غزل شماره ۱۴ از دیوان شمس مولانا؛ ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما

غزل شماره ۱۴ از دیوان شمس مولانا را برای شما دوستان قرار داده‌ایم. غزلیات مولانا پر از معانی عمیق و فلسفی هستند. او در این اشعار به بررسی موضوعاتی چون عشق، عرفان، حقیقت و وجود می‌پردازد و خواننده را به تفکر و تأمل دعوت می‌کند.

غزل شماره ۱۴

ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما

افتاده در غرقابه‌ای تا خود که داند آشنا

گر سیلِ عالم پر شود، هر موج چون اشتر شود

مرغان آبی را چه غم، تا غم خورد مرغِ هوا

ما رخ ز شُکر افروخته، با موج و بحر آموخته

زان سان که ماهی را بُوَد دریا و طوفان جانْ‌فزا

ای شیخ ما را فوطه ده وی آب ما را غوطه ده

ای موسی عمران بیا بر آب دریا زن عصا

این باد اندر هر سری سودایِ دیگر می‌پزد

سودایِ آن ساقی مرا، باقی همه آنِ شما

دیروز مستان را به ره، بِرْبود آن ساقی کُله

امروز مِی در می‌دهد تا برکَنَد از ما قبا

ای رشکِ ماه و مشتری، با ما و پنهان چون پری

خوش خوش کشانم می‌بری، آخر نگویی تا کجا

هر جا روی تو با منی، ای هر دو چشم و روشنی

خواهی سویِ مستیم کش، خواهی ببر سویِ فنا

عالم چو کوهِ طور دان، ما همچو موسی طالبان

هر دم تجلّی می‌رسد، برمی‌شکافد کوه را

یک پاره اخضر می‌شود، یک پاره عبهر می‌شود

یک پاره گوهر می‌شود، یک پاره لعل و کهربا

ای طالبِ دیدارِ او بنگر در این کهسارِ او

ای کُه، چه باد خورده‌ای؟ ما مست گشتیم از صدا

ای باغبان ای باغبان در ما چه درپیچیده‌ای

گر برده‌ایم انگور تو تو برده‌ای انبان ما

مطلب مشابه: غزل شماره ۱۳ از دیوان شمس مولانا (ای باد بی‌آرام ما با گل بگو پیغام ما)

مطلب مشابه: غزل شماره ۱۲ از دیوان شمس مولانا (ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما)

تفسیر این شعر

این شعر از شاعر بزرگ ایرانی، مولانا است و موضوعاتی چون عشق، وصال و جستجوی حقیقت را در بر می‌گیرد. در ادامه، به زبان ساده و با توضیحات مناسب، مفاهیم آن را بررسی می‌کنیم:

1. عشق و ارتباط با خدا: شاعر در ابتدای شعر به عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که امروز ما در کنار شما هستیم. این ارتباط می‌تواند به عشق الهی یا عشق به معشوق اشاره داشته باشد.

2. غرقابه و غم: اشاره به غرق شدن در مشکلات و چالش‌ها دارد. شاعر بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌داند چه کسی در این غرقابه آشناست و چه کسی غم را احساس می‌کند.

3. آسودگی پرندگان: شاعر به پرندگان آبی اشاره می‌کند که در حالی که جهان پر از طوفان است، نگران نیستند. این نشان‌دهنده آرامش روحی و معنوی است.

4. یاد خدا و طلب کمک: شاعر از شیخی (نماد راهنما) درخواست می‌کند که او را در این دریای طوفانی نجات دهد. این درخواست به نوعی طلب یاری از خداوند است.

5. سودای عشق: شاعر به نوعی عشق و شوق اشاره می‌کند که در دل دارد. او می‌گوید که این عشق او را به سوی مستی و شادی می‌کشاند.

6. تجلی الهی: شاعر به تجلیات الهی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که مانند موسی (پیامبر) در کوه طور، هر لحظه تجلی جدیدی را تجربه می‌کند.

7. زیبایی و ارزش: شاعر به زیبایی‌های مختلف اشاره می‌کند که در نتیجه تجلیات الهی به وجود می‌آید، مانند گوهر، لعل و کهربا.

8. درخواست دیدار: شاعر از خداوند می‌خواهد که او را در این کوه (نماد عالم) ببیند و از او سوال می‌کند که چرا در این دنیا مست شده‌اند.

9. باغبان و انگور: در پایان، شاعر به باغبانی اشاره می‌کند که انگورهایش را چیده‌اند و از او می‌پرسد که آیا او نیز چیزی از ما برده است.

نتیجه‌گیری

شعر مولانا عمیقاً به جستجوی حقیقت، عشق الهی و تجربه‌های معنوی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و نمادهای مختلف، احساسات عمیق انسانی را منتقل می‌کند و خواننده را به تفکر درباره عشق و ارتباط با خدا دعوت می‌کند.

مطلب مشابه: غزل شماره ۱۱ از دیوان شمس مولانا؛ ای طوطی عیسی نفس وی بلبل شیرین نوا

مطلب مشابه: غزل شماره ۱۰ از دیوان شمس مولانا؛ مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا