غزل شماره ۳۴ از غزلیات حافظ؛ رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست

غزل شماره ۳۴ از غزلیات حافظ را در روزانه بخوانید. غزلیات حافظ در مناسبت‌های مختلف فرهنگی و اجتماعی، مانند نوروز و جشن‌ها، خوانده می‌شوند و بخشی از فرهنگ شفاهی ایرانیان را تشکیل می‌دهند. همچنین غزل شماره ۳۵ از غزلیات حافظ؛ برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست … را در سایت روزانه بخوانید.

غزل شماره ۳۴

رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست

کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست

به لطفِ خال و خط از عارفان ربودی دل

لطیفه‌های عَجَب زیرِ دام و دانهٔ توست

دلت به وصلِ گل ای بلبلِ صبا خوش باد

که در چمن همه گلبانگِ عاشقانه توست

عِلاجِ ضعفِ دلِ ما به لب حوالت کن

که این مُفَرّح یاقوت در خزانهٔ توست

به تن مُقصرم از دولتِ ملازمتت

ولی خلاصهٔ جان، خاکِ آستانهٔ توست

من آن نیَم که دَهَم نقدِ دل به هر شوخی

دَرِ خزانه، به مُهر تو و نشانهٔ توست

تو خود چه لعبتی ای شهسوارِ شیرین کار

که توسَنی چو فلک، رامِ تازیانهٔ توست

چه جای من، که بِلَغزَد سپهرِ شعبده‌باز

از این حیَل که در انبانهٔ بهانهٔ توست

سرودِ مجلست اکنون فلک به رقص آرَد

که شعرِ حافظِ شیرین سخن ترانهٔ توست

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۳ از غزلیات حافظ؛ خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۲ از غزلیات حافظ؛ خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست

تفسیر این شعر

این شعر از حافظ شیرازی، شاعر بزرگ ایرانی، به زیبایی عشق و وابستگی عمیق شاعر به محبوبش را بیان می‌کند. در ادامه، هر بیت را به زبان ساده توضیح می‌دهم:

1. بیت اول: شاعر می‌گوید که چشم‌های او مانند یک مکان زیباست که محبوبش در آنجا زندگی می‌کند. او از محبوبش می‌خواهد که با مهربانی به او نزدیک شود، زیرا اینجا خانهٔ اوست.

2. بیت دوم: شاعر اشاره می‌کند که دلش به خاطر زیبایی‌های محبوبش (خال و خط) از عارفان (عاشقان خدا) ربوده شده است. او می‌گوید که زیر دام و دانهٔ محبوبش لطیفه‌ها و شگفتی‌های زیادی وجود دارد.

3. بیت سوم: شاعر برای بلبل (نماد عاشق) آرزو می‌کند که به وصال گل خوشحال باشد، زیرا در چمن (باغ) همهٔ صداها و آوازها عاشقانه از آنِ محبوبش است.

4. بیت چهارم: شاعر از محبوبش می‌خواهد که لب‌هایش را به او بدهد تا ضعف دلش درمان شود، زیرا آن لب‌ها مانند یاقوتی در خزانهٔ محبوب هستند.

5. بیت پنجم: او اعتراف می‌کند که از نظر مقام و موقعیت (ملازمت) در کنار محبوبش کمبودهایی دارد، اما در عین حال جانش را فدای آستانهٔ محبوب می‌کند.

6. بیت ششم: شاعر خود را معرفی می‌کند که هر بار با شوخی و بازی دلش را به محبوب می‌دهد. در خزانهٔ عشق، نشانه‌ای از محبوب وجود دارد.

7. بیت هفتم: او از محبوبش به عنوان یک شهسوار یاد می‌کند که قدرت و زیبایی‌اش مانند فلک (آسمان) است و او را با تازیانه‌اش رام کرده است.

8. بیت هشتم: شاعر می‌گوید که جای او در برابر این قدرت و زیبایی هیچ است، زیرا این جادوگری (حیَل) که در بهانه‌های محبوب وجود دارد، او را در حیرت فرو برده است.

9. بیت نهم: شاعر به جشن و سرور اشاره می‌کند و می‌گوید که اکنون آسمان (فلک) به رقص درآمده است، زیرا شعر حافظ (خودش) ترانه‌ای از عشق و زیبایی محبوبش است.

به طور کلی، این شعر به بیان عشق عمیق و وابستگی شاعر به محبوبش پرداخته و نشان‌دهنده زیبایی‌های عشق و احساسات انسانی است. حافظ با تصاویری زیبا و خیال‌انگیز، فضای عاشقانه‌ای را خلق کرده است.

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۱ از غزلیات حافظ؛ آن شبِ قدری که گویند اهلِ خلوت امشب است

مطلب مشابه: غزل شماره ۳۰ از غزلیات حافظ؛ زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست