شعر غمگین برای وطن (زیباترین شعرهای غمانگیز درباره ایران)
وطن، تنها یک نقطه بر روی نقشه نیست؛ روایتی است از بوی باران در کوچههای قدیم، خاطراتی که در دیوارهای کهنه ریشه دوختهاند، و گاهی، حسرتی که بدون اجازه از گلو بالا میآید. در این بخش از سایت روزانه، مجموعهای از شعر غمگین برای وطن و زیباترین شعرهای غمانگیز درباره ایران را گردآوری کردهایم. این اشعار، بازتابی از دلتنگیِ بیدرمان، عشقِ زخمی و اندوهِ عمیق شاعرانی است که ایران را چون جان خود دوست داشتهاند.
اشعار غمگین درباره وطن
به کشورم با افسوس کهن
و قامت خم ز بار ستم مینگرم
و خود را غریبه در این خاک میدانم
به ایران من با گنجینه رنج
و شعری که در حسرت آزادگیست
و خود را ندیم سراب وطن میدانم
آغاز تو، پایان تویی
بر دشت من، باران تویی
در چشم من، تابان تویی
ایران من ایران من
آن مهر جاویدان تویی
ای در رگانم خون وطن
ای پرچمت ما را کفن
دور از تو بادا اهرمن
ایران من ایران من
وطن پرستی اعتقاد راسخ به این است
که کشور شما برتر از دیگر کشورهاست
زیرا شما در آن به دنیا آمده اید
به این نخل خشکیده در کویر سکوت
و تاراج محصول فصل بهاران
و خود را نگاهبان قبرستان میدانم
به سرزمینی که اسبانش پیر شدند
و شمشیرهایش فقط زنگ زدند
و خود را صدفی بیمروارید میدانم
به این خانه ویران ز دست اجل
و دیوارهایی که آوار دردند
و خود را شکستهترین سنگ بنای وطن میدانم
به کشور که از رفتن جوانانش گریست
و مادر به انتظار پوسید در آستان
و خود را عزادار همیشگی وطن میدانم
متن غمگین در مورد وطن💖؛ جملات احساسی درباره کشورم ایران
متن در مورد ایران آریایی / جملات درباره فرهنگ و بزرگی ایران
به ایران که حتی صدای اذانش
پژواک تبرهای فراموششدهست
و خود را غبار غمآلود دشتهایش میدانم
به جایی که کس نام ما را نخواند
و فریاد در قفسههای کتاب ماند
و خود را پرندهای در تبعید همیشگی میدانم
عکس نوشته شعر غمگین برای ایران
به کشوری از پس ابرهای غبار
که خورشیدش دیگر طلوعی ندارد
و خود را یتیم انتظار این طلوع میدانم
به این باغ بیآفتاب خزانزده
که بلبل به جای سرودن سکوت دارد
و خود را خارهای خونین به پای درختان میدانم
به کشور که حتی بنفشههایش
رنگ ماتم گرفتهاند از ابرهای سیاه
و خود را نوای حزین باد در بیشههایش میدانم
به ایران که در چشم مردمش
گلوی فریاد بسته میماند
و خود را آهی که هرگز برنخواهد خاست میدانم
به این خاک که عطر نرگسش
آغشته به بوی باروت و بنزین است
و خود را اشک پنهان در چاههای خشکیده میدانم
به سرزمینی که شعر حافظ
برای جلد کتاب های درسی مُرد
و خود را راوی ایستاده بر گور غزل میدانم
به میهنی که در چاههای نفتش
نه نفت که خون نسلهاست
و خود را ذرهای از این خونهای هدر رفته میدانم
به ایران که تاریخ کهنش
تبدیل به افسانه در ذهن کودک شد
و خود را قصهگوی شبهای بیخوابی میدانم
به کشور که در گذر زمان
رنگ از رخسار دوستانش شستهست
و خود را آینهای شکسته در زندان میدانم
به وطنی که نام قهرمانانش
بر الواح فراموشی سپرده شده
و خود را ناقوس این فراموشی میدانم
به این خاک که دشتهای سرسبزش
مبدل به میدان مین خاطرههاست
و خود را مینروب کوچه پس کوچههای ذهن میدانم
به سرزمینی که طعم نان خشک
از عسل برای کودک شیرینتر است
و خود را گرسنهای که سیر نمیشود از شرم میدانم
به ایران که بوی بهار نارنجش
با عطر گریههای مادران پیچیده
و خود را بغضی در گلوی تمام این سرزمین میدانم
به کشوری که مهاجرش
غریبه در سرزمین خودش شدهست
و خود را پناهنده بیگذرنامه در همین خیابان میدانم
به این خانه که ستونهایش
از تَرَس سقف نفسهای آخرند
و خود را شمعی که در وزش باد میلرزد میدانم
به وطن که برگ درختانش
نامههای عاشقانهای پاره پارهست
و خود را پستچویی بیمقصد در این پایان جاده میدانم
به ایران که در آینه جویبارش
چهره خود را گم کرده میان لجن
و خود را ماهی مرده در آبهای راکد میدانم
به کشوری که نوبت شکستن
به نام هر نسل تازه تمام شده
و خود را شکستهای که با قالب چسب بسته شده میدانم
به سرزمینی که زخمهایش
مرهم نمیشناسد جز نابودی
و خود را زخمی که زخمش را پنهان میکند میدانم
به وطن که سقف آسمانش
بر سر ما فرو میریزد ذره ذره
و خود را غباری در میان این آوار میدانم
به ایران که غمگینترین شعر جهان
برای روزهای وداعش سروده شده
و خود را قافیه گمشده همان شعر بیپایان میدانم
به کشورم با سربازانی که بیجنگ کشته شدند
و پرچمی که بر دروازه غربت بر زمین افتاد
و خود را نگاهبان آن پرچم بر خاک میدانم
حتماً، با درود دوباره به عشق این سرزمین کهن و با همان ساختار و سیاق خواسته شما، در ادامه ۳۰ قطعه شعر غمگین دیگر برای وطن تقدیم میشود:
به کشورم با اندوه بزرگ
و زخمی که هر روز تازهتر میشود
و خود را طبیبی که درمانده از مداوای اوست میدانم
به ایران که آوازهایش
خفه شده در گلوهای خسته
و خود را سوت پایان این آوازهای شکسته میدانم
متن زیبا در مورد وطن { جملات احساسی درباره وطن و ایران }
متن حماسی برای ایران (اشعار میهن، وطن، کشور و ایران)
به سرزمینی که بهارش
همیشه در راه مانده میان جادهها
و خود را منتظر راهی که به بنبست میرسد میدانم
به این خاک که خون پاکانش
رنگینترین نقش را بر دیوار زمان زد
و خود را تماشاگر بیحرکت این تابلو میدانم
شعر غمگین برای ایران
به وطنی که ستارههایش
یکی یکی پر میکشند از آسمان
و خود را شب بلندی که بیستاره میماند میدانم
به کشور که در کتابهای تاریخش
صفحات سفید زیادی دارد
و خود را سرنوشتی که در آن سطرها گم شده میدانم
به ایران که مهر مادریاش
تبدیل به نان خشک و داروی قاچاق شده
و خود را کودکی که شیر مادر را فراموش کرده میدانم
به سرزمینی که شاعرانش
با سوز دل میسرایند و به دیوار میخورند
و خود را انعکاس آن سوز بر دیوار سرد میدانم
به کشور که در چاههای تاریکش
نور امید گم شده میان ظلمت
و خود را فانوسی که دیگر روغنی ندارد میدانم
به وطن که دستان پرکارش
به جای آفرینش، سکه میشمارند
و خود را ابزاری در این شمارش بیحاصل میدانم
به ایران که نسل جوانش
کوچ کرده تا غربت وطن شود
و خود را نشانی از این غربت در دل شهر میدانم
به سرزمینی که حتی گریه
جرم است و حبس دارد
و خود را اشکی که در حبس ابد چشم حبس شده میدانم
به کشور که نام آزادی
تبدیل به طعمه انتخابات شده
و خود را آوازی که در کام طعمه گیر کرده میدانم
به وطنی که رودهایش
خشکیده از تشنگی بیآبی درد
و خود را قطرهای از آن درد خشک شده میدانم
به ایران که کوچه پس کوچههایش
پناهگاه شبزدهدلان شده
و خود را کوچهای که بنبست آن را بسته میدانم
به سرزمینی که مزار شهدایش
تنها مکان سبز و زنده باقی مانده
و خود را سایهای از آن سبزی بر خاکستر میدانم
به کشور که تمدن کهنش
برای نفت و گاز به گرو رفته
و خود را گروگانی که بهایش تمام نمیشود میدانم
به وطنی که خنده کودکانش
ترس از آینده را فریاد میزند
و خود را گریه پنهان پشت آن خنده میدانم
به ایران که هنوز پلهایش
برای عبور از آب ناامنی میلرزد
و خود را مسافری که تا ابد در میانه پل مانده میدانم
به سرزمینی که آئینههایش
چهره حقیقت را نشان نمیدهند
و خود را تصویری واژگون در آن آئینهها میدانم
به کشور که پشت پنجرههای بسته
بهارش را به تماشا نشسته
و خود را قاب پنجرهای با شیشه دودگرفته میدانم
به وطنی که کاروان اسطورهها
در بیابان غفلت گم شده
و خود را ناقوسی که مرده کسی را نمیزند میدانم
به ایران که در دیار کهن خود
دیگر کسی زبان مادری نمیفهمد
و خود را واژهای بیمعنا در این زبان بیصدا میدانم
به سرزمینی که پایکوبی شادی
در خانهها حرام اعلام شده
و خود را ماتمی که در خیابان طواف میکند میدانم
به کشور که هر روز صبحش
تکرار همان کابوس دیشب است
و خود را کابوسی که بیدار نمیشود میدانم
به وطنی که سنگ قبرهایش
زیباترین معماری روزگار است
و خود را بنایی که این سنگها را چیده میدانم
متن درباره عشق به میهن / جملات شورانگیز و سنگین برای ایران
عکس نوشته وطن { ۲۰ عکس قشنگ از وطن عزیزمان ایران برای استوری}
به ایران که نامهربانترین عاشق
به خاکش پشت کرده و رفته
و خود را نامهای که پاره شده و در باد رها میدانم
به سرزمینی که ستونهای خراسانش
دیگر هما را پناه نمیدهند
و خود را پرندهای بدون لانه در این قفس میدانم
به کشور که هنوز در نبش کوچه
زنان سیاهپوش گریه میکنند
و خود را مردهای که در این ماتم دفن شده میدانم
به ایران که شعر حافظش
میان دود اسپند و بنزین گم شده
و خود را شعری ناتمام در لای کتابی فراموش شده میدانم
وطن، تو را دوست دارم
و برای ذره ذره خاکت
وجود خویش را وقف خواهم کرد
مرگا به من که با پر طاووس عالمی
یک موی گربهی وطنم را عوض کنم
جهان شما هرگز روی آرامش بخود نخواهد دید
تا زمانیکه وطن گرائی و میهن دوستی را از نژاد بشر طرد نکنید
هرچه ملتی دارای اعتقادات وطن پرستی شدیدتری باشد
به همان شدت نسبت به رنج ها و لطمات ملت های دیگر بی تفاوت می ماند
چو ایران نباشد تن من مباد
چنین دارم از موبد پاک یاد
علاقه ای در دنیا شدید تر از عشق به وطن نیست
زندگی انسان های فعال، خاک وطن را بارور می سازد
خانه ات را حاضری از دست بدهی ولی وطن را هرگز
من به کشورم با تاریخ کهن
و فرهنگ اصیل خود افتخار میکنم
و خود را سرباز وطن میدانم
هزار قرن هم که بگذرد
من باز هم ساکن آغوش توام
آدم اگر عاقل باشد
از وطنش مهاجرت نمی کند
