شعر شماره ۲ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ ری را، صدا می‌آید امشب از پشت “کاچ “که بندآب

شعر شماره ۲ از مجموعه اشعار نیما یوشیج را در روزانه قرار داده‌ایم. ویژگی‌های اشعار نیما یوشیج نشان‌دهنده‌ی نوآوری، عمق احساسی و توجه به واقعیت‌های اجتماعی است که او را به یکی از مهم‌ترین شاعران تاریخ ادبیات فارسی تبدیل کرده است. همچنین شعر شماره ۳ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ می تراود مهتاب، می درخشد شبتاب رات در سایت روزانه بخوانید.

شعر شماره ۲

ری را، صدا می‌آید امشب

از پشت “کاچ “که بندآب

برق سیاه تابش تصویری از خراب

در چشم می‌کشاند.

گویا کسی ست که می‌خواند…

اما صدای آدمی این نیست.

با نظم هوش‌ربایی من

آوازهای آدمیان را شنیده‌ام

در گردش شبانی سنگین؛

ز اندوه‌های من

سنگین تر.

و

آوازهای آدمیان را یکسر

من دارم از بر.

یک شب درون قایق دلتنگ

خواندند آن چنان

که من هنوز هیبت دریا را

در خواب

می‌بینم.

ری را… ری را…

دارد هوا که بخواند

در این شب سیا

او نیست با خودش.

او رفته با صدایش اما

خواندن نمی‌تواند.

مطلب مشابه: شعر شماره ۱ از مجموعه اشعار نیما یوشیج؛ تو را من چشم در راهم شباهنگام …

مطلب مشابه: اشعار نیما یوشیج + مجموعه شعر و رباعایت عاشقانه و زیبای نیما یوشیج

تفسیر این شعر

این شعر به توصیف یک شب خاص و حال و هوای شاعر در آن شب می‌پردازد. بیایید به زبان ساده‌تر و با توضیحات مناسب این شعر را بررسی کنیم:

بیت اول:

شاعر از صدایی صحبت می‌کند که در شب به گوش می‌رسد. این صدا از جایی دور (پشت “کاچ”) می‌آید و به نظر می‌رسد که در حال نواختن یا خواندن است.

بیت دوم:

شاعر توصیف می‌کند که این صدا به گونه‌ای است که تصویری از خرابی و غم را در ذهن او می‌آورد. به نظر می‌رسد که این صدا یادآور چیزی تلخ یا دردناک است.

بیت سوم:

شاعر به این نکته اشاره می‌کند که این صدا، صدای یک انسان نیست. او با دقت و هوش به آوازهای مختلفی که آدم‌ها در زندگی‌شان می‌خوانند، گوش داده است.

بیت چهارم:

شاعر احساس می‌کند که آوازهایی که شنیده، سنگین‌تر از اندوه‌های خودش هستند. او در شب‌هایی که سنگین و غمگین بوده، این آوازها را به یاد دارد.

بیت پنجم:

او یادش می‌آید که یک شب در قایق دلتنگی نشسته و آوازهایی را شنیده که آن‌قدر زیبا و تاثیرگذار بوده‌اند که هنوز هم تصویر دریا را در خواب‌هایش می‌بیند.

بیت ششم:

شاعر دوباره به صدای آن شخص اشاره می‌کند که در حال خواندن است. به نظر می‌رسد که این صدا در حال حاضر در حال خواندن نیست، بلکه گویی خود شخص رفته و فقط صدایش باقی مانده است.

خلاصه:

در کل، شعر به احساسات عمیق شاعر نسبت به یک شب خاص و صدای غم‌انگیزی که او را تحت تاثیر قرار داده، می‌پردازد. این صدا یادآور خاطرات تلخ و زیبایی است که شاعر با آن‌ها دست و پنجه نرم کرده و حالا در دلش حسرتی برای آن لحظات دارد.

مطلب مشابه: اشعار عاشقانه نیما یوشیج [ گلچین ۲۰ شعر رمانتیک نیما ]