غزل شماره ۳۱ از دیوان شمس مولانا؛ بادا مبارک در جهان سور و عروسیهای ما
غزل شماره ۳۱ از دیوان شمس مولانا را در روزانه بخوانید. غزلیات مولانا تأثیر بسیاری بر شاعران بعدی داشتهاند. بسیاری از شاعران بزرگ فارسیزبان تحت تأثیر اندیشهها و سبک شعری او قرار گرفتهاند و از مضامین او الهام گرفتهاند. همچنین غزل شماره ۳۲ از دیوان شمس مولانا؛ دیدم سحر آن شاه را بر شاهراه هل اتی … را در سایت روزانه بخوانید.
غزل شماره ۳۱
بادا مبارک در جهان سور و عروسیهای ما
سور و عروسی را خدا بُبْرید بر بالای ما
زهره قرین شد با قمر طوطی قرین شد با شکر
هر شب عروسییی دگر از شاه خوشسیمای ما
ان القلوب فرجت ان النفوس زوجت
ان الهموم اخرجت در دولت مولای ما
بسم الله امشب بر نوی سوی عروسی میروی
داماد خوبان میشوی ای خوب شهرآرای ما
خوش میروی در کوی ما خوش میخرامی سوی ما
خوش میجهی در جوی ما ای جوی و ای جویای ما
خوش میروی بر رای ما خوش میگشایی پای ما
خوش میبُری کفهای ما ای یوسف زیبای ما
از تو جفا کردن روا وز ما وفا جستن خطا
پای تصرف را بنه بر جانِ خونپالای ما
ای جان جان! جان را بکش تا حضرت جانان ما
وین استخوان را هم بکش هدیه برِ عنقای ما
رقصی کنید ای عارفان چرخی زنید ای منصفان
در دولت شاه جهان آن شاه جانافزای ما
در گردن افکنده دهل در گردک نسرین و گل
کهامشب بود دف و دهل نیکوترین کالای ما
خاموش کهامشب زهره شد ساقی به پیمانه و به مد
بگرفته ساغر میکشد حمرای ما حمرای ما
والله که این دم صوفیان بستند از شادی میان
در غیب پیش غیبدان از شوق استسقای ما
قومی چو دریا کفزنان چون موجها سجدهکنان
قومی مبارز چون سنان خونخوار چون اجزای ما
خاموش کهامشب مطبخی شاهست از فرخرخی
این نادره که میپزد حلوای ما حلوای ما
مطلب مشابه: غزل شماره ۳۰ از دیوان شمس مولانا؛ ای فصل باباران ما برریز بر یاران ما
مطلب مشابه: غزل شماره ۲۹ از دیوان شمس مولانا؛ ای از ورای پردهها تاب تو تابستان ما
تفسیر این شعر
این شعر به جشن و شادی و عروسی اشاره دارد و با تصاویری زیبا، احساس خوشحالی و سرور را به تصویر میکشد. در ادامه، توضیحاتی دربارهی هر بخش شعر ارائه میدهم:
1. بادا مبارک: شاعر آغاز شعر را با آرزوی خوشبختی و شادی برای عروسیها شروع میکند. این جمله به معنای “باشد که این جشن مبارک باشد” است.
2. عروسیها و برکت خدا: شاعر دعا میکند که خدا بر عروسیهایشان برکت دهد و این شادیها را در زندگیشان جاری کند.
3. زهره و قمر: شاعر به زیباییهای طبیعی اشاره میکند و میگوید که زهره (ستاره) و قمر (ماه) در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند، نمادی از عشق و زیبایی.
4. عروسیهای شبانه: هر شب به نوعی جشن و عروسی جدیدی در حال برگزاری است که نشاندهندهی شادی و خوشحالی در جامعه است.
5. آرامش دلها: شاعر میگوید که دلها آرام شده و روحها به هم پیوند خوردهاند. این نشاندهندهی اتحاد و دوستی در میان مردم است.
6. بسم الله: شاعر با ذکر نام خدا، به عروسیای که در پیش است اشاره میکند و از داماد میخواهد که خوب باشد و در این مراسم خوش بگذرانند.
7. خوشحالی در کوی ما: شاعر از خوشحالی در محله و جمع شدن مردم برای جشن صحبت میکند، جایی که همه شاد و خوشحال هستند.
8. یوسف زیبای ما: یوسف نماد زیبایی و جذابیت است و شاعر از او میخواهد که با وجود زیباییاش، به دیگران وفادار باشد.
9. جفا و وفا: شاعر به رابطهها اشاره میکند و میگوید که جفا (آسیب) از سوی او روا نیست، اما وفا (وفاداری) از سوی دیگران ضروری است.
10. رقص و شادی: شاعر از عارفان و منصفان دعوت میکند که در این جشن رقص کنند و شادی کنند. این نشاندهندهی روحیهی جمعی و همبستگی است.
11. دهل و دف: اشاره به سازها و موسیقیهای جشن دارد که نشاندهندهی شوق و نشاط در مراسم است.
12. ساقی و ساغر: شاعر به ساقی (سرویسدهندهی نوشیدنی) اشاره میکند که مشغول سرو نوشیدنی به مهمانان است، نمادی از مهمانی و خوشگذرانی.
13. شادی صوفیان: شاعر میگوید که صوفیان (عارفان) نیز از شادی این مراسم بهرهمند شدهاند و در حال جشن هستند.
14. مطبخی شاه: شاعر به آشپزی اشاره میکند که بهترین غذاها را برای مهمانی آماده کرده است، نشاندهندهی اهمیت غذا در جشنها.
این شعر به زیبایی احساسات شادی، عشق و همبستگی را در یک جشن عروسی بیان میکند. با استفاده از تصاویری شاعرانه، شاعر فضایی پر از خوشحالی، زیبایی و اتحاد را به تصویر کشیده است.
مطلب مشابه: غزل شماره ۲۸ از دیوان شمس مولانا؛ ای شاه جسم و جان ما خندانکن دندان ما
مطلب مشابه: غزل شماره ۲۷ از دیوان شمس مولانا؛ آن خواجه را در کوی ما در گل فرورفتهست پا
