انشا جان بخشی به مداد و پاک کن | مجموعه جدید و خلاقانه برای همه پایه‌ها

مجموعه‌ای از انشاهای خلاقانه با موضوع جان‌بخشی به مداد و پاک‌کن برای دانش‌آموزان همه پایه‌ها؛ متن‌های ساده، کودکانه و آموزنده با نگاهی متفاوت به دنیای لوازم‌التحریر.

انشا جان بخشی به مداد و پاک کن | مجموعه جدید و خلاقانه برای همه پایه‌ها

انشا جان‌بخشی به مداد و پاک‌کن، یکی از جذاب‌ترین موضوعات برای پرورش تخیل دانش‌آموزان است؛ زیرا در آن، نویسنده باید از دریچهٔ نگاهِ دو ابزار سادهٔ نوشتن، به جهان نگاه کند و با زبانِ حال، داستانِ زندگی، همکاری، رقابت و دوستی آن‌ها را روایت نماید. در این بخش از سایت، مجموعه‌ای از انشا جان بخشی به مداد و پاک کن را گردآوری کرده‌ایم تا دانش‌آموزان با خواندن این نوشته‌ها، با فنون شخصیت‌پردازی، زبان حال و توصیف دقیق از منظر اشیا آشنا شوند و بتوانند از یک مداد و پاک‌کن ساده، راویِ داستان‌های بزرگ و ماندگار بیافرینند. این انشاها، از زوایای گوناگون، به زندگی این دو ابزار پرداخته‌اند؛ از مدادی که از نوشتن خسته شده تا پاک‌کنی که از پاک کردن اشتباهات لذت می‌برد. باشد که این نوشته‌ها، چراغی برای مسیرِ «خلاقیت و همکاری» باشند.

فهرست موضوعات این مطلب

 انشای ۱: مداد و پاک‌کن، دو دوست همیشگی

 مقدمه

سلام! من یک مداد هستم. یک مداد ساده. با بدنه‌ای زرد و نوکی سیاه. و کنار من، یک پاک‌کن کوچک و سفید زندگی می‌کند. ما دو دوست همیشگی هستیم. همیشه با هم. در کیف یک دانش‌آموز. و هر روز، با هم، ماجراهای زیادی را تجربه می‌کنیم. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک مداد، داستان دوستی‌ام با پاک‌کن را برایتان تعریف کنم.

 بدنه

من از روز اول فهمیدم که برای نوشتن ساخته شده‌ام. وقتی دانش‌آموز مرا در دست می‌گیرد، من شروع می‌کنم به نوشتن. حرف. کلمه. جمله. و او با من، دنیایی از دانش را روی کاغذ می‌آورد. من عاشق نوشتن هستم. عاشق اینکه کلمات را روی کاغذ بیاورم.

اما گاهی، دانش‌آموز اشتباه می‌کند. گاهی حرفی را غلط می‌نویسد. گاهی جمله‌ای را ناقص می‌نویسد. و آنجاست که پاک‌کن وارد می‌شود. پاک‌کن، با بدنه سفید و نرمش، اشتباه را پاک می‌کند. و دوباره، من می‌توانم درست بنویسم.

من و پاک‌کن، با هم کار می‌کنیم. من می‌نویسم. او پاک می‌کند. من می‌سازم. او اصلاح می‌کند. و با هم، یک تیم کامل هستیم. بدون من، نوشتنی نیست. بدون او، اصلاحی نیست. و با هم، یک کار قشنگ انجام می‌دهیم.

گاهی، دانش‌آموز مرا بیشتر از پاک‌کن دوست دارد. چون من می‌نویسم. او فقط پاک می‌کند. اما من می‌دانم که پاک‌کن هم مهم است. بدون او، اشتباهات روی کاغذ می‌مانند. و کاغذ، پر از غلط می‌شود.

من و پاک‌کن، با هم پیر می‌شویم. من کوتاه می‌شوم. او کوچک می‌شود. اما هنوز با هم هستیم. هنوز با هم کار می‌کنیم. هنوز با هم، دوست هستیم. و این، زیبایی دوستی ماست.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک مداد هستم و پاک‌کن، دوست من است. ما با هم کار می‌کنیم. با هم می‌سازیم. با هم اصلاح می‌کنیم. و با هم، یک تیم کامل هستیم. من عاشق پاک‌کن هستم. عاشق سفیدی‌اش. عاشق نرمی‌اش. عاشق کارش. و همیشه، با هم خواهیم بود. تا آخر. تا وقتی که دیگر نتوانیم بنویسیم. و پاک کنیم. و آن روز، با هم، بازنشسته می‌شویم. با خاطراتی قشنگ. با دوستی‌ای ماندگار.

انشا درباره لالایی مادر | انشایی زیبا و احساسی درباره عشق مادر

 انشای ۲: پاک‌کن، قهرمان گمنام

انشای ۲: پاک‌کن، قهرمان گمنام

 مقدمه

سلام! من یک پاک‌کن هستم. یک پاک‌کن کوچک و سفید. من در کیف یک دانش‌آموز زندگی می‌کنم. کنار من، یک مداد زرد و بلند است. او می‌نویسد. من پاک می‌کنم. او می‌سازد. من اصلاح می‌کنم. و با هم، یک تیم هستیم. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک پاک‌کن، داستان زندگی‌ام را برایتان تعریف کنم. داستان یک قهرمان گمنام.

 بدنه

من از روز اول فهمیدم که برای پاک کردن ساخته شده‌ام. وقتی دانش‌آموز اشتباهی می‌کند، من وارد عمل می‌شوم. با بدن نرم و سفیدم، اشتباه را پاک می‌کنم. و کاغذ، دوباره سفید می‌شود. و دانش‌آموز، دوباره می‌تواند بنویسد.

من قهرمان گمنام هستم. هیچ‌کس مرا نمی‌بیند. هیچ‌کس از من تشکر نمی‌کند. وقتی دانش‌آموز می‌نویسد، همه مداد را می‌بینند. وقتی من پاک می‌کنم، هیچ‌کس مرا نمی‌بیند. اما من ناراحت نیستم. چون می‌دانم که کارم مهم است. بدون من، اشتباهات روی کاغذ می‌مانند. و کاغذ، پر از غلط می‌شود.

من گاهی خسته می‌شوم. گاهی کوچک می‌شوم. گاهی تمام می‌شوم. اما همیشه، تا آخرین ذره، کارم را انجام می‌دهم. تا آخرین لحظه، پاک می‌کنم. و این، افتخار من است.

من و مداد، با هم کار می‌کنیم. او می‌نویسد. من پاک می‌کنم. و با هم، یک کاغذ سفید و تمیز می‌سازیم. کاغذی پر از دانش. پر از کلمات. پر از جمله‌های قشنگ. و من، با پاک کردن اشتباهات، به این زیبایی کمک می‌کنم.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک پاک‌کن هستم. یک قهرمان گمنام. کسی که دیده نمی‌شود. اما کارش مهم است. من با پاک کردن اشتباهات، به دانش‌آموز کمک می‌کنم. به کاغذ، زیبایی می‌دهم. و به خودم، افتخار می‌کنم. زیرا می‌دانم که بدون من، هیچ نوشته‌ای کامل نیست. هیچ کاغذی تمیز نیست. و هیچ دانش‌آموزی، بدون اشتباه نیست. من یک پاک‌کن هستم و به این کارم افتخار می‌کنم.

 انشای ۳: مداد، دوست نویسنده

 مقدمه

سلام! من یک مداد هستم. یک مداد ساده. با بدنه‌ای زرد و نوکی سیاه. من در دست یک دانش‌آموز زندگی می‌کنم. هر روز، با او به مدرسه می‌روم. هر روز، با او می‌نویسم. و هر روز، با او یاد می‌گیرم. من یک مداد هستم و عاشق نوشتن هستم. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک مداد، داستان زندگی‌ام را برایتان تعریف کنم.

 بدنه

من از روز اول فهمیدم که برای نوشتن ساخته شده‌ام. وقتی دانش‌آموز مرا در دست می‌گیرد، من شروع می‌کنم به نوشتن. حرف. کلمه. جمله. و او با من، دنیایی از دانش را روی کاغذ می‌آورد. من عاشق نوشتن هستم. عاشق اینکه کلمات را روی کاغذ بیاورم.

من با دانش‌آموز، به مدرسه می‌روم. در کلاس، با او می‌نویسم. درس. تکلیف. انشا. و او با من، یاد می‌گیرد. من به او کمک می‌کنم که بنویسد. که یاد بگیرد. که رشد کند.

من با دانش‌آموز، به خانه می‌روم. در خانه، با او می‌نویسم. مشق. تمرین. داستان. و او با من، تمرین می‌کند. من به او کمک می‌کنم که بهتر بنویسد. که بهتر یاد بگیرد. که بهتر رشد کند.

من گاهی خسته می‌شوم. گاهی نوکم می‌شکند. گاهی کوتاه می‌شوم. اما همیشه، تا آخرین ذره، کارم را انجام می‌دهم. تا آخرین لحظه، می‌نویسم. و این، افتخار من است.

من و پاک‌کن، با هم کار می‌کنیم. من می‌نویسم. او پاک می‌کند. و با هم، یک کاغذ سفید و تمیز می‌سازیم. کاغذی پر از دانش. پر از کلمات. پر از جمله‌های قشنگ. و من، با نوشتن، به این زیبایی کمک می‌کنم.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک مداد هستم. یک دوست نویسنده. کسی که با دانش‌آموز، می‌نویسد. یاد می‌گیرد. و رشد می‌کند. من با نوشتن، به دانش‌آموز کمک می‌کنم. به کاغذ، زیبایی می‌دهم. و به خودم، افتخار می‌کنم. زیرا می‌دانم که بدون من، هیچ نوشته‌ای وجود ندارد. هیچ کاغذی پر از دانش نیست. و هیچ دانش‌آموزی، بدون نوشتن نیست. من یک مداد هستم و به این کارم افتخار می‌کنم.

 انشای ۴: پاک‌کن و مداد، یک گفتگو

انشای ۴: پاک‌کن و مداد، یک گفتگو

 مقدمه

سلام! من یک پاک‌کن هستم. و کنار من، یک مداد زندگی می‌کند. ما با هم، یک تیم هستیم. اما گاهی، با هم اختلاف داریم. گاهی، با هم دعوا می‌کنیم. گاهی، با هم آشتی می‌کنیم. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک پاک‌کن، یک گفتگوی بین خودم و مداد را برایتان تعریف کنم. گفتگویی که هر روز، در کیف دانش‌آموز تکرار می‌شود.

 بدنه

یک روز، مداد به من گفت: «من مهم‌تر از تو هستم. من می‌نویسم. تو فقط پاک می‌کنی.» من ناراحت شدم. گفتم: «اگر من نباشم، اشتباهاتت روی کاغذ می‌مانند. کاغذ پر از غلط می‌شود. دانش‌آموز نمره بد می‌گیرد.» مداد گفت: «اما اگر من نباشم، تو چیزی برای پاک کردن نداری. کاغذ خالی می‌ماند.» من گفتم: «کاغذ خالی، بهتر از کاغذ پر از غلط است.»

مداد گفت: «تو اشتباه می‌کنی. من دانش‌آموز را موفق می‌کنم. من به او یاد می‌دهم. من به او کمک می‌کنم.» من گفتم: «من هم به او کمک می‌کنم. من اشتباهاتش را پاک می‌کنم. من به او فرصت دوباره می‌دهم. من به او یاد می‌دهم که اشتباه، پایان نیست. آغاز است.»

مداد ساکت شد. فکر کرد. و بعد گفت: «شاید حق با تو باشد. ما با هم مهم هستیم. نه یکی بدون دیگری. من می‌نویسم. تو پاک می‌کنی. و با هم، یک کاغذ تمیز و پر از دانش می‌سازیم.» من لبخند زدم. گفتم: «آفرین! حالا فهمیدی. ما با هم، یک تیم هستیم. و با هم، بهترین هستیم.»

از آن روز، ما با هم آشتی کردیم. با هم کار می‌کنیم. با هم می‌سازیم. و با هم، به دانش‌آموز کمک می‌کنیم. و این، زیبایی دوستی ماست.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک پاک‌کن هستم و مداد، دوست من است. ما با هم اختلاف داریم. با هم دعوا می‌کنیم. با هم آشتی می‌کنیم. اما در نهایت، با هم هستیم. با هم کار می‌کنیم. و با هم، به دانش‌آموز کمک می‌کنیم. زیرا می‌دانیم که بدون هم، هیچ‌کدام کامل نیستیم. و با هم، یک تیم کامل هستیم. من یک پاک‌کن هستم و به این دوستی افتخار می‌کنم.

انشا درباره عقل | مجموعه جدید و فلسفی برای دانش‌آموزان

 انشای ۵: مداد، در جستجوی کمال

 مقدمه

سلام! من یک مداد هستم. یک مداد ساده. با بدنه‌ای زرد و نوکی سیاه. من در دست یک دانش‌آموز زندگی می‌کنم. و هر روز، با او می‌نویسم. اما من یک آرزو دارم. آرزوی کمال. می‌خواهم بی‌عیب بنویسم. می‌خواهم کامل باشم. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک مداد، داستان جستجوی کمال را برایتان تعریف کنم.

 بدنه

من از روز اول فهمیدم که برای نوشتن ساخته شده‌ام. وقتی دانش‌آموز مرا در دست می‌گیرد، من شروع می‌کنم به نوشتن. حرف. کلمه. جمله. و او با من، دنیایی از دانش را روی کاغذ می‌آورد. من عاشق نوشتن هستم. اما همیشه، یک چیز مرا آزار می‌دهد. اشتباهات. وقتی دانش‌آموز اشتباه می‌نویسد، من ناراحت می‌شوم. چون می‌خواهم بی‌عیب باشم.

یک روز، تصمیم گرفتم که بی‌عیب بنویسم. تصمیم گرفتم که اشتباه نکنم. اما نتوانستم. چون دانش‌آموز، انسان است. و انسان، اشتباه می‌کند. و من، فقط یک وسیله هستم. وسیله‌ای در دست انسان.

آن روز، پاک‌کن به من گفت: «چرا ناراحتی؟» گفتم: «می‌خواهم بی‌عیب باشم. اما نمی‌توانم.» پاک‌کن گفت: «بی‌عیب بودن، مهم نیست. مهم این است که تلاش کنی. و اگر اشتباه کردی، من هستم که پاک کنم. و دوباره شروع کنی.»

من فکر کردم. حق با پاک‌کن بود. بی‌عیب بودن، مهم نیست. مهم این است که تلاش کنم. و اگر اشتباه کردم، دوباره شروع کنم. و پاک‌کن، همیشه هست. تا اشتباهات را پاک کند. تا دوباره شروع کنم. و این، کمال واقعی است.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک مداد هستم و در جستجوی کمال بودم. اما فهمیدم که کمال، بی‌عیب بودن نیست. کمال، تلاش کردن است. و اگر اشتباه کردم، دوباره شروع کنم. و پاک‌کن، همیشه هست. تا کمکم کند. تا اشتباهات را پاک کند. تا دوباره شروع کنم. من یک مداد هستم و به این درک افتخار می‌کنم.

 انشای ۶: پاک‌کن، بخشنده‌ترین دوست

 مقدمه

سلام! من یک پاک‌کن هستم. یک پاک‌کن کوچک و سفید. من در کیف یک دانش‌آموز زندگی می‌کنم. و هر روز، با او کار می‌کنم. اما من یک ویژگی دارم که مرا از دیگران متمایز می‌کند. من بخشنده هستم. من اشتباهات را پاک می‌کنم. بدون اینکه انتظار چیزی داشته باشم. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک پاک‌کن، داستان بخشندگی‌ام را برایتان تعریف کنم.

 بدنه

من از روز اول فهمیدم که برای پاک کردن ساخته شده‌ام. وقتی دانش‌آموز اشتباهی می‌کند، من وارد عمل می‌شوم. با بدن نرم و سفیدم، اشتباه را پاک می‌کنم. و کاغذ، دوباره سفید می‌شود. و دانش‌آموز، دوباره می‌تواند بنویسد. من برای این کار، هیچ انتظاری ندارم. هیچ تشکری نمی‌خواهم. هیچ پاداشی نمی‌خواهم. من فقط پاک می‌کنم. بخشنده‌ترین دوست هستم.

من گاهی کوچک می‌شوم. گاهی تمام می‌شوم. اما همیشه، تا آخرین ذره، کارم را انجام می‌دهم. تا آخرین لحظه، پاک می‌کنم. و این، بخشندگی من است. من خودم را فدا می‌کنم. برای اینکه کاغذ، تمیز بماند. برای اینکه دانش‌آموز، موفق شود. برای اینکه اشتباهات، پاک شوند.

من و مداد، با هم کار می‌کنیم. او می‌نویسد. من پاک می‌کنم. و با هم، یک کاغذ سفید و تمیز می‌سازیم. کاغذی پر از دانش. پر از کلمات. پر از جمله‌های قشنگ. و من، با پاک کردن اشتباهات، به این زیبایی کمک می‌کنم. بدون اینکه انتظار چیزی داشته باشم.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک پاک‌کن هستم. بخشنده‌ترین دوست. کسی که بدون انتظار، پاک می‌کند. کسی که خودش را فدا می‌کند. برای اینکه کاغذ، تمیز بماند. برای اینکه دانش‌آموز، موفق شود. من به این بخشندگی افتخار می‌کنم. زیرا می‌دانم که بخشندگی، بزرگ‌ترین فضیلت است. و من، هر روز، این فضیلت را تمرین می‌کنم. من یک پاک‌کن هستم و به این کارم افتخار می‌کنم.

 انشای ۷: مداد و پاک‌کن، در سفر به مدرسه

انشای ۷: مداد و پاک‌کن، در سفر به مدرسه

 مقدمه

سلام! من یک مداد هستم. و کنار من، یک پاک‌کن زندگی می‌کند. ما با هم، در کیف یک دانش‌آموز هستیم. و هر روز، با او به مدرسه می‌رویم. سفر ما، پر از ماجراست. پر از شگفتی. پر از خاطره. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک مداد، داستان سفرمان به مدرسه را برایتان تعریف کنم.

 بدنه

صبح، وقتی دانش‌آموز کیفش را برمی‌دارد، ما هم با او هستیم. در کیف، ما با وسایل دیگر آشنا می‌شویم. با دفتر. با کتاب. با خط‌کش. با تراش. و با هم، یک خانواده بزرگ هستیم. و هر کدام، کار خودمان را داریم.

در راه مدرسه، کیف تکان می‌خورد. ما هم تکان می‌خوریم. گاهی به هم می‌خوریم. گاهی می‌خندیم. گاهی دعوا می‌کنیم. اما در نهایت، با هم هستیم. با هم به مدرسه می‌رسیم. با هم وارد کلاس می‌شویم.

در کلاس، دانش‌آموز کیفش را باز می‌کند. ما را بیرون می‌آورد. و شروع می‌کنیم به کار. من می‌نویسم. پاک‌کن پاک می‌کند. و با هم، یک کاغذ سفید و تمیز می‌سازیم. کاغذی پر از دانش. پر از کلمات. پر از جمله‌های قشنگ.

وقتی زنگ آخر می‌خورد، دانش‌آموز ما را در کیف می‌گذارد. و دوباره، با هم به خانه برمی‌گردیم. در راه، خسته اما خوشحال هستیم. چون می‌دانیم که کارمان را انجام داده‌ایم. به دانش‌آموز کمک کرده‌ایم. و این، افتخار ماست.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک مداد هستم و پاک‌کن، دوست من است. ما با هم، در کیف یک دانش‌آموز هستیم. با هم به مدرسه می‌رویم. با هم کار می‌کنیم. با هم به خانه برمی‌گردیم. و با هم، یک تیم کامل هستیم. من عاشق این سفر هستم. عاشق مدرسه. عاشق کلاس. عاشق کار کردن با پاک‌کن. و همیشه، با هم خواهیم بود. تا آخر. تا وقتی که دیگر نتوانیم بنویسیم. و پاک کنیم.

انشا درباره جنگ ایران و آمریکا | مجموعه جدید و تأمل‌برانگیز برای دانش‌آموزان

 انشای ۸: پاک‌کن، در جستجوی بخشش

 مقدمه

سلام! من یک پاک‌کن هستم. یک پاک‌کن کوچک و سفید. من در کیف یک دانش‌آموز زندگی می‌کنم. و هر روز، با او کار می‌کنم. اما من یک آرزو دارم. آرزوی بخشش. می‌خواهم اشتباهات را ببخشم. می‌خواهم به دانش‌آموز یاد بدهم که اشتباه، پایان نیست. آغاز است. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک پاک‌کن، داستان بخشش را برایتان تعریف کنم.

 بدنه

من از روز اول فهمیدم که برای پاک کردن ساخته شده‌ام. وقتی دانش‌آموز اشتباهی می‌کند، من وارد عمل می‌شوم. با بدن نرم و سفیدم، اشتباه را پاک می‌کنم. و کاغذ، دوباره سفید می‌شود. و دانش‌آموز، دوباره می‌تواند بنویسد. من برای این کار، هیچ انتظاری ندارم. من فقط پاک می‌کنم. می‌بخشم.

من گاهی کوچک می‌شوم. گاهی تمام می‌شوم. اما همیشه، تا آخرین ذره، کارم را انجام می‌دهم. تا آخرین لحظه، پاک می‌کنم. و این، بخشش من است. من خودم را فدا می‌کنم. برای اینکه کاغذ، تمیز بماند. برای اینکه دانش‌آموز، موفق شود. برای اینکه اشتباهات، بخشیده شوند.

من و مداد، با هم کار می‌کنیم. او می‌نویسد. من پاک می‌کنم. و با هم، یک کاغذ سفید و تمیز می‌سازیم. کاغذی پر از دانش. پر از کلمات. پر از جمله‌های قشنگ. و من، با پاک کردن اشتباهات، به این زیبایی کمک می‌کنم. با بخشش.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک پاک‌کن هستم. در جستجوی بخشش. کسی که بدون انتظار، پاک می‌کند. کسی که خودش را فدا می‌کند. برای اینکه کاغذ، تمیز بماند. برای اینکه دانش‌آموز، موفق شود. من به این بخشش افتخار می‌کنم. زیرا می‌دانم که بخشش، بزرگ‌ترین فضیلت است. و من، هر روز، این فضیلت را تمرین می‌کنم. من یک پاک‌کن هستم و به این کارم افتخار می‌کنم.

 انشای ۹: مداد و پاک‌کن، دو دوست در روز امتحان

 مقدمه

سلام! من یک مداد هستم. و کنار من، یک پاک‌کن زندگی می‌کند. ما با هم، در کیف یک دانش‌آموز هستیم. و هر روز، با او به مدرسه می‌رویم. اما یک روز، خاص است. روز امتحان. روزی که همه چیز به ما بستگی دارد. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک مداد، داستان روز امتحان را برایتان تعریف کنم.

 بدنه

صبح روز امتحان، دانش‌آموز کیفش را برمی‌دارد. ما هم با او هستیم. در راه مدرسه، کیف تکان می‌خورد. ما هم تکان می‌خوریم. اما این بار، فرق دارد. این بار، دانش‌آموز استرس دارد. ما هم استرس داریم. چون می‌دانیم که امروز، باید بهترین کارمان را انجام دهیم.

در کلاس، دانش‌آموز کیفش را باز می‌کند. ما را بیرون می‌آورد. و شروع می‌کند به نوشتن. من می‌نویسم. پاک‌کن پاک می‌کند. و با هم، یک برگه امتحان پر از دانش می‌سازیم. برگه‌ای پر از کلمات. پر از جمله‌های قشنگ. پر از پاسخ‌های درست.

گاهی، دانش‌آموز اشتباه می‌کند. گاهی، پاسخ را غلط می‌نویسد. و آنجاست که پاک‌کن وارد می‌شود. با بدن نرم و سفیدش، اشتباه را پاک می‌کند. و دانش‌آموز، دوباره می‌نویسد. دوباره پاسخ می‌دهد. و بالاخره، برگه‌اش را کامل می‌کند.

وقتی زنگ آخر می‌خورد، دانش‌آموز برگه‌اش را تحویل می‌دهد. ما را در کیف می‌گذارد. و دوباره، با هم به خانه برمی‌گردیم. در راه، خسته اما خوشحال هستیم. چون می‌دانیم که کارمان را انجام داده‌ایم. به دانش‌آموز کمک کرده‌ایم. و این، افتخار ماست.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک مداد هستم و پاک‌کن، دوست من است. ما با هم، در روز امتحان، بهترین کارمان را انجام دادیم. با هم نوشتیم. با هم پاک کردیم. با هم، یک برگه امتحان قشنگ ساختیم. و با هم، به دانش‌آموز کمک کردیم. من عاشق این روز هستم. روزی که با هم، یک کار مهم انجام دادیم. و همیشه، با هم خواهیم بود. تا آخر. تا وقتی که دیگر نتوانیم بنویسیم. و پاک کنیم.

 انشای ۱۰: مداد و پاک‌کن، دو دوست که همیشه می‌مانند

انشای ۱۰: مداد و پاک‌کن، دو دوست که همیشه می‌مانند

 مقدمه

سلام! من یک مداد هستم. و کنار من، یک پاک‌کن زندگی می‌کند. ما با هم، در کیف یک دانش‌آموز هستیم. و هر روز، با او به مدرسه می‌رویم. ما با هم، یک تیم هستیم. یک تیم کامل. و با هم، بهترین هستیم. در این انشا می‌خواهم از زبان خودم، یعنی از زبان یک مداد، داستان دوستی‌ام با پاک‌کن را برایتان تعریف کنم. داستانی که هر روز، تکرار می‌شود. و هر روز، قشنگ‌تر می‌شود.

 بدنه

من از روز اول فهمیدم که برای نوشتن ساخته شده‌ام. وقتی دانش‌آموز مرا در دست می‌گیرد، من شروع می‌کنم به نوشتن. حرف. کلمه. جمله. و او با من، دنیایی از دانش را روی کاغذ می‌آورد. من عاشق نوشتن هستم. و پاک‌کن، عاشق پاک کردن است. و با هم، یک تیم کامل هستیم.

ما با هم، به مدرسه می‌رویم. با هم، در کلاس می‌نشینیم. با هم، می‌نویسیم. با هم، پاک می‌کنیم. و با هم، یک کاغذ سفید و تمیز می‌سازیم. کاغذی پر از دانش. پر از کلمات. پر از جمله‌های قشنگ.

ما با هم، به خانه می‌رویم. با هم، در کیف استراحت می‌کنیم. با هم، برای فردا آماده می‌شویم. و با هم، منتظر روز جدید می‌مانیم. روزی که دوباره، با هم کار کنیم. دوباره، با هم بسازیم. دوباره، با هم به دانش‌آموز کمک کنیم.

ما گاهی خسته می‌شویم. گاهی نوک من می‌شکند. گاهی پاک‌کن کوچک می‌شود. اما همیشه، با هم هستیم. همیشه، با هم کار می‌کنیم. و همیشه، با هم می‌مانیم. تا آخر. تا وقتی که دیگر نتوانیم بنویسیم. و پاک کنیم. و آن روز، با هم، بازنشسته می‌شویم. با خاطراتی قشنگ. با دوستی‌ای ماندگار.

 نتیجه

در پایان می‌توانم بگویم من یک مداد هستم و پاک‌کن، دوست من است. ما با هم، یک تیم کامل هستیم. با هم می‌نویسیم. با هم پاک می‌کنیم. با هم می‌سازیم. و با هم، به دانش‌آموز کمک می‌کنیم. من عاشق پاک‌کن هستم. عاشق سفیدی‌اش. عاشق نرمی‌اش. عاشق کارش. و همیشه، با هم خواهیم بود. تا آخر. تا وقتی که دیگر نتوانیم بنویسیم. و پاک کنیم. و آن روز، با هم، بازنشسته می‌شویم. با خاطراتی قشنگ. با دوستی‌ای ماندگار. من یک مداد هستم و به این دوستی افتخار می‌کنم.

انشا با موضوع دیوار | مجموعه جدید و فلسفی برای دانش‌آموزان

جان‌بخشی به مداد و پاک‌کن چیست؟

شخصیت دادن به اشیای بی‌جان

این انشا برای چه پایه‌هایی مناسب است؟

همه پایه‌های تحصیلی

موضوع اصلی این انشا چیست؟

دوستی مداد و پاک‌کن

امیرسالار کریمی صابر
نویسنده: امیرسالار کریمی صابر

امیرسالار، نویسنده ارشد تیم تحریریه. از ابتدا در کنار مدیر مجموعه، در شکل‌دهی به هویت محتوایی سایت نقش داشته‌ام. هر آنچه در حوزه‌های سینما، ادبیات، فلسفه، اشعار و جملات کوتاه می‌خوانید، حاصل نگاه و قلم من است. بیش از ۵ سال است که به عنوان یکی از سئوکاران مجموعه، استراتژی محتوایی و بهینه‌سازی فنی سایت را نیز پیش می‌برم؛ تا مطالب نه تنها از نظر عمق و معنا ارزش خواندن داشته باشند، بلکه در فضای وب هم دیده شوند و به دست مخاطبِ واقعی‌شان برسند. نگارش بیوگرافی‌ها و مقالات تخصصی سایت نیز بخش دیگری از کار من است؛ آثاری که در آنها همیشه کوشیده‌ام دانش فنی را با نگاهی انسانی و روایی درآمیزم. باور همیشگی‌ام این بوده که فیلم‌ها را باید از چشمِ کتاب دید، شعرها را با نگاهِ فلسفی خواند و جملات را بهانه‌ای برای مکث کردن دانست.