غزل شماره ۳۹ از دیوان شمس مولانا؛ آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا …

غزل شماره ۳۹ از دیوان شمس مولانا را در روزانه بخوانید. غزلیات مولانا تأثیر بسیاری بر شاعران بعدی داشته‌اند. بسیاری از شاعران بزرگ فارسی‌زبان تحت تأثیر اندیشه‌ها و سبک شعری او قرار گرفته‌اند و از مضامین او الهام گرفته‌اند. همچنین غزل شماره ۴۰ از دیوان شمس مولانا؛ طوق جنون سلسله شد باز مکن سلسله را … را در سایت روزانه بخوانید.

غزل شماره ۳۹

آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا

می‌نکند محرم جان محرم اسرار مرا

نغزی و خوبی و فرش آتش تیز نظرش

پرسش همچون شکرش کرد گرفتار مرا

گفت مرا مهر تو کو رنگ تو کو فر تو کو

رنگ کجا ماند و بو ساعت دیدار مرا

غرقه جوی کرمم بنده آن صبحدمم

کان گل خوش بوی کشد جانب گلزار مرا

هر که به جوبار بود جامه بر او بار بود

چند زیانست و گران خرقه و دستار مرا

ملکت و اسباب کز این ماه رخان شکرین

هست به معنی چو بود یار وفادار مرا

دستگه و پیشه تو را دانش و اندیشه تو را

شیر تو را بیشه تو را آهوی تاتار مرا

نیست کند هست کند بی‌دل و بی‌دست کند

باده دهد مست کند ساقی خمار مرا

ای دل قلاش مکن فتنه و پرخاش مکن

شهره مکن فاش مکن بر سر بازار مرا

گر شکند پند مرا زفت کند بند مرا

بر طمع ساختن یار خریدار مرا

بیش مزن دم ز دوی دو دو مگو چون ثنوی

اصل سبب را بطلب بس شد از آثار مرا

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۸ از دیوان شمس مولانا؛ رستم از این نفس و هوا زنده بلا مرده بلا …

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۷ از دیوان شمس مولانا؛ یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرا …

تفسیر این شعر

این شعر از مولانا، شاعر بزرگ ایرانی، به بیان احساسات عمیق عاشقانه و معنوی می‌پردازد. بیایید این شعر را به زبان ساده‌تر توضیح دهیم:

بیت اول:

شاعر از حال خود می‌گوید و به کسی (شاید معشوق یا خدا) اشاره می‌کند که او را در حالتی سخت و سنگین رها کرده است. او احساس می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به رازهای درون او پی ببرد.

بیت دوم:

شاعر زیبایی و جذابیت معشوق را توصیف می‌کند و می‌گوید که نگاه او مانند آتش تیز است که او را گرفتار کرده است. به نوعی، او در برابر زیبایی معشوق تسلیم شده است.

بیت سوم:

شاعر از معشوق می‌پرسد که محبت و زیبایی‌اش کجاست، زیرا در زمان دیدار، رنگ و بوی آن حس نمی‌شود. این نشان‌دهنده‌ی حس انتظار و longing اوست.

بیت چهارم:

او خود را غرق در عشق می‌بیند و می‌گوید که مانند گل خوشبویی است که به سمت باغ می‌رود. این نشان‌دهنده‌ی شوق او برای نزدیک شدن به معشوق است.

بیت پنجم:

شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی که در مسیر عشق باشد، بار سنگینی بر دوش دارد. او از دشواری‌های عشق و اینکه چقدر سنگین است صحبت می‌کند.

بیت ششم:

او از زیبایی معشوق و وسایل زندگی‌اش صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر یار وفادار باشد، همه چیز معنی پیدا می‌کند.

بیت هفتم:

شاعر به ویژگی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که او مانند شیری است که در جنگل زندگی می‌کند و این ویژگی‌ها او را خاص کرده است.

بیت هشتم:

او به حالت مستی اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق مانند شراب است که فرد را مست می‌کند و از خود بی‌خود می‌سازد.

بیت نهم:

شاعر به دل خود نصیحت می‌کند که در آشفتگی و دردسر نیفتد و راز عشق را فاش نکند. او نمی‌خواهد که احساساتش در معرض عموم قرار گیرد.

بیت دهم:

او هشدار می‌دهد که اگر کسی نصیحت‌های او را بشکند، ممکن است مشکلات بیشتری برای او ایجاد شود. این نشان‌دهنده‌ی نگرانی او از عواقب عشق است.

بیت یازدهم:

شاعر تأکید می‌کند که نباید درباره‌ی عشق به طور سطحی صحبت کرد و باید به عمق موضوع پرداخت. او از دیگران می‌خواهد که به اصل موضوع توجه کنند.

به طور کلی، این شعر به بررسی موضوعاتی چون عشق، انتظار، رازها و چالش‌های عاشقانه پرداخته و نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق شاعر در این زمینه است.

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۶ از دیوان شمس مولانا؛ خواجه بیا خواجه بیا خواجه دگر بار بیا …

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۵ از دیوان شمس مولانا؛ ای یار ما، دل‌دار ما، ای عالم اسرار ما …