شعر شماره ۲۳ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ ای کرانه ما خنده گلی در خواب دست …

شعر شماره ۲۳ از مجموعه اشعار سهراب سپهری را در روزانه بخوانید. یکی از بارزترین ویژگی‌های اشعار سپهری، توجه عمیق او به طبیعت و عناصر آن است. او به زیبایی‌های طبیعی مانند درختان، آب، آسمان و گل‌ها اشاره می‌کند و این عناصر را با احساسات انسانی پیوند می‌زند. همچنین شعر شماره ۲۴ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ از تارم فرود آمدم کنار برکه رسیدم … را در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۲۳

ای کرانه ما خنده گلی در خواب دست پارو زن ما را بسته

است

در پی صبحی بی خورشیدیم با هجوم گل ها چه کنیم ؟

جویای شبانه نابیم با شبیخون روزن ها چه کنیم

آن سوی باغ دست ما به میوه بالا نرسید

وزیدیم و دریچه به آیینه گشود

به درون شدیم و شبستان ما را نشناخت

به خاک افتادیم و چهره ما نقش او به زمین نهاد

تاریکی محراب آکنده ماست

سقف از ما لبریز دیوار از ما ایوان از ما

از لبخند تا سردی سنگ خاموشی غم

از کودکی ما تااین نسیم شکوفه باران فریب

برگردیم که میان ما و گلبرگ گرداب شکفتن است

موج برون به صخره ما نمی رسد

ما جدا افتاده ایم و ستارههمدردی از شب هستی سر می زند

ما می رویم و آیا در پی ما یادی از درها خواهد گذشت؟

ما می گذریم و آیا غمی بر جای ما در سایه ها

خواهد نشست ؟

برویم از سایه نی شاید جایی ساقه آخرین گل برتر را در سبد ما افکند

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۲ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ در بیداری لحظه ها پیکرم کنار نهر خروشان لغزید …

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۱ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ دریچه باز قفس بر تازگی باغ ها سرانگیز است …

تفسیر این شعر

این شعر به توصیف احساسات عمیق و پیچیده‌ای می‌پردازد که از تنهایی، جستجوی معنا و زیبایی‌های زندگی ناشی می‌شود. حالا بیایید این شعر را به زبان ساده‌تر توضیح دهیم:

▎موضوع شعر:

شاعر در این شعر به احساساتی مانند غم، تنهایی و تلاش برای یافتن زیبایی و امید در زندگی می‌پردازد. او به تصاویری از طبیعت و زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه با چالش‌ها و احساسات مختلف روبه‌روست.

▎بخش‌های اصلی شعر:

1. کرانه و خواب:

   – شاعر به “کرانه” اشاره می‌کند که ممکن است نمادی از دوری و جدایی باشد. “خنده گلی در خواب” نشان‌دهنده‌ی زیبایی و امیدی است که در خواب و خیال وجود دارد، اما در واقعیت دسترسی به آن دشوار است.

2. صبح بی خورشید:

   – شاعر به جستجوی صبحی بدون خورشید اشاره می‌کند. این به معنای تلاش برای یافتن روشنایی و امید در شرایط تاریک و سخت است.

3. دست نیافتن به میوه:

   – “دست ما به میوه بالا نرسید” نشان‌دهنده‌ی تلاش برای دستیابی به چیزهای ارزشمند و زیبا در زندگی است، اما عدم موفقیت در این تلاش را نیز بیان می‌کند.

4. تجربه تاریکی:

   – شاعر به تاریکی و غم اشاره می‌کند که در زندگی او حاکم است. “تاریکی محراب آکنده ماست” به معنای وجود غم و ناامیدی در روح اوست.

5. سقف و دیوار:

   – “سقف از ما لبریز دیوار از ما” نشان‌دهنده‌ی این است که تمام محیط اطراف او تحت تأثیر احساسات و تجربیات او قرار دارد.

6. جستجوی زیبایی:

   – شاعر از “گرداب شکفتن” صحبت می‌کند که نشان‌دهنده‌ی تلاش برای یافتن زیبایی و شادابی در زندگی است، حتی اگر این تلاش با چالش‌هایی همراه باشد.

7. جدا افتادگی:

   – شاعر احساس جدایی و دوری از دیگران و طبیعت را بیان می‌کند. او به این فکر می‌کند که آیا یاد او بعد از رفتنش باقی خواهد ماند یا نه.

8. سایه‌ها و یادها:

   – “آیا غمی بر جای ما در سایه‌ها خواهد نشست؟” این سوال نشان‌دهنده‌ی نگرانی شاعر درباره‌ی تأثیر او بر دیگران و یادهایی است که از او باقی خواهد ماند.

9. امید به آینده:

   – در پایان، شاعر امیدوار است که شاید روزی بتواند چیزی زیبا (مثل ساقه آخرین گل) را به دست آورد، حتی اگر در حال حاضر احساس ناکامی کند.

نتیجه‌گیری:

شعر به زیبایی احساسات عمیق انسانی را با تصاویری از طبیعت و زندگی ترکیب می‌کند. شاعر با استفاده از زبان شاعرانه، تلاش‌ها، آرزوها و غم‌های خود را بیان می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه انسان‌ها در جستجوی زیبایی و امید هستند، حتی در شرایط سخت و تاریک.

مطلب مشابه: شعر شماره ۲۰ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ درسرای ما زمزمه ای درکوچه ما آوازی نیست …

مطلب مشابه: شعر شماره ۱۹ از مجموعه اشعار سهراب سپهری؛ از شب ریشه سر چشمه گرفتم و به گرداب آفتاب ریختم