غزل شماره ۲۶ از غزلیات حافظ؛ زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مست

غزل شماره ۲۶ از غزلیات حافظ را در سایت ادبی روزانه بخوانید. غزلیات حافظ دارای معانی عمیق و چندلایه هستند که می‌توانند به تفکر و تأمل در مورد زندگی، عشق، عرفان و فلسفه وجودی انسان بپردازند. این عمق معنا باعث می‌شود که هر بار خواندن این اشعار، تجربه‌ای جدید و متفاوت به همراه داشته باشد. همچنین غزل شماره ۲۷ از غزلیات حافظ؛ در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست را در سایت روزانه بخوانید.

غزل شماره ۲۶

زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مست

پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست

نرگسش عَربده‌جوی و لبش افسوس‌کنان

نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست

سر فرا گوش من آورد به آوازِ حزین

گفت: ای عاشقِ دیرینهٔ من، خوابت هست؟

عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهند

کافر عشق بُوَد گر نشود باده پرست

برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیر

که ندادند جز این تُحفه به ما روزِ الست

آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیم

اگر از خَمرِ بهشت است وگر بادهٔ مست

خندهٔ جامِ می و زلفِ گره‌گیرِ نگار

ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست

مطلب مشابه: غزل شماره ۲۵ از غزلیات حافظ؛ شکفته شد گل حَمرا و گشت بلبل مست

مطلب مشابه: غزل شماره ۲۴ از غزلیات حافظ (مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست)

تفسیر این شعر

این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، به زیبایی عشق و مستی را توصیف می‌کند. بیایید آن را به زبان ساده‌تر توضیح دهیم:

بند اول:

شاعر از یک معشوق صحبت می‌کند که موهایش به هم ریخته و لبخند بر لب دارد. او در حال نوشیدن شراب است و غزل می‌خواند. این تصویر نشان‌دهنده‌ی حالتی شاداب و سرشار از زندگی است.

بند دوم:

چشم‌های معشوق مانند نرگس است و لب‌هایش افسوس می‌خورند. در نیمه شب، او به بالین شاعر می‌آید و می‌نشیند. این تصویر نشان‌دهنده‌ی نزدیکی و صمیمیت بین عاشق و معشوق است.

بند سوم:

معشوق به شاعر می‌گوید که آیا خوابیده‌ای؟ او به آرامی در گوش شاعر آواز می‌خواند و این نشان‌دهنده‌ی توجه و محبت او به شاعر است.

بند چهارم:

شاعر می‌گوید که اگر کسی در چنین حالتی باده بنوشد، نمی‌تواند عاشق نباشد. عشق واقعی باید با مستی و شادابی همراه باشد.

بند پنجم:

شاعر از زاهد (مرد دیندار) می‌خواهد که به دیگران خرده نگیرد، زیرا در روز الست (روز پیمان) تنها همین لذت‌ها به آن‌ها داده شده است.

بند ششم:

آنچه معشوق در پیمانه‌اش ریخته، شاعر نیز نوشیده است. او نمی‌داند که آیا این شراب از بهشت است یا نه، اما از آن لذت می‌برد.

بند هفتم:

شاعر به خنده‌ی شراب و زلف‌های گره‌خورده‌ی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که چندین بار توبه کرده، اما هر بار آن را شکسته است. این نشان‌دهنده‌ی کشش قوی عشق و لذت‌های دنیوی است. در کل، این شعر بیانگر عشق، مستی، زیبایی و همچنین تناقضاتی است که در زندگی عاشقانه وجود دارد. حافظ با زبانی زیبا و پر از تصاویر ش

مطلب مشابه: غزل شماره ۲۳ از غزلیات حافظ (خیالِ رویِ تو در هر طریق همرهِ ماست)

مطلب مشابه: غزل شماره ۲۲ از غزلیات حافظ؛ چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاست