شعر در مورد نور امید ⚡؛ اشعار انگیزه بخش و انرژی دهنده امید
شعر در مورد نور امید در روزانه برای شما دوستان و عزیزان آماده شده است. شعر در مورد نور امید با تقویت روحیه، ایجاد انگیزه و زدودن ناامیدی از دلها، نقش مهمی در عبور انسان از سختیها ایفا میکند. این اشعار با تصویرسازی روشنایی در تاریکی (شب)، ترسها را به شجاعت تبدیل کرده، به رنجها معنا بخشیده و مانند چراغی راهنما، نوید آیندهای روشنتر را میدهند.
اشعار زیبا درباره نور امید
در اوج شام تاری، نوری عیان بگردد
خواب از سر شب پَرد، خنده بیان بگردد
مأیوس شو زِ یأس و، رو سوی روشنی کن
آخر بهار آید، گل در جهان بگردد
پشت هر کوه بلند، آینه در انتظار است
در رگِ خشک زمین، خونِ خوشِ نوبهار است
غم مخور ای دل که در عمقِ شبِ تیره و سرد
شعلهای روشن به راهِ من و تو پایدار است
مگو که راه تمام است و آفتاب مُرد
مگو که زورقِ ما در دلِ سراب مُرد
ببین که در بنِ هر قطره، چشمهای جاریست
امیدِ زنده، مگر در میانِ خواب مُرد؟
چراغی در دلِ شب برفروزیم
به پایِ نوبهاران گل بدوزیم
اگر دنیا تمامش صخره باشد
به متهّیِ امید، آن را بسوزیم
دلا برخیز و با خورشید خو کن
تمامِ کوچهها را جستوجو کن
اگر سهمت به جز تاریکیات نیست
وضو در چشمهسارِ ماه و هو کن
مطلب مشابه: جملات انگیزشی امید + متن های پر انرژی امیدوار کننده کوتاه از بزرگان
مطلب مشابه: متن امید؛ بیش از 100 جمله، متن و شعر قشنگ با عکس نوشته امیدواری
سحر در پشتِ پلکِ شب، به نجواست
کلیدِ قفلِ بسته، در کفِ ماست
امید آن نوری است کز عمقِ جانت
بگوید: «ایستادن، حقِ فرداست»
شب اگر طولانی است، پایانِ آن تابندگیست
رسمِ دنیا، قصه پیوستهِ زایندگیست
ذرّهای نور ار بتابد در اجاقِ سردِ ما
معجزاتی در پیاش، هموزنِ کلِ زندگیست
مشو تسلیمِ طوفانِ بلا، ای سروِ آزاده
که بعد از هر فرود آمد، به زانو وقتِ استاده
چو نوری از شکافِ ابر، بر پیشانیات تابد
بدان پیروزیات حتم است، راهِ حق شده جاده
مرو سوی سیاهی، بازگرد ای دل به سوی نور
که حق پنهان نباشد در غبارِ واژههای دور
امید آن کیمیایی است کز مسِ غم، زر بسازد
بخوان آوازِ شادی را، میانِ خانه و تنبور
دوباره پنجره بگشا، که صبح در راه است
شکستِ لشکرِ سرما، به دستِ یک آه است
اگر چه چاهِ زمانه، عمیق و تاریک است
طنابِ نور، به دستانِ حضرتِ ماه است
بخش دوم: اشعار نو (سپید و کوتاه)
دستانت را به من بده
در انتهایِ بنبست
دریچهای هست که به خورشید باز میشود
امید، تنها نامِ دیگرِ خداست
وقتی که راهی نمانده است.
شب، پیراهنی سیاه پوشیده
تا درخششِ فانوسِ تو را
بیشتر به رخِ جهان بکشد.
روشن بمان!
تو تنها دلیلِ بیداریِ فردا هستی.
جوانهای که از میانِ سنگ سر برآورده
کتابِ قطوری از امید است.
او نه زبان میداند، نه منطق؛
او فقط میداند که باید به سمتِ نور
قد بکشد.
مطلب مشابه: دلنوشته امیدواری؛ جملات درباره حس زیبای امید و امیدوار بودن به زندگی
مطلب مشابه: جملات امیدبخش؛ متن های مفهومی امیدبخش ناب، عکس نوشته های ناب امید به زندگی
حتی در تاریکترین اتاقها
اگر شکافی باشد
نور راهش را پیدا میکند.
قلبت را مدام بند بزن
بگذار نور، از میانِ زخمهایت وارد شود.
فانوسِ کوچکی در مه
کافیست تا یادت بیاورد
که جاده نمرده است.
ایمان بیاور به گامهایت
نور، زیرِ قدمهای تو متولد میشود.
اندوه، ابریست که میگذرد.
آسمان همیشه آبی باقی میماند.
چترت را ببند و بگذار
بارانِ امید، غبارِ ناامیدی را
از شانههایت بشوید.
زمستان، طولانیترینِ قصههاست
اما هرگز برنده نیست.
چرا که نافِ زمین را
با آفتابِ تموز بریدهاند.
صبور باش، شکوفه در راه است.
به پرندهای که در قفس میخواند
نگاه کن.
او به میلهها معترض نیست؛
او با آوازش
دیوارهایِ ناامیدی را فرو میریزد.
نور، نیازی به فریاد ندارد.
او بی صدا میآید
و سیاهی را در خود حل میکند.
تو نیز مهربان و روشن باش
تا شب در مقابلت زانو بزند.
نامِ تو را بر دیوارهیِ شب نوشتم
و ناگهان ستارهها تکثیر شدند.
امید، تکرارِ مداومِ یک کلمه است:
«میتوانم».
بخش سوم: اشعار ترکیبی و نیمایی
قاصدکی در دستِ باد
خبر از بلوغِ آفتاب میآورد.
نباید ترسید
تا وقتی نبضِ روشنِ آب میزند
امید، در رگِ ما جاریست.
چراغِ روشنِ ایوان
به مسافر میگوید:
سفر به معنایِ گم شدن نیست.
حتی اگر مقصد دور باشد
نورِ خانه، قطبنمایِ قلبِ توست.
در آینهیِ شکسته نیز
ماه کامل میافتد.
ناامیدی، نقصِ آینه است؛
نور، همیشه کمالِ مطلق است.
خود را در نورِ مطلق بجوی.
ای ایستاده در غبار!
غبار، حجابِ نور است، نه پایانِ آن.
پایی پیش بگذار
تا تپشِ زندگی را
در قلبِ تاریکی حس کنی.
لبخندت، شکافیست بر پیکرِ اندوه.
بخند، تا جهان روشن شود.
هر لبخند، ستارهایست
که در سقفِ تقدیر میدرخشد.
باید که از خویشتن، پلی بسازیم
تا از رودخانهیِ یأس بگذریم.
در آن سویِ آب
باغیست که باغبانش، امید است.
صبح، تکرارِ یک معجزه است.
فرصتی برایِ دوباره زیستن.
نگذار خاکسترِ دیروز
آتشِ شوقِ امروزد را خاموش کند.
ای درختِ کهن!
اگرچه تبر بر تنت نشست
اما ریشهات در عمقِ زمین
با آب و نور عهد بسته است.
سبز خواهی شد.
سکوتِ شب، مقدمهیِ موسیقیِ سحر است.
گوش بسپار به نجوایِ ستارگان؛
آنها میگویند:
«هیچ سایهای، ابدی نیست».
مطلب مشابه: متن امیدواری برای استوری (جملات جذاب امید و امیدواری)
مطلب مشابه: متن به امید روزهای بهتر ✔ (جملات روزهای روشن، موفقیت و پیشرفت)
نور امید، همان نانیست
که سفرهیِ جان را برکت میدهد.
بی این نان، گرسنگیِ روح
انسان را به زوال میبرد.
سفرهات را با امید، پر برکت کن.
تا بازتابِ نورِ ماه را
در برکهیِ کوچکِ زیرِ پا دید.
کلماتی که بویِ امید میدهند،
سربازانِ روشنی هستند.
با هر “میتوانم”،
لشکری از سیاهی را عقب بران.
ایمان،
چشم بستن در تاریکی نیست؛
بلکه دیدنِ نوریست
که دیگران از دیدنش عاجزند.
زندگی،
بافتنِ قالیِ بزرگیست.
نورِ امید، تارِ آن است؛
اگر نباشد،
پودِ زندگی از هم میپاشد.
فردا،
کتابی نانوشته است.
قلم را در مرکبِ نور بزن
و زیباترین فصلِ امید را
خودت بنویس.
نورِ امید،
صدایِ پایِ خداست
در ایوانِ متروکِ دل.
گوش کن؛
او نزدیکتر از همیشه است.
شعرهای زیبای نور امید
در عمقِ شب که رنگِ غم گرفته
دل از تکرارِ ماتم دم گرفته
بتاب ای نورِ امید از کرانه
که عالم از حضورت دم گرفته
بیا ای صبحِ صادق، رخ نمایان
بکش خطی بر این شامِ غریبان
امید آن بذرِ زرین است که باید
بکاری در دلِ این باغِ ویران
اگر راهت پر از خار و کویر است
اگر تقدیرِ تو با غم اسیر است
بتابان نورِ ایمان را به جاده
که حق بر هر چه میخواهی قدیر است
سحر با خنده میآید ز راهت
بشوید گردِ غصه از نگاهت
امید آن آفتابِ بی زوال است
که میتابد میانِ اشتباهت
به رویِ شیشهیِ لرزانِ فردا
بکش تصویری از لبخندِ زیبا
نورِ امید اگر در جان بتابد
شوی فرمانروایِ کلِ دنیا
دلا برخیز و از ظلمت گذر کن
به دنیایِ درخشانت سفر کن
اگر خورشیدِ تو در بندِ ابر است
به نیرویِ دعا، فتحی دگر کن
میانِ صخرههایِ سخت و خارا
گلی روییده با عطرِ تمنا
بپرس از او که رازش چیست، گوید:
امید است آن که میسازد مدارا
چراغی در شبِ تاریک دارم
دلی روشن، رهی باریک دارم
مترس از دوریِ مقصد که گوید:
سحر را در رگم نزدیک دارم
مطلب مشابه: متن در مورد نور امید ⚡ ( جملات انگیزشی و امیدوارکننده درباره نور و زندگی )
مطلب مشابه: دلنوشته امید به زندگی؛ متن های دلگرم کننده و جملات فردای روشن و بهتر
بزن بر طبلِ شادی، غم سر آید
نشانِ فتح و نصرت در بر آید
نورِ امید در چشمت چو تابد
سیاهی از برِ تو، خوش بر آید
امید آن کیمیایِ جانِ ما هست
دوایِ درد و درمانِ ما هست
در این آشفتهبازارِ زمانه
فقط او عهد و پیمانِ ما هست
پنجره را باز بگذار؛
نور، ولگردِ مهربانی است
که میخواهد در خانهیِ قلبت
بساطِ میهمانی پهن کند.
ناامیدی، پیراهنیست که بر تنِ روز میلرزد.
نور را بپوش؛
جامهای از جنسِ خورشید
که هیچ طوفانی آن را از تن نمیدرد.
ایمان، قدم زدن در تاریکی است،
وقتی که میدانی
چراغِ کوچکی در دستانِ خدا
برایت روشن خواهد شد.
دنیا از حرکت نمیایستد.
حتی اگر تو در تاریکی گم شده باشی،
زمین همچنان به دورِ خورشید میگردد؛
تو هم به دورِ امید بگرد.
جادهها، پایان ندارند.
ما هستیم که از رفتن خسته میشویم.
یک جرعه نور بنوش
و دوباره به راه بزن؛ مقصد نزدیک است.
بگذار زخمهایت دهان باز کنند
و از نورِ حقیقت بنوشند.
آنها نیامدهاند که تو را بکشند،
آمدهاند تا تو را روشنتر کنند.
هر طلوع، یک شانسِ دوباره است.
امضایِ خدا پایِ تمامِ قولهایی که
شبِ پیش به تو داده بود:
“من هنوز بیدارم.”
اگر تمامِ شمعها خاموش شدند،
انگشتانت را به هم بمال؛
جرقه از ارادهیِ تو برمیخیزد.
تو خود، کارخانهیِ تولیدِ نوری.
صدایِ پایِ بهار را
از میانِ ترکهایِ دیوار بشنو.
امید، نجوایِ علفیست
که با سنگ میجنگد تا سبز شود.
در کولهپشتیات،
فقط چند کلمه نور بگذار.
کلماتی مثل “فردا”، “لبخند” و “ایمان”؛
جاده با اینها کوتاه میشود.
ماه، فانوسیست که خدا
به میخِ آسمان آویخته،
تا مبادا در تاریکیِ زمین
راهِ خانهاش را گم کنیم.
اگر بالهایت چیده شده،
با خیالِ نور پرواز کن.
رویا، بالوپریست که
هیچ قفسی قدرتِ مهارش را ندارد.
اندوه، مهِ غلیظی است.
چراغهایِ مهشکنِ قلبت را روشن کن؛
امید، تنها مسیریابِ
روزهایِ خاکستریست.
به دانهای که زیرِ خاک است فکر کن.
او تاریکی را تحمل میکند،
نه برایِ دفن شدن،
بلکه برایِ در آغوش گرفتنِ آفتاب.
نورِ امید، همان نانیست
که روحِ گرسنه را سیر میکند.
امروز، سفرهات را
با ایمان به روشنایی پهن کن.
سقوطِ هر ستاره،
به معنایِ خاموشیِ آسمان نیست.
هزاران خورشیدِ دیگر
در صفِ طلوع ایستادهاند.
دنیا، یک سمفونیِ بزرگ است.
نورِ امید، نتِ اصلیِ این آهنگ است؛
بخوانش، تا جهان
به احترامِ تو بایستد.
هیچ دیواری آنقدر بلند نیست
که آفتاب نتواند از آن بپرد.
قدِ آرزوهایت را
بلندتر از تمامِ دیوارها بگیر.
نورِ امید، پایانِ قصه نیست؛
شروعِ فصلیست که در آن
تو قهرمانِ تمامِ
ناممکنهایِ زندگیات میشوی.
