شعر با موضوع تجربه (اشعار درباره اهمیت تجربه در زندگی)
شعر با موضوع تجربه را در روزانه بخوانید. تجربه در شعر به معنای دانش و خردی است که از طریق آموختهها و اتفاقات زندگی به دست میآید. این موضوع در اشعار مختلفی با دیدگاههای گوناگون مطرح شده است؛ برخی آن را دوا و راه حل مشکلات میدانند، در حالی که برخی دیگر به خطرات تجربه کردن مجدد یا تجربه نکردن آن اشاره میکنند.
شعرهای زیبا درباره تجربه
مرد خردمند هنر پیشه را
عمر دو بایست در این روزگار
تا بیکی تجربه آموختن
در دگری تجربه بردن بکار
هر آنکاهی که باشد مرد هوشیار
زسوراخی دوبارش کی گزد مار
دیوانگیست قصه ی تقدیروعقل نیست
از بام سرنگون شدن وگفتن ازقضاست
یک عمر آدمی به جهان رنجها کشید
تا نیک و بد شناسد و از هم جدا کند
عمری که صرف تجربه گردد میشود دریغ
هرگز کجا به بهره گرفتن وفا کند
آوخ که دیده بایدش از روزگار بست
روزیکه او بکار جهان چشم وا کند
تجربه بهر همه دردی دواست
تجربه را یکدفعه کردن رواست
تجربه کردیم و نشد تجربه
تجربه را تجربه کردن خطاست
آنکه آدمی را سرنشاند
خفت و پستی را،از او براند
همه و همه از تجربت بیش نیست
که غضب خلق در خویش نیست
با تجربه و علم چو مقرون گردد
نیروی خرد کامل و موزون گردد
انوار چراغ عالم افروز خرد
از دانش و آزمایش افزون گردد
در عرصهء زندگی ز هر فتح و شکست
بسیار توان تجربه آورد بدست
پیروزی ما بسته به دور اندیشی است
دور اندیشی نتیجهء تجربه است
مطلب مشابه: متن در مورد تجربه + سخن و جملات بزرگان در مورد تجربه افراد در زندگی
مطلب مشابه: دلنوشته احساسی + متن های زیبا با موضوع تجربه، هدف و زندگی
در هر کاری ز تجربت ها یاد آر
تا خبط گذشته ات نگردد تکرار
شرط خرد است اینکه اندر هر کار
از تجربه های خود شوی بر خوردار
در زندگی انسان سه راه دارد:
راه اول از اندیشه میگذرد،این والاترین راه است.
راه دوم از تقلید میگذرد، این آسانترین راه است.
و راه سوم از تجربه میگذرد، این تلخترین راه است.
هر چه می توانید از اشتباهات دیگران چیزهای جدید بیاموزید.
چون شما وقت کافی برای همه این تجربیات نخواهید داشت
هیچ پزشکی واقعاً زبردست نیست
مگر اینکه یک یا دو مریض را کشته باشد
عکس نوشته شعر درباره تجربه
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو، دروغ
آدم وقتی یه حس تکرار نشدنی رو با یکی تجربه می کنه،
دیگه نمی تونه اون حس رو با کس دیگه ای تجربه کنه.
بعضی حس ها خاص و ناب هستند؛
مثل بعضی آدم ها
بارها به دنیا آمده ام
تا دست کم
یکی از من
مرگ را در آغوشت تجربه کرده باشد.
اگر روزی
با عقلت کسی را دوست داشتی
اگر عقلت عاشق شد
بدان که چیزی را تجربه میکنی
که اسمش عشق است
مهم نیست در عشق به وصال برسی
مهم این است که لیاقت تجربه کردن
یک عشق پاک را داشته باشی.
پرواز اعتماد را
با یکدیگر
تجربه کنیم.
وگرنه میشکنیم
بالهای دوستیمان را.
تا آن هنگام که فصل آخر
در کتاب زندگی انسانی نوشته نشده
هر صفحه و هر تجربه ای مهیج است
همه چیز گشوده است و قابل تغییر
کسی که تنها
به فصل های قدیمی و ورق خورده ی کتاب بیاندیشد
نقطه اوج فصل آخر زندگی را
از دست می دهد
بگذرانم ز گل صورتی ی حوصله ها
بگذرانم ز پل همهمه ی تنهایی
بنشانم به سکوت سرخ تجربه ها
نفسم می گیرد
تو مرا معنا کن.
چه بیتابانه میخواهمت ای دوریات آزمون تلخ زنده به گوری!
چه بیتابانه تو را طلب میکنم
بر پشت سمندی
گوئی
نوزین
و فاصله تجربهای بیهوده است.
بوی پیراهنت اینجا و اکنون
گاهی اوقات باید بدترین دردها رو بکشی تا بهترین تغییرها رو تجربه کنی…
مبارزه انسان را داغ می کند و تجربه انسان را پخته می کند!
هر داغی روزی سرد می شود
ولی هیچ پخته ای دیگر خام نمی شود!
آدمی بی تجربه هیچ نیست
تجربه یادش آرد که کیست
تجربه، معلم همه چیز است….
ژولیوس سزار
در انتها آنچه برایم اهمیت خواهد داشت احتمالا تمام آن لحظاتی ست که واقعا “تجربه” کرده ام
نه لحظاتی که در چارچوبِ قانون و عرف زندگی کرده ام!
“پونه مقیمی”
مطلب مشابه: متن لذت بردن از لحظه ها و خوش بودن در لحظه حال
مطلب مشابه: جملات تلخ روزگار + متن های تلخ فلسفی و گله کردن از روزگار
شعرهای عمیق درباره تجربه
هیچ کس هرگز فقط با خواندن کتابی
در آن تبحر پیدا نمی کند
مهارت و پیشرفت واقعی ناشی از تجربه است..
“جاستین هاموند”
در کوچههای بارانخوردهی خاطره،
پاهایم لغزید بر سنگفرش خیس،
دستت رها شد، باد پاییزی بردت،
من ماندم با سایهای که هنوز میلرزد.
تجربه گفت: عشق، شمشیری دو لبه است،
یکی میبُرد، یکی زخم میزند عمیق.
بالهای کاغذی ساختم از روزنامههای کهنه،
از پشتبام پریدم به سوی ابرهای پنبهای،
زمین مرا بوسید با لبهای خشن،
درد استخوان، خندهی باد در گوشم.
تجربه خندید: سقوط، نخستین درس پرواز است،
بالها میشکنند، اما روح اوج میگیرد.
در اتاق تاریک، ساعت تیکتاک میگفت رازها،
چشمانم بست، گوش به ضربان قلب سپرد،
سایهها رقصیدند روی دیوارهای سفید،
ناگهان فهمیدم: تنهایی، آینهی خود ماست.
تجربه زمزمه کرد: در سکوت، صداها متولد میشوند،
و روح، با خودش دست میدهد.
دانهای کاشتم در خاک خشک کویر دل،
آب دادم با اشکهای شبهای بیخوابی،
خار مغیلان رست به جای گل سرخ،
دستهایم خونین، اما لبخند زدم.
تجربه آموخت: شکست، بذر امید است،
از خاکستر خار، گلهای وحشی میرویند.
در بیمارستان سرد، نفسهای پدر کند شد،
دستش در دستم، مانند برگ پاییزی لرزان،
چشمانش بست، جهان برای لحظهای ایستاد،
من زنده ماندم با بار سنگین وداع.
تجربه نجوا کرد: مرگ، دریچهای به زندگی است،
هر پایان، آغاز داستانی نوین.
جنگل مرا بلعید با دندانهای سبز،
مسیرها پیچیدند چون مارهای خوابیده،
صدای جیرجیرک، تنها راهنما شد،
شب آمد و ستارهها نقشه کشیدند.
تجربه گفت: گم شدن، یافتن خود است،
در تاریکی جنگل، روح روشن میشود.
زبانم لرزید وقتی گفتم «نترسیدم»،
چشمان مادرم، آینهی حقیقت بود،
دروغ چون خنجر در گلوی خودم فرو رفت،
اشک شست وجدان را، صبح شد.
تجربه آموخت: صداقت، بالهای آزادی است،
دروغ، زنجیری که خودمان میبافیم.
باران آمد و شهر را شست با عطر خاک،
پاهای برهنه دویدم در کوچههای خیس،
هر قطره، خاطرهای از کودکی بیدار کرد،
زمین میخندید زیر پایم، آسمان گریست.
تجربه زمزمه کرد: طبیعت، معلم بیصدا است،
در عطر باران، زندگی دوباره متولد میشود.
دشمن قدیمی آمد با چشمان پشیمان،
دلم خواست بکوبد درِ کینه را،
اما دستش را گرفتم، گرما آمد،
درد کهنه ذوب شد در آغوش کوتاه.
تجربه گفت: بخشش، کلید قفس دل است،
پرندهی خشم پرواز کرد، جای خالیاش آرامش شد.
قلم لرزید روی کاغذ سفید،
کلمات چون پروانهها پرپر زدند،
خون دل ریخت و شد جوهر سیاه،
شعر متولد شد، من دوباره زاده شدم.
تجربه خندید: هنر، زخمهایی است که گل میدهند،
هر سطر، پلی از درد به جاودانگی.
بیدار شدم پیش از آفتاب،
سکوت خانه چون برف نرم بود،
قهوه دم کردم، بخار رقصید،
پنجره باز، باد خنک بوسید صورتم.
تجربه گفت: صبح، صفحهی سفید است،
هر روز، فرصتی برای نوشتن دوباره.
مطلب مشابه: متن زندگی در لحظه و جملات لذت بردن از تمام لحظه های زندگی
مطلب مشابه: سخنان بزرگان در مورد اراده + جملات آموزنده افراد با تجربه و بزرگان جهان در مورد عزم و اراده
شعر تجربه
کودک همسایه خندید بلند،
صدایش چون زنگوله در کوچه پیچید،
دلم لرزید، لبخند زدم بیاجبار،
غم دیروز سبک شد روی شانهام.
تجربه زمزمه کرد: خنده، داروی بیصدا،
از دل کودک، به قلب بزرگسال میرسد.
اشک ریخت بیصدا روی بالش،
اتاق تاریک، ساعت تیکتاک میگفت،
درد دل باز شد چون جعبهی کهنه،
صبح شد، چشمانم روشنتر بود.
تجربه گفت: گریه، شستشوی روح است،
اشکها میروند، آرامش میماند.
از نانوایی گذشت، بوی نان گرم پیچید،
دست دراز کردم، سنگک داغ گرفتم،
اولین لقمه، خاطرهی مادر بیدار شد،
گرسنگی جسم، گرمای دل شد.
تجربه خندید: نان، پل بین گذشته و حال،
هر برش، داستانی از زندگی ساده.
دراز کشیدم روی چمن، ستارهها چشمک زدند،
کهکشان چرخید آرام بالای سرم،
کوچکی خودم را حس کردم، اما بزرگ،
جهان بیکران، دلم را پر کرد.
تجربه نجوا کرد: آسمان، معلم بیانتها،
در تاریکی، نور امید میدرخشد.
دوچرخهی قرمز، زنگش آواز داد،
پاهای کوچک چرخاندند، باد موها را شانه کرد،
افتادم، زانوم خونین شد، اما دوباره سوار،
کوچه خندید، من پرواز کردم.
تجربه گفت: تعادل، از سقوط میآید،
هر زخم، مدالی برای شجاعت.
کتابخانهی قدیمی، گرد و غبار رقصید،
صفحه زرد باز شد، بوی کاغذ کهنه پیچید،
داستان زنده شد، قهرمانان در ذهنم دویدند،
زمان ایستاد، من کودک شدم دوباره.
تجربه زمزمه کرد: کتاب، دریچه به جهانها،
هر ورق، پلی به روح نویسندگان.
ایستگاه سرد، باد برگها را برد،
ساعت گذشت، اتوبوس نیامد،
نگاه به مردم، هر چهره داستانی داشت،
ناگهان لبخند زدم به غریبهای.
تجربه گفت: انتظار، فرصتی برای دیدن،
در تأخیر، زندگی جریان دارد.
دانه ریختم در خاک نرم گلدان،
آب دادم هر روز، خورشید نوازش کرد،
جوانه سبز شد، برگها رقصیدند،
گل سرخ شکفت، دلم پر شد.
تجربه خندید: صبر، مادر زیبایی است،
از خاک بیجان، زندگی میرویَد.
باران زد به شیروانی، ритم ساخت،
دراز کشیدم، چشم بستم، گوش دادم،
هر قطره آهنگی، خاطرات بیدار شد،
خواب آمد نرم، رویا بارانی شد.
تجربه نجوا کرد: باران، موسیقی زمین،
در نوای آن، آرامش پنهان است.
برف نشست روی مژههای کودکانه،
دست کشیدم، سردی ذوب شد در انگشت،
توپ برفی ساختم، خندیدم بلند،
جهان سفید شد، پاک و بیآلایش.
تجربه گفت: برف، پردهای برای آغاز نو،
هر دانه، قصهای از آسمان.
کتری سوت کشید، بخار بالا رفت،
چای ریختم در استکان لبطلا،
اولین جرعه، گرما رفت در رگها،
گفتگو شروع شد با خودم.
تجربه زمزمه کرد: چای، دوست بیادعا،
در فنجان کوچک، دریایی از آرامش.
در جیب گشتم، کلید نبود،
درِ خانه بسته، شب تیره شد،
نشستم پلهها، ستارهها نگریستند،
ناگهان یادم آمد زیر گلدان.
تجربه خندید: گم شدن، یافتن راه است،
هر قفل، کلیدی پنهان دارد.
ساحل خالی، موج آمد و رفت،
صدایش چون لالایی مادر،
پایم خیس شد، نمک روی لب ماند،
دل آرام گرفت در آغوش آب.
تجربه گفت: دریا، آینهی بینهایت،
هر موج، درس رهایی میآورد.
کاغذ سفید، قلم در دست لرزید،
نوشتم «تو میتوانی»، اشک ریخت،
پاکت بستم، گذاشتم در کشو،
سال بعد باز کردم، لبخند زدم.
تجربه نجوا کرد: نامه، پلی به آینده،
کلمات خودت، قویترین دوستند.
مطلب مشابه: شعر پر محتوا و زیبا و گزیده اشعار با معنی و پر مفهوم از شاعران بزرگ
مطلب مشابه: متن های ادبی زندگی؛ متن زیبا در مورد زندگی، متن ها و دلنوشته های زیبا در مورد زندگی زیباست
