شعر با موضوع رهایی 🕊؛ اشعار در وصف آزادی و رها شدن
شعر با موضوع رهایی را در روزانه بخوانید. شعر با موضوع رهایی یکی از قدرتمندترین ابزارهای بیان انسانی است که فراتر از کلمات ساده، روح را به پرواز درمیآورد. رهایی در شعر نه تنها به معنای آزادی جسمانی، بلکه نمادی از رهایی از زنجیرهای ذهنی، اجتماعی، عاطفی و حتی وجودی است.
اشعار رهایی
زتنها بودنم ای دل خلاصی نیست باور کن
رهایی را نمی بینم زدست دیو تنهایی
رهایی، قصّه بود، ای ماهیِ تُنگِ بلورِ شب!
مبادا در فریبِ تُنگِ دریا گُم شود جانت
ناگزیر از سفرم، بی سرو سامان چون باد
به گرفتــــــار رهایی نتوان گفت آزاد
بعد از این در دل من، شوق رهایی هم نیست
این هم از عاقبت از قفس آزاد شدن
وقتی به زندان کسی خو کرده باشی
بال و پرت، روز رهایی درد دارد
تا ابد دیوانه ی زنجیری موی تواَم
نیست امّید رهایی از تو، زندانی مگر؟
روح رهایی چون دم عیسی ، مسیحاییست
این روح را در جان دمیدن صبر می خواهد
من راه تــو را بسته، تـــو راه مرا بسته
امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم
به دامِ غصه افتادم،امیدی بر رهایی نیست
گرفتار غم و دردِ، نَرَستن ها شدی یانه
از تُنگ پریدیم به امید رهایی
ناکام تقلایی و بیهوده تلاشی
تا از خیال گنگِ رهایی، رها شوم
بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت
لحظه هایی است که من میل رهایی دارم
از خودم از تو و از عشق و جنون بیزارم
بزم تو مرا میطلبد، آمدم ای جان
من عودم و از سوختنم نیست رهایی
ما را هیچ کس نخواهد پایید،
و هیچ کس مدد نخواهد کرد.
میتوان به سوی رهایی گریخت؛
اما بازگشت به اسارت نابخشودنی ست.
و به هنگامی که مرغان مهاجر
در دریاچه ی ماهتاب
پارو می کشند
خوشا رها کردن و رفتن
خوابی دیگر
به مردابی دیگر
خوشا ماندابی دیگر
به ساحلی دیگر
به دریایی دیگر
مطلب مشابه: شعر آزادی + اشعار زیبا با موضوع آزادی از شاعران قدیمی و معاصر
مطلب مشابه: متن و جملات آزادی + عکس نوشته های زیبا با موضوع آزادی
خوشا پر کشیدن
خوشا رهایی
خوشا اگر نه رها زیستن
مردن به رهایی!
آه!
این پرنده
در این قفس تنگ
نمی خواند.
ایران …
فدای اشک و خنده تو
دل پر و تپنده تو
فدای حسرت و امیدت
رهایی رمنده تو
رهایی رمنده تو
پروردگار مهربان من، از دوزخ این بهشت رهایی ام بخش!
در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است
و هر زمزمه ای بانگ عزایی و هر چشم اندازی سکوتِ گنگ
و بی حاصل و رنجزای گسترده ای…
عکس نوشته شعر درباره رهایی
چون آهوی گم گشته به هر سوی دوانم
رهایی نتوانم
دلتنگ رهایی ام
دلتنگ نوشیدن خورشید
بوسیدن خاک
لمس آب
در من یک محکوم به حبس ابد
پیر و خمیده
با ذره بینی در دست
نقشه های فرار را مرور می کند
بزن مطرب گذر ده زین بیابان
دگر راهی نمانده بر رهایی
غبار تیره تسکینی بر حضور ِ وهن
و دنج ِ رهایی بر گریز ِ حضور،
سیاهی بر آرامش آبی
و سبزه ی برگچه بر ارغوان
آی عشق آی عشق
رنگ آشنایت پیدا نیست.
نه، فوارهی زیبا!
تو نمیتوانی به پرندگان دست سایی
تو اسیر و رهایی
پای در گل و آزاد
محبوبههای تو
پشهگان کورند
که از سر اتفاق
بر گلها خواب میروند.
دلی که شوق رهایی در اوست ای دل من
بدون واهمه از صد حصار می گذرد
اگر خود را
از قله جهان
پرت کنم
تا از افیون عشق تو رهایی یابم
باز هم مردم مرا
افتاده بر دست های تو
خواهند دید!
دوستت میدارم!
چونان بلوطی که زخم یادگارِ عشقی برباد رفته را!
ستارهای که شب را
برای چشمک زدن!
و پرندهای اسیر
که پرندهی آزادی را!
تا رهایی به بار بنشیند،
آن سوی حیرانیِ میلههای قفس!
زندگی را سپاس
آن گاه که به عمق چشمان تو
خیره می شوم
چشمانی که رهایی از آن
ممکن نیست
می دوم ، جدایی در پی ام
رهایی از آن ممکن نیست
پاهایم توان ایستادن ندارند
جدایی زمان نیست ، راه نیست
ای کرده دلم سوختهٔ درد جدایی
از محنت تو نیست مرا روی رهایی
مردم چشمم فروماندهست در دریای اشک
مور را پای رهایی از دل گرداب نیست
و عشق
مرگِ رهاییبخشِ مرا
از تمامیِ تلخیها
میآکند
ساقیا امشب کجایی
تا ز خود یابم رهایی
راضی ام اگر عاشقانه بمیرم
راضی ام که من با عشق زاده می شوم
و با عشق می میرم
به آن پناه می برم
و جز آن راهی برای رهانیدن نمی شناسم
راضی ام که عاشقانه مردن
تولدی دگر است
عاشقانه مردن تولدی دگر است
در دشتهای پوشیده از برف، جایی که بادهای سرد سوئد میوزند،
زنجیرهای یخزدهی گذشته را شکستم.
قدمهایم بر روی دریاچههای منجمد، صدایی مانند شکستن قفس میداد.
روحم، پرندهای مهاجر، از قفس تن رها شد و به سوی نورهای شمالی پرواز کرد.
نه ترس از سرما، نه سایهی شبهای طولانی؛
فقط آزادی، طعم هوای تازه، بوی کاجهای سبز.
رهایی یعنی این: گسستن از ریشههای سنگین،
و رقصیدن در طوفان، تا ستارهها شاهد باشند.
حالا من، باد هستم؛ بیمرز، بینام، جاودان.
صبحی آمد که کلید را در دستان خودم یافتم،
قفلهای آهنین را با خندهای تلخ باز کردم.
پرندهی درونم، سالها اسیر خاطرات تلخ،
بالهایش را گشود و به آسمان خاکستری خندید.
از شهرهای شلوغ، از صدای ماشینها و دروغها گریختم؛
به جنگلهای آرام، جایی که برگها زمزمهی آزادی میکنند.
رهایی نه پایان، بلکه آغاز است:
آغاز پرواز بر فراز کوهها،
آغاز زندگی بدون «باید» و «نباید».
حالا آزادم، و باد مرا میبرد به جایی که هیچ قفسی نیست.
عشق آمد مانند طوفانی ناگهانی،
قفلهای قلبم را یکی یکی شکست.
از زنجیرهای حسرت، از شبهای بیخوابی رها شدم؛
در آغوش تو، جهان کوچک شد و آسمان بزرگ.
نه حسرت گذشته، نه ترس از جدایی؛
فقط لحظهای که نفس میکشیم، دست در دست.
رهایی یعنی این: رها کردن خود برای دیگری،
و یافتن خود در چشمان او.
حالا پرواز میکنیم، دو پرنده در یک آسمان،
آزاد از هر بند، جاودان در عشق.
موجها مرا صدا زدند، از ساحلهای سنگی سوئد؛
پاهایم را در آب سرد فرو بردم و رها شدم.
از دغدغههای روزانه، از ساعتهای تیکتاکدار گریختم؛
موج شدم، کفآلود، بیانتها.
رهایی در عمق اقیانوس است: جایی که ماهیها آزادانه شنا میکنند،
بدون مرز، بدون نام.
حالا من، بخشی از دریا هستم؛
هر موج، یک نفس آزاد، هر قطره، یک خاطرهی رهاشده.
و بادها مرا میبرند به افقهای دور.
مطلب مشابه: متن در مورد آزادگی + سخنان و جملات کوتاه و آموزنده در مورد آزاده بودن
مطلب مشابه: متن درباره آزادی از زندان؛ جملات درباره آزاد شدن و آزادی از حبس
شعر رهایی
در آتش سوزاندم همهی نامههای قدیمی،
خاکستر شدم و دوباره متولد.
از ترسهای کودکی، از شکستهای جوانی رها شدم؛
پروانهای شدم با بالهای رنگین.
رهایی یعنی سوختن برای تولد دوباره،
رقصیدن در شعلهها بدون درد.
حالا آسمان مال من است، ستارهها راهنما؛
آزاد از گذشته، سبکبال به سوی آینده.
در خیابانهای شلوغ، فریاد زدم «نه» به ظلم؛
زنجیرهای جامعه را پاره کردم.
از هنجارهای تحمیلی، از نگاههای قضاوتگر رها شدم؛
خودم شدم، بدون ماسک.
رهایی جمعی است: وقتی یکی پرواز کند، همه بال میزنند.
حالا در جنبش بادها، صدای آزادی میپیچد
از شهرهای بتنی گذشتم، به بیابانهای طلایی رسیدم؛
شنها زیر پایم زمزمه میکردند: رها شو.
از تکنولوژی، از پیامهای بیپایان گریختم؛
سکوت بیابان، آغوش آزادی بود.
رهایی یعنی گم شدن برای یافتن خود،
ستارهها تنها شاهد.
حالا من، کاروانی تکنفره در بادهای گرم.
در عمق ذهنم، طوفان را آرام کردم؛
افکار منفی را به باد سپردم.
از ego، از خودخواهی رها شدم؛
وحدت یافتم با جهان.
رهایی عرفانی است: فنا در بیکران،
مانند مولانا در چرخش سماع.
حالا روحم، نور است؛ بیسایه، بیترس.
بالهایم شکست، اما پرواز نکردم؛
با اراده دوباره بال ساختم.
از شکستها، از زخمها رها شدم؛
قویتر شدم، سبکبالتر.
رهایی یعنی بلند شدن پس از سقوط،
خندیدن به زمین.
حالا آسمان را فتح میکنم.
از گذشتههای سنگین، از آیندههای مبهم گریختم؛
در اکنون ماندم، نفس کشیدم.
رهایی یعنی زندگی در لحظه،
بدون زنجیر زمان.
حالا هر نفس، یک پرواز؛ هر لبخند، آزادی.
در جنگلهای سوئد، درختان به من آموختند:
ریشهها را نگه دار، اما بال بزن.
از آلودگی شهر رها شدم؛
بوی خاک، طعم آزادی.
رهایی در برگها، در رودها؛
طبیعت، معلم بزرگ.
خودم را در آینه بوسیدم، زخمها را بخشیدم؛
از خودسرزنشی رها شدم.
رهایی آغاز عشق است: به خود، به جهان.
حالا کاملم، آزادم.
وجود را پرسیدم: چرا اسیر؟
پاسخ باد بود: رها شو.
از سؤالها گریختم، به سکوت رسیدم؛
آزادی در ندانستن.
بالهایم را باز کردم،
زمین زیر پایم لرزید،
رها شدم،
و آسمان خندید.
زنجیرها را به دریا انداختم،
موجها بردندشان،
حالا من،
ساحل بیانتهای خودمم.
در سکوت شب،
صدای بالهایم را شنیدم،
رها شدم،
از خواب سنگین قرنها.
نه نام، نه نشان،
نه گذشته، نه فردا،
فقط یک نفس،
در آغوش باد.
قفس را شکستم،
پرنده مرده بود،
اما روحش،
هنوز در آسمان میچرخد.
رهایی،
یعنی گفتن «نه»
به هر چیزی که
تو را کوچک میکند.
از خودم گریختم،
به خودم رسیدم،
رها شدم،
در آغوش خودم.
ابرها را پاره کردم،
آفتاب را بوسیدم،
رهایی،
طعم آزادی بود.
در آتش سوزاندم،
همهی «باید»ها را،
خاکستر شدم،
و دوباره پروانه شدم.
رهایی،
یعنی رقصیدن
روی طنابهای شکستهی ترس.
دریا را صدا زدم،
موج شدم،
رها شدم،
و ساحل را بوسیدم.
از دیوارهای شهر گذشتم،
بیابان را در آغوش گرفتم،
رهایی،
بوی خاک بارانخورده بود.
نامم را فراموش کردم،
جهان مرا شناخت،
رها شدم،
در بینامی.
پرندگان به من آموختند:
بال بزن،
حتی اگر آسمان نباشد.
رهایی،
یعنی خندیدن
به چشمان زندانبان،
وقتی کلید را گم کرده.
درونم طوفان بود،
بیرونم سکوت،
رها شدم،
وقتی طوفان را بیرون ریختم.
مطلب مشابه: متن در مورد زندان و قفس + جملات زیبا برای آزادی از بند و زندان
عشق آمد،
قفلها را شکست،
رهایی،
نام دیگر عشق بود.
از ساعتها گریختم،
زمان ایستاد،
رها شدم،
در بیزمانی.
رهایی،
یعنی پرواز کردن
با بالهای شکسته،
تا بالهای جدید بروید.
و در نهایت،
رها شدم،
وقتی فهمیدم:
من،
همیشه آزاد بودم.
طوفان آمد، خانهها را لرزاند؛
من در مرکز ایستادم، رها شدم.
از ترسها گذشتم؛ قدرت یافتم.
رهایی در دل طوفان.
مانند پرندگان به شمال پرواز کردم؛
از زمستانهای سرد رها شدم.
رهایی مهاجرت است: تغییر برای بقا.
از صفحهها، از لایکها گریختم؛
به دنیای واقعی برگشتم.
رهایی در خاموشی گوشی.
مرگ را خندیدم به چشم؛
روح جاودان است، رها از تن.
آزادی ابدی.
در بادهای سوئد رقصیدم؛
لباسها را کندم، رها شدم.
رهایی رقص است.
به افق دویدم، مرزها محو شدند؛
رهایی در بینهایت.
فهمیدم: همیشه آزاد بودم؛
فقط قفس را میدیدم.
حالا پرواز، زندگی است.
رها، آزاد، تو.
مطلب مشابه: متن در مورد رها کردن و رها شدن؛ جملات عمیق درباره حس رهایی
مطلب مشابه: جملات در مورد صلح و دوستی + شعر در مورد سازش و دوری از جنگ
