شعر شماره ۱۷ از مجموعه اشعار فروغ فرخزاد؛ من خواب دیده ام که کسی می آید …

شعر شماره ۱۷ از مجموعه اشعار فروغ فرخزاد را در روزانه بخوانید. اشعار فروغ نه تنها در زمان خود، بلکه در دهه‌های بعدی نیز تأثیرگذار بوده است. بسیاری از شاعران و نویسندگان پس از او به نوعی از سبک و دیدگاه‌های او الهام گرفته‌اند. همچنین شعر شماره ۱۸ از مجموعه اشعار فروغ فرخزاد؛ یک پنجره برای دیدن یک پنجره برای شنیدن … را در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۱۷

من خواب دیده ام که کسی می آید

من خواب یک ستاره ی قرمز دیدهام

و پلک چشمم هی میپرد

و کفشهایم هی جفت میشوند

و کور شوم

بگویم اگر دروغ

من خواب آن ستاره ی قرمز را

که خواب نبودم دیده ام وقتی

کسی میآید

کسی میآید

کسی دیگر

کسی بهتر

کسی که مثل هیچکس نیست، مثل پدر نیست ، مثل انسی

نیست ، مثل یحیی نیست ، مثل مادر نیست

و مثل آن کسی است که باید باشد

و قدش از درختهای خانه ی معمار هم بلندتر است

و صورتش

از صورت امام زمان هم روشنتر

و از برادر سیدجواد هم

رفته است که

و رخت پاسبانی پوشیده است نمیترسد

و از خود سیدجواد هم که تمام اتاقهای منزل ما

مال اوست نمیترسد

و اسمش آنچنانکه مادر

و در آخر نمازصدایش میکند در اول نماز

یا قاضی القضات است

یا حاجت الحاجات است

و میتواند

تمام حرفهای سخت کتاب کلاس سوم را

با چشمهای بسته بخواند

و میتواند حتی هزار را

بی آنکه کم بیآورد از روی بیست میلیون بردارد

و میتواند از مغازه ی سیدجواد ، هرچه که لازم دارد ،

جنس نسیه بگیرد

و میتواند کاری کند که لامپ الله

که سبز بود: مثل صبح سحر سبز بود

دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان

روشن شود

آخ …

چقدر روشنی خوبست

چقدر روشنی خوبست

و من چقدر دلم میخواهد

که یحیی

یک چارچرخه داشته باشد

و یک چراغ زنبوری

و من چقدر دلم میخواهد

که روی چارچرخه ی یحیی میان هندوانه ها و خربزه ها

بنشینم

و دور میدان محمدیه بچرخم

آخ …

خوبست چقدر دور میدان چرخیدن

چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست

چقدر باغ ملی رفتن خوبست

چقدر سینمای فردین خوبست

می آید و من چقدر از همه ی چیزهای خوب خوشم

و من چقدر دلم میخواهد

که گیس دختر سید جواد را بکشم

چرا من اینهمه کوچک هستم

که در خیابانها گم میشوم

چرا پدر که اینهمه کوچک نیست

و در خیابانها گم نمیشود

کاری نمیکند که آنکسی که بخواب من آمده است ، روز

آمدنش را جلو بیندازد

و مردم محله کشتارگاه

که خاک باغچه هاشان هم خونیست

و آب حوضشان هم خونیست

و تخت کفشهاشان هم خونیست

چرا کاری نمیکنند

چرا کاری نمیکنند

چقدر آفتاب زمستان تنبل است

یشت بام را جارو کرده ام من پله های

و شیشه های پنجره را هم شستهام

چرا پدر فقط باید

در خواب ، خواب ببیند

شت بام را جارو کرده ام من پله های

و شیشه های پنجره را هم شسته ام

کسی میآید

کسی میآید

کسی که در دلش با ماست ، در نفسش با ماست ، در

صدایش با ماست

را کسی که آمدنش

نمیشود گرفت

و دستبند زد و به زندان انداخت

یحیی بچه کرده است کهنه ی کسی که زیر درختهای

روز و روز به

بزرگ میشود میشود، بزرگ

کسی که از باران ، از صدای شرشر باران ، از میان پچ و پچ

گلهای اطلسی

کسی که از آسمان توپخانه در شب آتش بازی میآید

و سفره را میندازد

و نان را قسمت میکند

و پپسی را قسمت میکند

و باغ ملی را قسمت میکند

و شربت سیاه سرفه را قسمت میکند

و روز اسم نویسی را قسمت میکند

و نمره ی مریضخانه را قسمت میکند

و چکمه های لاستیکی را قسمت میکند

و سینمای فردین را قسمت میکند

درختهای دختر سید جواد را قسمت میکند

قسمت میکند و هرچه را که باد کرده باشد

و سهم ما را میدهد

من خواب دیده ام …

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۶ از مجموعه اشعار فروغ فرخزاد؛ چرا توقف کنم،چرا؟ پرنده ها به ستوی جانب آبی رفته اند

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۵ از مجموعه اشعار فروغ فرخزاد؛ آن روزها رفتند آن روزهای خوب آن روزهای …

تفسیر این شعر

این شعر به موضوعاتی چون امید، انتظار و آرزوهای کودکانه می‌پردازد. در ادامه، شعر را به زبان ساده توضیح می‌دهم:

بخش اول:

شاعر در ابتدا می‌گوید که خواب دیده کسی می‌آید. او خواب ستاره‌ای قرمز را دیده و احساس می‌کند که پلک‌هایش به طور مکرر می‌پرند. این نشان‌دهنده هیجان و انتظار اوست.

بخش دوم:

شاعر می‌گوید که کسی که می‌آید، خیلی خاص است و شبیه هیچ‌کس دیگری نیست. او اشاره می‌کند که این فرد نه شبیه پدرش است، نه مادرش و نه دوستانش. این شخص باید ویژگی‌های خاصی داشته باشد که او را از دیگران متمایز کند.

بخش سوم:

شاعر توصیف می‌کند که این شخص قد بلندی دارد و چهره‌اش روشن‌تر از چهره‌های دیگر است. او لباس پاسبانی پوشیده و از هیچ‌چیز نمی‌ترسد. این توصیف‌ها نشان‌دهنده قدرت و اعتماد به نفس این شخص است.

بخش چهارم:

شاعر به توانایی‌های این فرد اشاره می‌کند. او می‌تواند کارهای دشوار را انجام دهد و حتی از مغازه‌ها چیزهایی را به صورت نسیه بگیرد. این نشان‌دهنده قدرت و تسلط او بر زندگی است.

بخش پنجم:

شاعر به احساس شادی و روشنی اشاره می‌کند و از اینکه دوست دارد یحیی (دوستش) یک چهارچرخه داشته باشد و با هم دور میدان بچرخند، صحبت می‌کند. این بخش از شعر نشان‌دهنده آرزوهای کودکانه و شادی‌های ساده است.

بخش ششم:

شاعر از احساس کوچکی و گم شدن در خیابان‌ها صحبت می‌کند. او نسبت به پدرش که بزرگ‌تر است، احساس ناامیدی دارد و دوست دارد که کسی بیاید و زندگی را تغییر دهد.

بخش هفتم:

شاعر به وضعیت محله‌اش اشاره می‌کند که در آنجا مشکلاتی وجود دارد و مردم کاری نمی‌کنند تا وضعیت بهتر شود. او از آفتاب زمستانی که تنبل است، شکایت می‌کند و حس می‌کند که باید کارهای زیادی انجام دهد.

بخش هشتم:

در نهایت، شاعر دوباره به آمدن کسی اشاره می‌کند که در دلش با آنهاست و نمی‌توان او را دستگیر کرد. این شخص نماد امید، عشق و دوستی است.

شعر به احساسات عمیق کودکانه، آرزوها و انتظار برای یک تغییر مثبت در زندگی پرداخته است. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا از زندگی روزمره و آرزوهای ساده، حس امید و انتظار را به تصویر کشیده است.

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۴ از مجموعه اشعار فروغ فرخزاد؛ از چهره طبیعت افسونکار بر بسته ام …

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۳ از مجموعه اشعار فروغ فرخزاد؛ من از تو می مردم اما تو زندگانی من بودی