزیزِ شریف

با تو تا روز خُفتنم، هوس است

وه که دُردانه‌ای چنین نازک

در شبِ تار سُفتنم، هوس است

ای صبا امشبَم مَدَد فرمای

که سحرگه شکفتنم، هوس است

از برای شَرَف به نوُکِ مژه

خاکِ راهِ تو رفتنم، هوس است

همچو حافظ به رَغمِ مُدَعیان

شعرِ رندانه گفتنم، هوس است

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۱ از غزلیات حافظ؛ اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز است …

مطلب مشابه: غزل شماره ۴۰ از غزلیات حافظ؛ اَلمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده باز است …

تفسیر این شعر

این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، به بیان احساسات عاشقانه و آرزوهای عمیق او می‌پردازد. بیایید هر بیت را به زبان ساده توضیح دهیم:

1. حالِ دل با تو گفتنم، هوس است 

   شاعر می‌گوید که صحبت کردن دربارهٔ احساساتش با محبوب، یک آرزو و هوس است.

2. خبرِ دل شِنُفتَنَم، هوس است 

   او همچنین می‌گوید که شنیدن خبر دل محبوب هم برای او یک هوس و آرزوست.

3. طَمَعِ خام بین که قِصهٔ فاش 

   او به طمع و آرزوی بی‌پایه‌ای اشاره می‌کند که داستان عشقش را از رقیبان پنهان نمی‌کند.

4. از رقیبان نَهُفتَنَم، هوس است 

   اینجا شاعر می‌گوید که آرزو دارد داستان عشقش را از رقیبان پنهان نکند.

5. شبِ قدری چنین عزیزِ شریف 

   او به شب قدر (شب مبارک) اشاره می‌کند و می‌گوید که بودن با محبوب در چنین شبی، یک آرزوست.

6. با تو تا روز خُفتنم، هوس است 

   شاعر آرزو دارد که تا صبح در کنار محبوب بخوابد.

7. وه که دُردانه‌ای چنین نازک 

   او به زیبایی و لطافت محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی او را مجذوب کرده است.

8. در شبِ تار سُفتنم، هوس است 

   شاعر می‌گوید که در شب تار، در آغوش محبوب بودن، یک آرزو و هوس است.

9. ای صبا امشبَم مَدَد فرمای 

   او از نسیم صبح (صبا) درخواست کمک می‌کند تا در این شب خاص در کنار محبوب باشد.

10. که سحرگه شکفتنم، هوس است 

    شاعر می‌گوید که صبحگاه بیدار شدن و شکوفا شدن در کنار محبوب، یک آرزوست.

11. از برای شَرَف به نوُکِ مژه 

    او به خاطر احترام و محبت، آماده است تا به نوک مژه‌های محبوب برود.

12. خاکِ راهِ تو رفتنم، هوس است 

    شاعر بیان می‌کند که حتی رفتن بر خاک راه محبوب نیز برای او یک آرزوست.

13. همچو حافظ به رَغمِ مُدَعیان 

    او به خود اشاره می‌کند که مانند حافظ، با وجود رقیبان و مدعیان، شعر عاشقانه‌ای بگوید.

14. شعرِ رندانه گفتنم، هوس است 

    در نهایت، شاعر می‌گوید که سرودن اشعار عاشقانه و رندانه نیز برای او یک هوس و آرزوست.

در کل، این شعر نشان‌دهندهٔ اشتیاق و آرزوهای عمیق عاشقانه حافظ است و بیانگر زیبایی‌های عشق و عشق ورزی به محبوبش می‌باشد.

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۹ از غزلیات حافظ؛ باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۸ از غزلیات حافظ؛ بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندست …