اشعار عارف قزوینی + مجموعه غزلیات، تصنیف و شعر کوتاه و بلند عارف قزوینی

مجموعه اشعار عارف قزوینی

در این مطلب روزانه مجموعه اشعار عاشقانه، تصنیف، غزلیات و شعر کوتاه و بلند عارف قزوینی را آماده کرده ایم با ما همراه باشید.

باد خزانی، زد ناگهانی، کرد آنچه دانی
برهم زد ایام نشاط و روزگار کامرانی

ظلم خزان کرد، با گلستان کرد، دانی چه سان کرد؟
آنسان که من کردم، به دور زندگی با زندگانی

چو من فراری، بلبل به خواری، با سوگواری
گل از نظرها محو شد، همچون خیالات جوانی

کار گلزار، زار شد زار، شد پدیدار
دیو دی، یا خود بلای آسمانی

***

اشعار عارف قزوینی

تو اگر عشوه بر خسرو پرویز کنی
همچو فرهاد رود در عقب کوه کنی
متفرق نشود مجمع دل های پریش
تو اگر شانه بر آن زلف پریشان نزنی
ز چه رو شیشه ی دل می شکنی؟
تیشه بر ریشه ی جان از چه زنی؟
سیم اندام ولی سنگ دلی
سست پیمانی و پیمان شکنی
به چشمت که دیده از صورتت نگیرم
اگر می کشی و گر می زنی به تیرم
تو سلطان حسن و من کمترین فقیرم
گزندم اگر ز سلطان رسد چه میشه؟
گزندم اگر ز سلطان رسد چه میشه؟
ز غمت خون می گریم
بنگر چون می گریم
ز مژه دل می ریزد
ز جگر خون می آید
به سر کشته ی جان می آید
خون صد سلسله جان می ریزد

***

اشعار عارف قزوینی

باد خزان پیرهن گل درید
دامن گل شد ز نظر ناپدید

سرو چو یعقوب از این غم خمید
غصه قد سرو، کمان می کند

***

شعر عارف قزوینی در مورد وطن

بهار نو رسید
گل ار بستان دمید
ای گلعذار! نه وقت خواب است

ای رویت صبح عید
در این عید سعید
باده حلال، بوسه ثواب است

خرابم کن ز می
ز بانگ چنگ و نی
که ملک جم یکسر خراب است
برای انتخاب

در این ملک خراب
وطن فروش مشغول کار است
وکیلان را بگو
بس است این تکاپو

دور از بهشت شیطان و مار است
ما و عشق رخ دوست
قبلۀ ما، ابروی اوست

ما ندهیم دل خود، جز به یار
ما نکنیم اعتماد بر اغیار
مطرب مجلس بکش این نغمه را

از پرده بیرون
ساقی مهوش بده جامی از آن
بادۀ گلگون

ای وطن من
تو لیلای منی
من بر تو مجنون
پاینده بادا درفش کاویان

تیغ فریدون
ای دل غافل
بر احوال وطن
خون گریه کن خون

من با تو مایل
بر احوال وطن
خون گریه کن خون

***

اشعار عارف قزوینی

ترک چشمش ار فتنه کرد راست
بین دو صد از این (خدا) فتنه، فتنه خواست
(خدا فتنه خواست)

ای صبا زبردست را بگوی
دست دیگری (خدا) روی دست هاست
(جانم روی دستهاست)

حرص بین و آز
پنجه کرده باز
بهر صعوه باز
بی خبر ز سر پنجه ی قضاست
(خدا پنجه ی قضاست
امان پنجه ی قضاست)

چو صید اندر طنابیم
ما خرابیم چو صفر اندر حسابیم
چو صید اندر طنابیم
چو صید اندر طنابیم
جهان را برده آب و ما به خوابیم
همه بدخواه خود از شیخ و شابیم

***

عارف ار بدنام گردد، چون تو نامش
آن چه خون در زندگانی، حرامش
دل غرقه به خون شد یار غار عارف
نه قرار دل وی و نی قرار عارف

***

ای دست حق پشت و پناهت بازآ
چشم آرزومند نگاهت بازآ

***

اشعار عارف قزوینی

منحصر شد همه ی دار و ندارم به جنون
به چه ره خرج کنم اینهمه دارایی را؟!!!!

***

باد صبا بر گل گذر کن
از حال گل ما را خبر کن
ای نازنین، ای مه جبین
با مدعی کمتر نشین
بیچاره عاشق، ناله تا کی
یا دل مده یا ترک سر کن

***

امشب از آسیا، اروپا رفتی
غلط کردی که بی ما آنجا رفتی

الهی دختر گیوار بمیره
ما را تنها گذشتی، جلفا رفتی

***

اشعار عاشقانه عارف قزوینی

امروز ای فرشته ی رحمت، بلا شدی
خوشگل شدی، قشنگ شدی، دلربا شدی

پا تا به سر کرشمه و سر تا به پای ناز
زیبا شدی، لوند شدی، خوش ادا شدی

خود ساعتی در آینه اطوار خود ببین
من عاجزم از این که بگویم چه ها شدی

به به چه خوب شد که گرفتار چون خودی
گشتی و خوب تر که تو هم مثل ما شدی

ما را چه شد که دست به سر کرده ای مگر
از ما چه سر زد این که تو پا در هوا شدی

***

اشعار عارف قزوینی

گریه را به مستی بهانه کردم
شکوه ها ز دست زمانه کردم
آستین چو از چشم برگرفتم
جوی خون به دامان روانه کردم

***

هنگام می و فصل گل و گشت و چمن شد
در بار بهاری تهی از زاغ و زغن شد
از ابر کرم خطه ی ری رشک ختن شد
دلتنگ چو من مرغ قفس بهر وطن شد
چه کج‌ رفتاری ای چرخ
چه بد کرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ
نه دین داری، نه آیین داری ای چرخ

***

نکنم اگر چاره دل هر جائی را
نتوانم و تن ندهم رسوائی را

نرود مرا از سر سودایت بیرون
اگرش بکوبی تو سر سودائی را

همه شب من اختر شمرم، کی گردد صبح
مه من چه دانی، تو غم تنهائی را

چه خوش است اگر دیده رخ دلبر بیند
نبود جز این فایده ای بینائی را

چه قیامت است این که تو در قامت داری
بنگر به دنبالت عجب غوغائی را

به چمن بکن جلوه که تا سرو آموزد
ز قد تو ای سرو روان رعنائی را

نه چو وامقی همچون من گیتی دیده است
نه نشان دهد چرخ چو تو عذرائی را

همه جا غم عشق تو رفت و باز آمد
چو ندید خوش تر ز دلم مأوایی را

تو جهان پر از شهد سخن کردی عارف
ز تو طوطی آموخته شکر خائی را

***

اشعار عارف قزوینی

تو ای تاج، تاج سر خسروانی
شد از چشم مست تو بی پا جهانی
تو از حالت مستمندان چه پرسی؟
تو حال دل دردمندان چه دانی؟
خدا را نگاهی به ما کن
نگاهی برای خدا کن
به عارف خودی آشنا کن
دو صد درد من
از نگاهی دوا کن
حبیبم طبیبم عزیزم، توئی درمان دردم، ز کویت برنگردم
به هجرت در نبردم به قربان تو گردم

***

مرا زین زندگی ای مرگ عار است
غمش چون کوه و عارف بردبار است

***

افتخار همه آفاقی و منظور منی
شمع جمع همه عشاق و به هر انجمنی

به سر زلفت پریشان تو دلهای پریش
همه خو کرده چو عارف به پریشان سخنی

ز چه رو شیشه دل می شکنی
تیشه بر ریشه جان از چه زنی

سیم اندام و ولی سنگدلی
سست پیمانی و پیمان شکنی

اگر درد من به درمان رسد چه می شد
شب هجر اگر به پایان رسد چه می شد

اگر بار دل به منزل رسد چه گردد
سر من اگر به سامان رسد چه می شد

ز غمت خون می گریم بنگر چون می گریم
ز مژه دل می ریزد ز جگر خون می آید

افتخار دل و جان می آید
یار بی پرده عیان می آید

***

دیدم صنمی سرو قد و روی چو ماهی
الهی تو گواهی، خدایا تو پناهی

افکند به رخسار چو مه زلف سیاهی
الهی تو گواهی، خدایا تو پناهی

گر گویم سروش، نبود سرو خرامان
این قسم شتابان، چون کبک خرامان

ور گویم گل، پیش تو گل همچو گیاهی
الهی تو گواهی، خدایا تو پناهی

این نیست مگر آین ی لطف الهی
الهی تو گواهی، خدایا تو پناهی

صد بار گدائیش به از منصب شاهی
الهی تو گواهی، خدایا تو پناهی

***

اشعار عارف قزوینی

ناله مرغ اسیر، این همه بهر وطن است
مسلک مرغ گرفتار قفس هم­چو من است

***

از خون جوانان وطن لاله دمیده
از ماتم سرو قدشان، سروها خمیده

در سایه گل بلبل از این غصه خزیده
گل نیز چو من در غمشان جامه دریده

چه کج‌ رفتاری ای چرخ
چه بد کرداری ای چرخ

سر کین داری ای چرخ
نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

***

اشعار عارف قزوینی

تصنیف و غزلیات عارف قزوینی

امروز ای فرشته ی رحمت بلا شدی

خوشگل شدی قشنگ شدی دلربا شدی

 

پا تا بسر کرشمه و سر تا به پای ناز

زیبا شدی لوند شدی خوش ادا شدی

 

خود ساعتی در آیینه اطوار خود ببین

من عاجزم از اینکه بگویم چه ها شدی

 

به به چه خوب شد که گرفتار چون خودی

گشتی و خوبتر که توهم مثل ما شدی

 

مارا چه شد که دست بسر کرده ای مگر

از ما چه سر زد اینکه تو پا در هوا شدی

 

دانم تو را مقام نبوت نه در خور است

گر شرک یا کفر علی لله خدا شدی

 

نامت شفای هر مرض عاشقان شده است

ای مایه ی حیات حدیث کسا شدی

 

هر کس بدل زیارت کویت کند هوس

مشهد، مدینه، مکه شدی کربلا شدی

مطالب مشابه را ببینید!

شعر نو عاشقانه + متن و اشعار احساسی و رمانتیک برای مخاطب خاص شعر احساسی + زیباترین اشعار عاشقانه ❤️ از شاعران معاصر ایران شعر خرداد ماهی با متن و اشعار تبریک تولد متولدین خرداد ماه اشعار ولادت امام رضا (ع) + گلچین شعر کوتاه و بلند در وصف امام هشتم جملات دلتنگی مشهد و حرم امام رضا با عکس نوشته و اشعار برای امام هشتم متن در مورد پسر + جملات و اشعار زیبا و عاشقانه در مورد پسر عزیزم متن تبریک ولادت امام رضا (ع) + اشعار و عکس نوشته های تولد امام هشتم شعر طنز روز دختر با اشعار بامزه و جالب برای دختران اشعار غمگین عاشقانه + چند شعر زیبای سوزناک احساسی سرشار از غم تبریک ولادت حضرت معصومه و روز دختر با اشعار، جملات و متن های زیبا