غزل شماره ۵۷ از غزلیات حافظ؛ آن سیهچرده که شیرینیِ عالم با اوست …
غزل شماره ۵۷ از غزلیات حافظ را در روزانه بخوانید. غزلیات حافظ تأثیر عمیقی بر فرهنگ ایرانی و ادبیات فارسی گذاشتهاند. اشعار او در شعر فارسی بعد از خود نیز تأثیرگذار بوده و بسیاری از شاعران بعدی از او الهام گرفتهاند. همچنین غزل شماره ۵۸ از غزلیات حافظ؛ سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست … را در سایت روزانه بخوانید.
غزل شماره ۵۷
آن سیهچرده که شیرینیِ عالم با اوست
چشمِ میگون، لبِ خندان، دلِ خُرّم با اوست
گرچه شیریندهنان پادشهانند ولی
او سلیمانِ زمان است که خاتم با اوست
روی خوب است و کمالِ هنر و دامن پاک
لاجرم همّتِ پاکان دو عالم با اوست
خال مُشکین که بدان عارض گندمگون است
سِرِّ آن دانه که شد رهزنِ آدم با اوست
دلبرم عزم سفر کرد خدا را یاران
چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست؟
با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل
کُشت ما را و دمِ عیسیِ مریم با اوست؟
حافظ از معتقدان است گرامی دارش
زان که بخشایشِ بس روحِ مُکرّم با اوست
مطلب مشابه: غزل شماره ۵۶ از غزلیات حافظ؛ دل سراپردهٔ محبتِ اوست دیده آیینهدارِ طلعت اوست …
مطلب مشابه: غزل شماره ۵۵ از غزلیات حافظ؛ خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است …
تفسیر این شعر
این شعر زیبا از حافظ شیرازی، شاعر بزرگ ایرانی، به توصیف محبوب و معشوقی خاص میپردازد. بیایید هر بیت را به زبان سادهتر توضیح دهیم:
1. بیت اول: شاعر به معشوقی اشاره میکند که سیاهچرده و زیباست و شیرینی زندگی با اوست. چشمانش میگون (رنگی شبیه به شراب) و لبهایش خندان است و دلش شاداب و خوشحال است.
2. بیت دوم: هرچند دیگران که شیریندهن هستند (مانند پادشاهان) در مقام و قدرت بالا هستند، اما معشوق او مانند سلیمان (پادشاه معروف) در زمان خود است و دارای قدرت و مقام خاصی است.
3. بیت سوم: معشوق دارای چهره زیبا و کمال هنری است و دامنش پاک و بیآلایش است. بنابراین، اراده و همت پاکان دو جهان با اوست.
4. بیت چهارم: خال مشکی که بر صورت معشوق است، راز آن دانه (محبت) را نشان میدهد که باعث فریب آدم (نماد انسان) شده است.
5. بیت پنجم: دلبر شاعر قصد سفر دارد و او از این موضوع غمگین است. او نمیداند با دل مجروح خود چه کند، در حالی که مرهم (درمان) دردش فقط در نزد معشوق است.
6. بیت ششم: شاعر به سنگینی دل معشوق اشاره میکند و میگوید که او باعث رنج و درد او شده است. با این حال، او دم عیسی مریم (نماد شفابخشی) را دارد که نشاندهنده امید و نجات است.
7. بیت هفتم: حافظ خود را از معتقدان به این معشوق میداند و از دیگران میخواهد که او را گرامی بدارند، زیرا او دارای بخشایش و روحی بسیار محترم است.
به طور کلی، این شعر به زیبایی عشق، رنجهای ناشی از آن، امید به بخشایش و زیباییهای معشوق پرداخته و احساسات عمیق شاعر را به تصویر میکشد.
مطلب مشابه: غزل شماره ۵۴ از غزلیات حافظ؛ ز گریه مَردُمِ چشمم نشسته در خون است …
مطلب مشابه: غزل شماره ۵۳ از غزلیات حافظ؛ منم که گوشهٔ میخانه خانقاهِ من است …
