داستان انگلیسی پدر؛ 20 داستان بی نظیر در مورد پدر با ترجمه فارسی

در این مطلب 20 داستان کوتاه انگلیسی پدر را با ترجمه فارسی ارائه کرده ایم. می توانید این داستان های آموزنده را برای تقویت زبان انگلیسی مرور کنید.

داستان انگلیسی پدر

Five More Minutes (پنج دقیقه بیشتر)

While at the park one day, a woman sat down next to a man on a bench near a playground. “That’s my son over there,” she said, pointing to a little boy in a red sweater who was gliding down the slide. “He’s a fine looking boy”, the man said. “That’s my daughter on the bike in the white dress.”

یک روز در پارک، زنی کنار مردی روی یک نیمکتِ نزدیک زمین بازی نشست. او با اشاره به پسر بچه‌ای با ژاکت قرمز که از سرسره پایین می‌رفت، گفت: «این پسر من است. مرد گفت: “او پسر خوبی است. این دختر من است که در لباس سفید سوار دوچرخه است.”

Then, looking at his watch, he called his daughter. “What do you say we go, Melissa?” Melissa pleaded, “Just five more minutes, Dad. Please? Just five more minutes.” The man nodded and Melissa continued to ride her bike to her heart’s content. Minutes passed and the father stood and called again to his daughter. “Time to go now?”

بعد به ساعتش نگاه کرد و دخترش را صدا کرد. “چی می‌گی بریم ملیسا؟” ملیسا خواهش کرد: «فقط پنج دقیقه دیگر، پدر. لطفا؟ فقط پنج دقیقه دیگر.» مرد سرش را تکان داد (به نشانه تایید) و ملیسا با دل خوش به دوچرخه سواری‌اش ادامه داد. دقایقی گذشت و پدر ایستاد و دوباره دخترش را صدا زد. “الان وقت رفتن است؟”

Again Melissa pleaded, “Five more minutes, Dad. Just five more minutes.” The man smiled and said, “OK.” “My, you certainly are a patient father,” the woman responded.

ملیسا دوباره التماس کرد: «پنج دقیقه دیگر، پدر. فقط پنج دقیقه دیگر.» مرد لبخندی زد و گفت: “باشه.” زن پاسخ داد: “خدای من، تو مطمئناً پدری صبور هستی.”

The man smiled and then said, “Her older brother Tommy was killed by a drunk driver last year while he was riding his bike near here. I never spent much time with Tommy and now I’d give anything for just five more minutes with him. I’ve vowed not to make the same mistake with Melissa. She thinks she has five more minutes to ride her bike. The truth is, I get Five more minutes to watch her play.”

مرد لبخندی زد و سپس گفت: «برادر بزرگترش تامی سال گذشته در حالی که داشت دوچرخه سواری می‌کرد توسط یک راننده مست کشته شد. من هرگز زمان زیادی را با تامی سپری نکردم و اکنون فقط برای پنج دقیقه بیشتر با او هر کاری می‌کنم. من قول داده‌ام که اشتباه مشابهی را با ملیسا انجام ندهم. او فکر می‌کند پنج دقیقه دیگر برای دوچرخه سواری فرصت دارد. اما حقیقت این است که من پنج دقیقه دیگر برای تماشای بازی او فرصت دارم.”

Moral: Life is all about making priorities, and family is one and only priority on top of all other, so spend all time you can with loved ones.

پند اخلاقی: زندگی تماماً اولویت‌بندی است و خانواده یکه و تنها اولویت اول نسبت به چیزهای دیگر است، بنابراین تا جایی که می‌توانید زمانی را با عزیزانتان بگذرانید.

Struggles of our Life (مبارزات زندگی ما)

Once upon a time, a daughter complained to her father that her life was miserable and that she didn’t know how she was going to make it. She was tired of fighting and struggling all the time. It seemed just as one problem was solved, another one soon followed. Her father, a chef, took her to the kitchen. He filled three pots with water and placed each on a high fire.

روزی روزگاری، دختری از پدرش شکایت کرد که چرا زندگی‌اش تلخ است و نمی‌داند چگونه می‌خواهد از پس آن بربیاید. او همیشه از جنگیدن و مبارزه کردن خسته بود. به نظر می‌رسید درست زمانی که یک مشکل حل شد، خیلی زود مشکل دیگری به دنبال آن می‌آمد. پدرش که سرآشپز بود او را به آشپزخانه برد. سه دیگ را پر از آب کرد و هر کدام را روی آتش بزرگی گذاشت.

Once the three pots began to boil, he placed potatoes in one pot, eggs in the second pot and ground coffee beans in the third pot. He then let them sit and boil, without saying a word to his daughter. The daughter moaned and impatiently waited, wondering what he was doing. After twenty minutes he turned off the burners. He took the potatoes out of the pot and placed them in a bowl. He pulled the eggs out and placed them in a bowl. He then ladled the coffee out and placed it in a cup.

وقتی سه قابلمه شروع به جوشیدن کردند، سیب زمینی‌ها را در یک قابلمه، تخم مرغ‌ها را در قابلمه دوم و دانه‌های قهوه آسیاب شده را در دیگ سوم گذاشت. سپس گذاشت بمانند و بجوشند، بدون اینکه کلمه‌ای به دخترش بگوید. دختر ناله کرد و بی صبرانه منتظر ماند و متعجب بود که او چه کاری می‌کند. بعد از بیست دقیقه شعله‌ها را خاموش کرد. سیب زمینی‌ها را از قابلمه بیرون آورد و در ظرفی گذاشت. تخم مرغ‌ها را بیرون آورد و در ظرفی گذاشت. سپس قهوه را بیرون ریخت و در فنجان گذاشت.

Turning to her, he asked. “Daughter, what do you see?” “Potatoes, eggs and coffee,” she hastily replied. “Look closer”, he said, “and touch the potatoes.” She did and noted that they were soft. He then asked her to take an egg and break it. After pulling off the shell, she observed the hard-boiled egg.

رو به او کرد و پرسید. “دخترم، چه می‌بینی؟” او با عجله پاسخ داد: “سیب زمینی، تخم مرغ و قهوه.” گفت: «نگاه کن و سیب زمینی‌ها را لمس کن.» او این کار را کرد و اشاره کرد که آن‌ها نرم هستند. سپس از او خواست که تخم مرغی را بردارد و بشکند. پس از بیرون آوردن پوسته، تخم مرغ آب پز را مشاهده کرد.

Finally, he asked her to sip the coffee. Its rich aroma brought a smile to her face. “Father, what does this mean?” she asked.

سرانجام از او خواست تا قهوه را بنوشد. عطر سرشار آن لبخندی بر لبانش آورد. دختر پرسید. “پدر، معنی این کار چیست؟”

He then explained that the potatoes, the eggs and coffee beans had each faced the same adversity-the boiling water. However, each one reacted differently. The potato went in strong, hard and unrelenting, but in boiling water, it became soft and weak. The egg was fragile, with the thin outer shell protecting its liquid interior until it was put in the boiling water. Then the inside of the egg becames hard. However, the ground coffee beans were unique. After they were exposed to the boiling water, they changed the water and created something new.

سپس توضیح داد که سیب‌زمینی‌ها، تخم‌مرغ‌ها و دانه‌های قهوه هر کدام با یک سختی یکسان مواجه شده‌اند؛ آب جوش. با این حال، هر یک واکنش متفاوتی نشان دادند. سیب زمینی قوی، سفت و سخت رفت، اما در آب جوش، نرم و ضعیف شد. تخم مرغ شکننده بود و پوسته بیرونی نازک آن از داخل مایع آن محافظت می کرد تا زمانی که در آب جوش قرار گرفت. سپس داخل تخم مرغ سفت شد. با این حال، دانه‌های قهوه آسیاب شده منحصر به فرد بودند. بعد از اینکه در معرض آب جوش قرار گرفتند، آب را عوض کردند و چیز جدیدی ایجاد کردند.

“Which one are you?” he asked his daughter. “When adversity knocks on your door, how do you respond? Are you a potato, an egg, or a coffee bean?”

از دخترش پرسید: «تو کدام یک هستی؟ وقتی سختی درب خانه شما را می‌زند، چگونه پاسخ می‌دهی؟ آیا تو یک سیب زمینی، یک تخم مرغ یا یک دانه قهوه هستی؟»

Moral: In life, things happen around us, things happen to us, but the only thing that truly matters is how you choose to react to it and what you make out of it. Life is all about learning, adopting and converting all the struggles that we experience into something positive.

پند اخلاقی: در زندگی، چیزهایی در اطراف ما اتفاق می‌افتند، اتفاقاتی برای ما می‌افتد، اما تنها چیزی که واقعاً مهم است، این است که چگونه به آن واکنش نشان می‌دهید و از آن چه می‌سازید. زندگی تماما در مورد یادگیری، تطبیق پذیری و تبدیل کردن تمام مبارزاتی که تجربه کردیم به چیزی مثبت است

Happiness and Sorrow (شادی و غم)

A man who has gone out of his town comes back and finds that his house is on fire. It was one of the most beautiful houses in the town, and the man loved the house the most! Many were ready to give a double price for the house, but he had never agreed for any price and now it is just burning before his eyes. And thousands of people have gathered, but nothing can be done, the fire has spread so far that even if you try to put it out, nothing will be saved. So he became very sad.

مردی که از شهر خود را ترک کرده بود، برمی‌گردد و متوجه می‌شود که خانه‌اش در آتش است. آن خانه یکی از زیباترین خانه‌های شهر بود و آن مرد خانه را بیشتر از هرچیزی دوست داشت! خیلی‌ها حاضر بودند برای خانه قیمت دو برابر پیشنهاد بدهند، اما او هرگز با هیچ قیمتی موافقت نکرده بود و حالا خانه جلوی چشمانش در حال سوختن است. هزاران نفر جمع شده‌اند، اما کاری نمی‌توان کرد، آتش چنان گسترش یافته است که حتی اگر سعی کنید آن را خاموش کنید، چیزی نجات پیدا نخواهد کرد (همه چیز سوخته بود). بنابراین او بسیار غمگین شد.

His son comes running and whispers something in his ear, “Don’t be worried. I sold it yesterday and at a very good price. The offer was so good, I could not wait for you. Forgive me.”The Father said, “thank God, it’s not ours now!” Then he became relaxed and stood as a silent watcher, just like 1000s of other watchers.

پسرش دوان دوان می‌آید و چیزی در گوشش زمزمه می‌کند: «نگران نباش. دیروز فروختمش با قیمت خیلی خوب. پیشنهاد خیلی خوب بود، نمی‌توانستم منتظرت بمانم. من را ببخش.» پدر گفت: «خدا را شکر، الان مال ما نیست!» سپس آرام شد و مانند 1000 ناظر دیگر به عنوان یک ناظر ساکت ایستاد.

Then the second son comes running, and he says to the father, “What are you doing? The house is on fire and you are only watching it burn?” The father said, “Don’t you know, your brother has sold it.” He said, “We have taken only an advance amount, not settled fully. I doubt now that the man is going to purchase it.”

سپس پسر دوم دوان دوان می‌آید و به پدر می‌گوید: «داری چه کار می‌کنی؟ خانه در آتش است و تو فقط سوختن آن را تماشا می‌کنی؟» پدر گفت: “مگر نمی‌دانی برادرت آن را فروخته است.” او گفت: «ما فقط یک مبلغ پیش پرداخت گرفته‌ایم، نه اینکه به طور کامل تسویه شود. اکنون شک دارم که آن مرد قصد خرید آن را داشته باشد.»

Tears which had disappeared came back to the father’s eyes, his heart started to beat fast. And then the third son comes, and he says, “That man is a man of his word. I have just come from him.” He said, “It doesn’t matter whether the house is burnt or not, it is mine. And I am going to pay the price that I have settled for. Neither you knew, nor I knew that the house would catch on fire.”

اشکی که ناپدید شده بود دوباره به چشمان پدر آمد و قلبش تند تند تپید. و سپس پسر سوم می‌آید، و می‌گوید: «آن مرد مردی است که به قول خودش عمل می‌کند. من تازه از طرف او آمده‌ام.» گفت: «خانه سوخته یا نه مهم نیست، مال من است. و من بهایی را که با آن توافق کرده‌ام، پرداخت می‌کنم. نه تو می‌دانستی و نه من می‌دانستم که خانه قرار است آتش بگیرد.»

Then all just stood and watched the house burn without a worry.

سپس همه ایستادند و بدون نگرانی سوختن خانه را تماشا کردند.

Moral: This is a very complicated human nature to describe. Even though the person here loved his house which he lost, became relaxed knowing it was not his anymore. He never wanted to give it away till it was beautiful but, as soon as it started to lose its beauty, he didn’t mind letting it go for a profit. Sorrow and Happiness followed after each son came with their advice. But, the most important thing to understand is how his feelings changed. How the ratio of loss and profit changed his feelings towards a house, which he loved the most. This is how in present time we have come to give a priority to our relations and friendship – based on loss or profit ratio.

پند اخلاقی: این یک طبیعت انسانی بسیار پیچیده برای توصیف است. حتی با وجود اینکه فرد اینجا خانه‌اش را که دوست داشت از دست داده بود، اما با دانستن اینکه خانه دیگر مال او نیست، آرام شد. از آنجایی که خانه‌اش زیبا بود هرگز نمی‌خواست آن را بفروشد، اما به محض اینکه شروع به از دست دادن زیبایی خود کرد، برایش مهم نبود که آن را به خاطر سود از دست بدهد. غم و شادی بعد از آمدن هر پسر پشت سر هم می‌آمدند. اما مهمترین چیزی که باید درک کرد این است که چگونه احساسات پدر تغییر می‌کرد. نسبت ضرر و سود چگونه احساسات او را نسبت به خانه‌ای که بیش از همه چیز دوست داشت، تغییر داد. به همین شکل است که در حال حاضر ما به روابط و دوستی خود – بر اساس نسبت ضرر یا سود – اولویت داده‌ایم.

داستان انگلیسی پدر

The Eternal Bond of Brother and Sister (پیوند ابدی خواهر و برادر)

I was born in a secluded village on a mountain. Day after day, my parents plowed the yellow dry soil with their backs towards the sky. One day, I wanted to buy a handkerchief, which all girls around me seemed to have. So, one day I stole 50 cents from my father’s drawer. Father discovered the stolen money right away.

من در یک روستای خلوت در یک کوهستان به دنیا آمدم. پدر و مادرم روز به روز خاک خشک زرد را پشت به سمت آسمان شخم می‌زدند. یه روز می‌خواستم دستمالی را که انگار همه دخترای اطرافم داشتند، بخرم. بنابراین، یک روز 50 سنت از کشوی پدرم دزدیدم. پدر بلافاصله پول سرقت شده را کشف کرد.

“Who stole the money?” he asked my brother and me. I was stunned, too afraid to talk. Neither of us admitted to the fault, so he said, “Fine, if nobody wants to admit, you both should be punished!” Suddenly, my younger brother gripped Father’s hand and said, “Dad, I was the one who did it!” He took the blame, and punishment, for me.

پدر از من و برادرم پرسید: “چه کسی پول را دزدیده است؟” مات و مبهوت بودم، خیلی ترسیدم حرف بزنم. هیچ کدام از ما تقصیر را قبول نکردیم، بنابراین او گفت: “خوب، اگر کسی نمی‌خواهد اعتراف کند، هر دو باید مجازات شوید!” ناگهان برادر کوچکترم دست پدر را گرفت و گفت: بابا، من بودم که این کار را کردم! او تقصیر و مجازات را برای من به عهده گرفت.

In the middle of the night, all of sudden, I cried out loudly. My brother covered my mouth with his little hand and said, “Sis, now don’t cry anymore. Everything has happened.” I will never forget my brother’s expression when he protected me. That year, my brother was 8 years old and I was 11 years old. I still hate myself for not having enough courage to admit what I did. Years went by, but the incident still seemed like it just happened yesterday.

نیمه‌های شب، ناگهان با صدای بلند گریه کردم. برادرم با دست کوچکش جلوی دهانم را گرفت و گفت: خواهر، حالا دیگر گریه نکن. همه چیز اتفاق افتاده است.» من هرگز حالت چهره برادرم را که از من محافظت کرد فراموش نمی‌کنم. آن سال برادرم 8 ساله بود و من 11 ساله. هنوز از خودم متنفرم که جرات کافی برای اعتراف به کاری که انجام دادم را ندارم. سال‌ها گذشت، اما این حادثه هنوز هم به شکلی به نظر می‌رسید که انگار همین دیروز اتفاق افتاده است.

When my brother was in his last year of secondary school, he was accepted in an upper secondary school in the central part of town. At the same time, I was accepted into a university in the province. That night, Father squatted in the yard, smoking packet by packet. I could hear him ask my mother, “Both of our children, do they have good results? Very good results?” Mother wiped off her tears and sighed, “What is the use? How can we possibly finance both of them?”

وقتی برادرم سال آخر دبیرستان را می‌گذراند، در یک دبیرستان در مرکز شهر قبول شد. همزمان من هم در یکی از دانشگاه‌های استان قبول شدم. آن شب، پدر در حیاط چمباتمه زد و بسته به بسته سیگار می‌کشید. می‌شنیدم که از مادرم می‌پرسد: «هر دو فرزندمان، آیا نتایج خوبی دارند؟ نتایج خیلی خوبی؟» مادر اشک‌هایش را پاک کرد و آهی کشید: «چه فایده؟ چگونه می‌توانیم هر دوی آن‌ها را تامین مالی کنیم؟»

At that time, my brother walked out, he stood in front of Father and said, “Dad, I don’t want to continue my study anymore, I have read enough books.” Father became angry. “Why do you have a spirit so weak? Even if it means I have to beg for money on the streets, I will send you two to school until you have both finished your studies!” And then, he started to knock on every house in the village to borrow money.

در این هنگام برادرم بیرون رفت، روبروی پدر ایستاد و گفت: بابا، دیگر نمی‌خواهم درس بخوانم، به اندازه کافی کتاب خوانده‌ام. پدر عصبانی شد. «چرا اینقدر روحیه ضعیفی داری؟ حتی اگر به این معنی باشد که باید در خیابان برای پول گدایی کنم، هر دو دو نفر شما را به مدرسه می‌فرستم تا زمانی که هر دو درس‌تان را تمام کنید!» و سپس، شروع به کوبیدن در هر خانه‌ای در روستا کرد تا پول قرض بگیرد.

I stuck out my hand as gently as I could to my brother’s face, and told him, “A boy has to continue his study. If not, he will not be able to overcome this poverty we are experiencing.” I, on the other hand, had decided not to further my study at the university.

دستم را تا جایی که می‌توانستم به آرامی به صورت برادرم دراز کردم و به او گفتم: «پسری باید درسش را ادامه دهد. در غیر این صورت، او نمی‌تواند بر این فقری که تجربه کردیم، غلبه کند.» من از طرف دیگر تصمیم گرفته بودم که در دانشگاه ادامه تحصیل ندهم.

Nobody knew that on the next day, before dawn, my brother left the house with a few pieces of worn-out clothes and a few dry beans. He sneaked to my side of the bed and left a note on my pillow, “Sis, getting into a university is not easy. I will go find a job and I will send money to you.” I held the note while sitting on my bed, and cried until I lost my voice.

هیچ کس نمی‌دانست که فردای آن روز، قبل از سحر، برادرم با چند تکه لباس کهنه و چند حبوبات خشک از خانه بیرون رفت. یواشکی به سمت تخت من رفت و روی بالش من یادداشتی گذاشت: «خواهری، ورود به دانشگاه آسان نیست. من می‌روم کار پیدا می‌کنم و برای شما پول می‌فرستم.» یادداشت را در حالی که روی تختم نشسته بودم نگه داشتم و انقدر گریه کردم تا این که صدایم را از دست دادم (صدایم گرفت).

With the money my father borrowed from the whole village, and the money my brother earned from carrying cement on his back at a construction site, finally, I managed to get to the third year of my study in the university. That year, my brother was 17 years old and I was 20 years old.

با پولی که پدرم از کل روستا قرض گرفت و برادرم از حمل سیمان روی پشتش در یک کارگاه ساختمانی به دست آورد، بالاخره توانستم به سال سوم تحصیل در دانشگاه برسم. آن سال برادرم 17 ساله و من 20 ساله بودم.

One day, while I was studying in my room, my roommate came in and told me, “There’s a villager waiting for you outside!” Why would there be a villager looking for me? I walked out, and I saw my brother from afar. His whole body was covered with dirt, dust, cement and sand. I asked him, “Why did you not tell my roommate that you are my brother?”

یک روز که در اتاقم درس می‌خواندم، هم اتاقی‌ام وارد شد و به من گفت: یک روستایی بیرون منتظرت است! چرا باید یک روستایی به دنبال من باشد؟ بیرون رفتم و برادرم را از دور دیدم. تمام بدنش با خاک، گرد و غبار، سیمان و شن پوشیده شده بود. از او پرسیدم: “چرا به هم اتاقی من نگفتی که برادر من هستی؟”

He replied with a smile, “Look at my appearance. What would they think if they knew that I am your brother? Won’t they laugh at you?” I felt so touched, and tears filled my eyes. I swept away dirt and dust from my brother’s body. And told him with a lump in my throat, “I don’t care what people would say! You are my brother no matter what your appearance.”

او با لبخند پاسخ داد: “به ظاهر من نگاه کن. اگر بدانند من برادر تو هستم چه فکری می‌کنند؟ آیا آن‌ها به شما نمی‌خندند؟» خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم و اشک چشمانم را پر کرد. گرد و خاک را از بدن برادرم پاک کردم. و با بغض در گلویم به او گفتم: «برایم مهم نیست مردم چه می‌گویند! تو برادر من هستی، فرقی نمی‌کند چه ظاهری داشته باشی.»

From his pocket, he took out a butterfly hair clip. He put it on my hair and said, ‘I saw all the girls in town are wearing it. I think you should also have one.’ I could not hold back myself anymore. I pulled my brother into my arms and cried. That year, my brother was 20 years old and I was 23 years old.

از جیبش گیره موی پروانه‌ای در آورد. آن را روی موهایم گذاشت و گفت: «دیدم همه دخترهای شهر آن را می‌پوشند. فکر می‌کنم تو هم باید یکی داشته باشی.» دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. برادرم را در آغوشم کشیدم و گریه کردم. آن سال برادرم 20 ساله و من 23 ساله بودم.

After I got married, I lived in the city. Many times my husband invited my parents to come and live with us, but they didn’t want to. They said once they left the village, they wouldn’t know what to do. My brother agreed with them. He said, “Sis, you just take care of your parents-in-law. I will take care of Mom and Dad here.”

بعد از ازدواجم در شهر زندگی کردم. بارها شوهرم از پدر و مادرم دعوت کرد که بیایند و با ما زندگی کنند، اما آن‌ها نخواستند. آن‌ها گفتند اگر روستا را ترک کنند، نمی‌دانند چه کاری باید انجام دهند. برادرم هم با آن‌ها موافق بود. گفت: «خواهر، تو فقط مراقب پدر و مادر شوهرت باش. من اینجا از مامان و بابا مراقبت خواهم کرد.»

My husband became the director of his factory. We asked my brother to accept the offer of being the manager in the maintenance department. But my brother rejected the offer. He insisted on working as a repairman instead for a start.

شوهرم مدیر کارخانه‌اش شد. از برادرم خواستیم که پیشنهاد مدیریت در بخش نگهداری را بپذیرد. اما برادرم این پیشنهاد را رد کرد. او اصرار داشت که در عوض برای شروع کار، به عنوان تعمیرکار کار کند.

One day, my brother was on the top of a ladder repairing a cable, when he got electrocuted, and was sent to the hospital. My husband and I visited him at the hospital. Looking at the plaster cast on his leg, I grumbled, “Why did you reject the offer of being a manager? Managers won’t do something dangerous like that. Now look at you – you are suffering a serious injury. Why didn’t you just listen to us?”

یک روز برادرم بالای یک نردبان در حال تعمیر کابل بود که برق گرفتش و او را به بیمارستان فرستادند. من و شوهرم او را در بیمارستان ملاقات کردیم. با نگاه کردن به گچ روی پایش، غر زدم: «چرا پیشنهاد مدیر بودن را رد کردی؟ مدیران چنین کاری خطرناک انجام نمی‌دهند. اکنون به خودت نگاه کن – تو از یک آسیب جدی رنج می‌بری. چرا به حرف ما گوش نکردی؟»

With a serious expression on his face, he defended his decision, “Think of your brother-in-law, he just became the director. If I, being uneducated, would become a manager, what kind of rumors would fly around?” My husband’s eyes filled up with tears, and then I said, “But you lack in education only because of me!”

با حالتی جدی در صورتش از تصمیم خود دفاع کرد: «به برادر شوهرت فکر کن، او تازه مدیر شده است. اگر من که بی‌سواد هستم، مدیر می‌شدم، چه شایعاتی پخش می‌شد؟» چشمان شوهرم پر از اشک شد و بعد گفتم: “اما تو فقط به خاطر من از کمبود سواد داری!”

“Why do you talk about the past?” he said and then he held my hand. That year, he was 26 years old and I was 29 years old. My brother was 30 years old when he married a farmer girl from the village. During the wedding reception, the master of ceremonies asked him, “Who is the one person you respect and love the most?”

گفت: “چرا از گذشته صحبت می‌کنی؟” و بعد دستم را گرفت. آن سال او ۲۶ ساله و من ۲۹ ساله بودم. برادرم 30 ساله بود که با دختر کشاورزی در روستا ازدواج کرد. در مراسم عروسی، مجری مراسم از او پرسید: “کسی که بیشتر از همه به او احترام می‌گذاری و دوستش داری کیست؟”

Without even taking a time to think, he answered, “My sister.” He continued by telling a story I could not even remember. “When I was in primary school, the school was in a different village. Everyday, my sister and I would walk for 2 hours to school and back home. One day, I lost one of my gloves. My sister gave me one of hers. She wore only one glove and she had to walk far. When we got home, her hands were trembling because of the cold weather. She could not even hold her chopsticks. From that day on, I swore that as long as I lived, I would take care of my sister and would always be good to her.”

بدون این که وقت بگذارد و فکر کند، پاسخ داد: خواهرم. او در ادامه داستانی را تعریف کرد که حتی به یاد نداشتم. «زمانی که من در دبستان بودم، مدرسه در روستای دیگری بود. من و خواهرم هر روز 2 ساعت پیاده تا مدرسه و برگشت به خانه راه می‌رفتیم. یک روز یکی از دستکش‌هایم را گم کردم. خواهرم یکی از آن‌ها را به من داد. او فقط یک دستکش به دست داشت و مجبور بود راه طولانی را طی‌کند. به خانه که رسیدیم دستانش از سردی هوا می‌لرزید. او حتی نمی‌توانست چاپستیک‌هایش را نگه دارد. از آن روز به بعد قسم خوردم که تا زمانی که زنده هستم مراقب خواهرم باشم و همیشه با او خوب باشم.»

Applause filled up the room. All the guests turned their attention to me. I found it hard to speak, “In my whole life, the one I would like to thank most is my brother,” And on this happy occasion, in front of the crowd, tears were rolling down my face again.

تشویق حضار اتاق را پر کرد. همه مهمانان توجه خود را به من معطوف کردند. صحبت کردن برایم سخت بود، «در تمام زندگی‌ام، کسی که می‌خواهم بیشتر از همه از او تشکر کنم، برادرم است» و در این مناسبت شاد، در مقابل جمعیت، دوباره اشک بر صورتم جاری شد.

Moral: Love and care for the one you love every single day of your life. You may think what you did is just a small deed, but to that someone, it may mean a lot. Some relations are made to last longer but they still need to be nurtured with love and care.

پند اخلاقی: هر روز از زندگی خود را به کسی که دوستش دارید عشق بورزید و از او مراقبت کنید. ممکن است فکر کنید کاری که انجام دادید فقط یک کار کوچک است، اما برای آن شخص ممکن است معنای زیادی داشته باشد. برخی از روابط برای دوام بیشتر ساخته شده‌اند، اما هنوز باید با عشق و مراقبت پرورش داده شوند.

مطلب مشابه: داستان انگلیسی با ترجمه فارسی + 5 داستان زیبا با موضوعات مختلف

Father Son Conversation (مکالمه پسر و پدر)

One day, the father was doing some work and his son came and asked, “Daddy, may I ask you a question?” Father said, “Yeah sure, what is it?” So his son asked, “Dad, how much do you make an hour?” Father got a bit upset and said, “That’s none of your business. Why do you ask such a thing?” Son said, “I just want to know. Please tell me, how much do you make in an hour?” So, the father told him that “I make Rs. 500 per hour.”

یک روز پدر مشغول انجام کارهایی بود که پسرش آمد و پرسید: بابا، می‌توانم از شما سوالی بپرسم؟ پدر گفت: “بله، حتما، سوالت چیست؟” پسرش پرسید: «بابا، ساعتی چقدر درآمد داری؟» پدر کمی ناراحت شد و گفت: «این به تو ربطی ندارد. چرا چنین چیزی می‌پرسی؟» پسر گفت: «فقط می‌خواهم بدانم. لطفا به من بگویید در یک ساعت چقدر درآمد دارید؟» بنابراین، پدر به او گفت که «من درآمدم ریالی است. 500 در ساعت.”

“Oh”, the little boy replied, with his head down. Looking up, he said, “Dad, may I please borrow Rs. 300?” The father furiously said, “if the only reason you asked about my pay is so that you can borrow some money to buy a silly toy or other nonsense, then march yourself to your room and go to bed. Think why you are being so selfish. I work hard every day and do not like this childish behavior.”

پسر کوچولو در حالی که سرش پایین بود پاسخ داد: “اوه”. به بالا نگاه کرد و گفت: «پدر، می‌شود 300 ریال قرض بگیرم؟” پدر با عصبانیت گفت: “اگر تنها دلیلی که در مورد حقوق من پرسیدی این است که بتوانی مقداری پول قرض کنی تا یک اسباب بازی احمقانه یا مزخرفات دیگر بخری، به اتاقت برو و بخواب. به این فکر کن که چرا اینقدر خودخواه هستی؛ من هر روز سخت کار می‌کنم و این رفتار کودکانه را دوست ندارم.»

The little boy quietly went to his room and shut the door. The man sat down and started to get even angrier about the little boy’s questions. How dare he ask such questions only to get some money? After about an hour or so, the man had calmed down and started to think, “Maybe there was something he really needed to buy with that Rs. 300 and he really didn’t ask for money very often!” The man went to the door of the little boy’s room and opened the door.“ Are you sleeping, son?” He asked. “No daddy, I’m awake,” replied the boy. “I’ve been thinking, maybe I was too hard on you earlier”, said the man. “It’s been a long day and I took out my aggravation on you, Here’s the Rs.300 you asked for”.

پسر کوچولو بی سر و صدا به اتاقش رفت و در را بست. مرد نشست و از سؤالات پسر کوچولو حتی بیشتر عصبانی شد. چطور جرات می‌کند فقط برای گرفتن پول چنین سوالاتی بپرسد؟ بعد از حدود یک ساعت یا بیشتر، مرد آرام شده بود و شروع به فکر کردن کرد: «شاید چیزی بود که او واقعاً نیاز داشت با آن 300 ریال بخرد. او واقعاً خیلی وقت‌ها پول نمی خواست!» مرد به سمت در اتاق پسر کوچک رفت و در را باز کرد و پرسید: “خوابی پسرم؟” پسر جواب داد: “نه بابا، من بیدارم.” مرد گفت: “دارم فکر می‌کنم، شاید پیش از این خیلی به تو سخت گرفته بودم. روز طولانی‌ای بود و من ناراحتی خودم را روی تو خالی کردم،، این هم 300 ریالی است که درخواست کردی.”

The little boy sat straight up, smiling “oh thank you, dad!” He yelled. Then, reaching under his pillow he pulled some crippled up notes. The man, seeing that the boy already had money, started to get angry again. The little boy slowly counted out his money, then looked up at his father.

پسر کوچولو صاف نشسته بود و لبخند می‌زد. او فریاد زد: “اوه ممنون بابا!” سپس، دستش را زیر بالش برد و چند پاکت پول بیرون آورد. مرد که دید پسر از قبل پول دارد دوباره عصبانی شد. پسر کوچولو به آرامی پولش را شمرد، سپس به پدرش نگاه کرد.

“Why do you want money if you already have some?” the father grumbled. “Because I didn’t have enough, but now I do,” the little boy replied. “Daddy I have Rs. 500 now. Can I buy an hour of your time? Please come home early tomorrow. I would like to have dinner with you”. Father was dumbstruck.

پدر غر زد: “چرا پول می‌خواهی اگر از قبل مقداری پول داشتی؟” پسر کوچک پاسخ داد: «چون من به اندازه کافی نداشتم، اما اکنون دارم. “بابا من الان 500 ریال دارم. آیا می‌توانم یک ساعت از وقت شما را بخرم؟ لطفا فردا زود بیا خونه من دوست دارم با شما شام بخورم.» پدر مات شده بود.

Moral: It’s just a short reminder to all of you working so hard in life! We should not let time slip through our fingers without having spent some time with those who really matter to us, those close to our hearts. If we die tomorrow, the company that we are working for could easily replace us in a matter of days. But the family & friends we leave behind will feel the loss for the rest of their lives. And come to think of it, we pour ourselves more into work than to our family.

پند اخلاقی: این فقط یک یادآوری کوتاه برای همه شماست که در زندگی سخت کار می‌کنید! ما نباید اجازه دهیم بدون این که مدتی را با کسانی که واقعا برایمان مهم هستند، کسانی که به قلبمان نزدیک هستند سپری کرده باشیم، زمان از میان انگشتان ما بگذرد. اگر فردا بمیریم، شرکتی که برای آن کار می‌کنیم به راحتی می‌تواند ظرف چند روز جایگزین ما را پیدا کند. اما خانواده و دوستانی که پشت سرمان به جا می‌گذاریم، تا آخر عمر این فقدان را احساس خواهند کرد. و اگر فکرش را بکنیم، بیشتر خودمان را صرف کار می‌کنیم تا خانواده‌مان.

Sitting under the wall (نشستن زیر دیوار)

There was a boy who was very addicted to the Internet while he was in high school. He was so attached to it that he would often sneak out of his school dormitory around midnight and climb over the wall to surf the Internet.

پسری بود که در دوران دبیرستان به شدت به اینترنت معتاد بود. او آنقدر به آن وابسته بود که اغلب در حوالی نیمه شب از خوابگاه مدرسه‌اش بیرون می‌رفت و برای گشت و گذار در اینترنت از دیوار بالا می‌رفت.

One night, as usual, as he was climbing the wall, he stopped halfway up, quickly retreated and ran back to his room. The expression on his face looked strange for a while after that night, and when he was asked what happened, he didn’t say a word. However, since that incident, the boy became a different student. He studied hard and would no longer sneak out at night to surf the Internet. To his schoolmates, it was as if he had seen a ghost.

یک شب طبق معمول در حالی که از دیوار بالا می‌رفت، نیمه راه ایستاد، سریع عقب نشینی کرد و به سمت اتاقش دوید. حالت صورتش برای مدتی بعد از آن شب عجیب به نظر می‌رسید و وقتی از او پرسیدند چه اتفاقی افتاده است، حرفی نزد. با این حال، از آن حادثه، پسر دانش آموز متفاوتی شد. او سخت درس می‌خواند و دیگر شب‌ها برای گشت و گذار در اینترنت بیرون نمی‌رفت. برای همکلاسی‌هایش به این شکل بود که انگار یک روح دیده بود.

The boy, having just climbed over the wall, makes a life-changing discovery.

پسربچه که به تازگی از دیوار بالا رفته، کشفی متحول کننده می‌کند.

Through hard work, he was eventually granted entry into a prestigious college. One day, when the boy and his previous classmates were sitting together and talking about old memories, they asked him again what actually happened on that particular night. The boy became silent for a moment, and then finally replied: “On that day, my father came to give me my living expenses. To save costs, my father did not stay in a hotel, but sat under the wall all night.”

از طریق سخت کوشی، سرانجام به او اجازه ورود به یک کالج معتبر داده شد. یک روز، وقتی پسر و همکلاسی‌های قبلی‌اش کنار هم نشسته بودند و از خاطرات قدیمی صحبت می‌کردند، دوباره از او پرسیدند که واقعاً در آن شب چه اتفاقی افتاده است؟ پسر لحظه ای ساکت شد و سرانجام گفت: آن روز پدرم آمد تا مخارج زندگی‌ام را بدهد. برای صرفه جویی در هزینه‌ها، پدرم در هتل اقامت نکرد، بلکه تمام شب را زیر دیوار نشست.

There is a reason why people throughout many ages regard life as one of the great teachers. The love in a family expressed through acts of kindheartedness and forbearance can change a person, as it did the young boy, motivating him to work hard. Every experience that we reflect and look back upon can hold a deeper meaning or a moral implication of some sort. Hopefully, more children will find the insight to appreciate their parents’ hard work.

دلیلی وجود دارد که مردم در بسیاری از دوره‌ها، زندگی را به عنوان یکی از معلمان بزرگ به حساب می‌آورند. عشقی که در یک خانواده از طریق اعمال محبت آمیز و شکیبانه ابراز می‌شود، می‌تواند مانند پسر جوان، فرد را تغییر دهد و او را برای سخت کوشی، ترغیب کند. هر تجربه‌ای که منعکس می‌کنیم و به آن نگاه می‌کنیم، می‌تواند معنای عمیق‌تری داشته باشد یا نوعی پیامد اخلاقی داشته باشد. خوشبختانه (امیدوارانه) کودکان بیشتری بینش لازم برای قدردانی از زحمات والدین خود را پیدا می‌کنند.

داستان انگلیسی پدر

The Reflection of Your Actions (بازتاب اقدامات شما)

A man and his son were going through the forest hills. Suddenly, the boy fell down on the trail and screamed with pain, “Aah!” Surprisingly, he heard the same voice from the mountain, “Aah!” Curiously, the boy shouted, “Who is this?” But the voice replied the same, “Who is this?” He got angry, and shouted again, “You are stupid!” And again the voice replied the same, “You are stupid!”

یک مرد و پسرش از تپه‌های جنگلی عبور می‌کردند. ناگهان پسرک در مسیر افتاد و با درد فریاد زد: “آه! در کمال تعجب، او همان صدا را از کوه شنید: “آه!” پسر با کنجکاوی فریاد زد: این کیست؟ اما صدا همان جواب را داد: “این کیست؟” عصبانی شد و دوباره فریاد زد: “تو احمقی!” و دوباره همان صدا پاسخ داد: “تو احمقی!”

Annoyed By this, the boy asked his father, “Father, What is going on? Who is this?” The Father replied, “Son, Pay attention”. The father shouted, “You are very nice”. And the voice responded the same, “You are very nice!” The father again shouted, “Thank you”. And the voice again responded the same, “Thank you!” The son was very surprised but he still could not understand what was happening.

پسر که از این موضوع عصبانی بود از پدرش پرسید: «پدر، چه خبر است؟ این چه کسی است؟” پدر پاسخ داد: “پسر، این بار توجه کن.” و فریاد زد: “تو خیلی خوبی.” و صدا به همان شکل پاسخ داد: “تو خیلی خوبی!” پدر دوباره فریاد زد: «متشکرم». و صدا دوباره همان پاسخ را داد: “متشکرم!” پسر بسیار تعجب کرد اما هنوز نمی‌توانست بفهمد چه اتفاقی دارد می‌افتد.

The father explained, “Son, people call it resonance, but this is the truth of life. Life is a reflection of your actions. What you will give to others, you will receive the same in return.”

پدر توضیح داد: «پسرم، مردم به آن انعکاس صدا می‌گویند، اما این حقیقت زندگی است. زندگی انعکاسی از اعمال شماست. آنچه به دیگران خواهی داد در ازای آن همان را دریافت خواهی کرد.»

Moral: What we give to others, life gives us the same in return. Your life is not an accident or a coincidence, but it is the shadow of your actions.

اخلاق: آنچه را به دیگران می‌دهیم، در ازای آن زندگی همان را به ما می‌دهد. زندگی شما یک تصادف یا اتفاق نیست، بلکه سایه اعمال شماست.

مطلب مشابه: داستان کوتاه انگلیسی + مجموعه 10 داستان زیبا انگلیسی با ترجمه فارسی از مبتدی تا سطح بالا

The Wooden Bowl (کاسه چوبی)

A frail old man went to live with his son, daughter-in-law, and four-year-old grandson. The old man’s hands trembled, his eyesight was blurred, and his step faltered. The family ate together at the table. But the elderly grandfather’s shaky hands and failing sight made eating difficult. Peas rolled off his spoon onto the floor. When he grasped the glass, milk spilled on the tablecloth.

پیرمردی فرسوده رفت تا با پسر، عروس و نوه چهار ساله‌اش زندگی کند. دست‌های پیرمرد می‌لرزید، بینایی‌اش تار شده بود و قدم‌هایش می‌لرزید. خانواده با هم سر سفره غذا خوردند. اما لرزش دستان پدربزرگ سالخورده و ضعف بینایی او غذا خوردن را دشوار می‌کرد. نخود از قاشقش روی زمین افتاد و غلتید. وقتی لیوان را گرفت شیر ​​روی سفره میز ریخت.

The son and daughter-in-law became irritated with the mess. “We must do something about our father,” said the son. “I’ve had enough of his spilled milk, noisy eating, and food on the floor.” So the husband and wife set a small table in the corner. There, Grandfather ate alone while the rest of the family enjoyed dinner. Since Grandfather had broken a dish or two, his food was served in a wooden bowl! When the family glanced in Grandfather’s direction, sometimes he had a tear in his eye as he sat alone. Still, the only words the couple had for him were sharp admonitions when he dropped a fork or spilled food.

پسر و عروس از خرابکاری عصبانی شدند. پسر گفت: «ما باید کاری در مورد پدرمان انجام دهیم. من از شیر ریخته شده، غذا خوردن پر سر و صدا و غذا ریختن روی زمین خسته شدم.» بنابراین زن و شوهر یک میز کوچک در گوشه‌ای چیدند. در آنجا پدربزرگ تنها غذا می‌خورد در حالی که بقیه اعضای خانواده از شام لذت می‌بردند. از آنجایی که پدربزرگ یکی دو ظرف را شکسته بود، غذای او در یک کاسه چوبی سرو می‌شد! وقتی خانواده به سمت پدربزرگ نگاه می‌کردند، و او تنها نشسته بود، گاهی وقت‌ها اشک در چشمانش جاری می‌شد. با این حال، تنها کلماتی که این زوج به او می‌گفتند، نصیحت‌های تند هنگام انداختن چنگال یا ریختن غذا بود.

The four-year-old watched it all in silence.

کودک چهار ساله در سکوت همه چیز را تماشا می‌کرد.

One evening before supper, the father noticed his son playing with wood scraps on the floor. He asked the child sweetly, “What are you making?” Just as sweetly, the boy responded, “Oh, I am making a little bowl for you and Mama to eat your food in when I grow up.” The four-year-old smiled and went back to work.

یک روز عصر قبل از شام، پدر متوجه شد که پسرش با تکه‌های چوب روی زمین بازی می‌کند. به آرامی از کودک پرسید: “چی درست می‌کنی؟” پسر با همان شیرینی جواب داد: “اوه، من دارم یک کاسه کوچک برای تو و مامان درست می‌کنم تا وقتی بزرگ شدم غذای خود را در آن بخورید.” کودک چهار ساله لبخندی زد و برگشت به کار خودش.

The words so struck the parents that they were speechless. Then tears started to stream down their cheeks. Though no word was spoken, both knew what must be done.

این کلمات آنقدر بر والدین تأثیر گذاشت که حرفی برای گفتن نداشتند. بعد اشک روی گونه‌هایشان جاری شد. اگرچه هیچ کلمه‌ای گفته نشد، اما هر دو می‌دانستند که چه کاری باید انجام شود.

That evening the husband took Grandfather’s hand and gently led him back to the family table. For the remainder of his day, he ate every meal with the family. And for some reason, neither husband nor wife seemed to care any longer when a fork was dropped, milk spilled, or the tablecloth soiled.

آن شب شوهر دست پدربزرگ را گرفت و به آرامی او را به سمت میز خانواده برد. در روزهای باقیمانده عمرش، هر وعده غذایی را با خانواده می‌خورد. و بنا به دلایلی، به نظر می‌رسید که نه زن و نه شوهر دیگر اهمیتی نمی‌دهند که چنگالی بیفتد، شیر بریزد یا سفره کثیف شود.

Moral: You reap what you sow. Regardless of your relationship with your parents, you’ll miss them when they’re gone from your life. Always Respect, Care for and Love them.

پند اخلاقی: هر چه بکارید درو می‌کنید. صرف نظر از رابطه‌تان با والدینتان، وقتی از زندگیتان رفتند دلتان برای آن‌ها تنگ خواهد شد. همیشه به آن‌ها احترام بگذارید، از آن‌ها مراقبت کنید و دوستشان داشته باشید.

Lesson of Hastening the Judgment (درس عجله کردن در قضاوت)

A Father and his Daughter were playing in the park. His young daughter spotted an apple vendor. She asked her father to buy her an apple. Father didn’t bring much money with him, but it was enough to purchase two apples. So, he bought two apples and gave them to his daughter.

پدری و دخترش در پارک مشغول بازی بودند. دختر جوانش یک فروشنده سیب را مشاهده کرد. از پدرش خواست که برایش سیب بخرد. پدر پول زیادی با خود نیاورده بود، اما برای خرید دو عدد سیب کافی بود. پس دو عدد سیب خرید و به دخترش داد.

His daughter held one apple each in her two hands. Then father asked her if she could share one apple with him. Upon hearing this, his daughter quickly took a bite from one apple. And before her father could speak, she also took a bite from the second apple.

دخترش در هر دستش یک سیب گرفته بود. سپس پدر از او پرسید که آیا می‌تواند یک سیب را با او تقسیم کند؟ دخترش با شنیدن این حرف به سرعت از یک سیب گاز گرفت. و قبل از این که پدرش حرف بزند، از سیب دوم هم گاز گرفت.

The Father was surprised. He wondered what mistake he made raising her daughter that she acted in such a greedy way. His mind was lost in thoughts, that perhaps he is just thinking too much, his daughter is too young to understand about sharing and giving. The smile had disappeared from his face.

پدر تعجب کرد. او تعجب کرد که چه اشتباهی در تربیت دخترش مرتکب شده است که او اینقدر حریصانه رفتار کرده است. ذهن او در افکار غرق شده بود، که شاید فقط دارد بیش از حد فکر می‌کند، دخترش هنوز برای درک تقسیم کردن و بخشیدن خیلی کوچک است. لبخند از چهره‌اش محو شده بود.

And suddenly his daughter with an apple in her one hand said, “Father, have this one, this one is much juiciest and sweeter”. Her father was speechless. He felt bad about reaching the judgment so quickly about a small child. But, his smile came back now knowing why his daughter quickly took a bite from each apple.

و ناگهان دخترش با یک سیب در یک دست گفت: “پدر این یکی را بگیر این یکی بسیار آبدارتر و شیرین‌تر است.” پدرش حرفی برای گفتن نداشت. او از این که در مورد یک کودک کوچک به این سرعت قضاوت کرده بود، احساس بدی داشت. اما لبخندش برگشت، چون می‌دانست چرا دخترش سریع از هر سیب یک گاز گرفت.

Moral: Don’t Judge anything too quickly or reach a conclusion. Always spare a time to understand things better.

پند اخلاقی: هیچ چیز را خیلی سریع قضاوت نکنید یا زود به نتیجه نرسید. همیشه زمانی را برای فهمیدن بهتر مسائل اختصاص دهید.

مطلب مشابه: جملات مغرورانه انگلیسی + متن کوبنده و پر از غرور با ترجمه برای کپشن و بیو

Evening Dinner with a Father (شام غروب با پدر)

A son took his old father to a restaurant for an evening dinner. Father being very old and weak, while eating, dropped food on his shirt and trousers. Other diners watched him in disgust while his son was calm.

پسری پدر پیرش را برای شام غروب به رستوران برد. پدر که بسیار پیر و ضعیف بود، هنگام غذا خوردن، غذا را روی پیراهن و شلوارش ریخت. سایر مهمانان با احساس انزجار او را تماشا کردند در حالی که پسرش آرام بود.

After he finished eating, his son who was not at all embarrassed, quietly took him to the washroom, wiped the food particles, removed the stains, combed his hair and fitted his spectacles firmly. When they came out, the entire restaurant was watching them in dead silence, not able to grasp how someone could embarrass themselves publicly like that. The son settled the bill and started walking out with his father.

پس از تمام شدن غذا، پسرش که اصلاً خجالت نمی‌کشید، بی سر و صدا او را به دستشویی برد، ذرات غذا را پاک کرد، لکه‌ها را پاک کرد، موهایش را شانه کرد و عینکش را محکم کرد. وقتی آن‌ها بیرون آمدند، تمام رستوران که آن‌ها را در سکوت کامل تماشا می‌کردند، نمی‌توانستند درک کنند که چگونه یک نفر می‌تواند خود را در ملاء عام این گونه خجالت زده کند. پسر قبض را تسویه کرد و با پدرش شروع به بیرون رفتن کرد.

At that time, an old man amongst the diners called out to the son and asked him, “Don’t you think you have left something behind?”. The son replied, “No sir, I haven’t”. The old man retorted, “Yes, you have! You left a lesson for every son and hope for every father”. The restaurant went silent.

در این هنگام، پیرمردی در میان غذاخوری‌ها، پسر را صدا زد و از او پرسید: «فکر نمی‌کنی چیزی جا گذاشته‌ای؟» پسر پاسخ داد: نه قربان، چیزی جا مگذاشته‌ام. پیرمرد پاسخ داد: “بله، جا گذاشته‌اید! شما برای هر پسری یک درس و برای هر پدری امید گذاشتی.» رستوران ساکت شد.

Moral: To care for those who once cared for us is one of the highest honors. We all know how our parents cared for us for every little thing. Love them, respect them, and care for them.

پند اخلاقی: مراقبت از کسانی که زمانی به ما اهمیت می‌دادند، یکی از بالاترین افتخارات است. همه ما می‌دانیم که چگونه پدر و مادرمان برای هر چیز کوچکی از ما مراقبت کرده‌اند. آن‌ها را دوست داشته باشید، به آن‌ها احترام بگذارید و از آن‌ها مراقبت کنید.

Dad and his Daughter (پدر و دخترش)

When I was a little girl, I remember that when my dad was repairing something, every time he asked me to hold the hammer, just so we would have time for a conversation with each other. I never saw my dad drinking or taking a „night out with the boys“, all he did after work was take care of his family.

وقتی دختر بچه بودم، یادم می‌آید وقتی پدرم داشت چیزی را تعمیر می‌کرد، هر بار از من می‌خواست که چکش را بگیرم، فقط برای اینکه وقت داشته باشیم با هم صحبت کنیم. من هرگز پدرم را ندیدم که نوشیدنی الکلی بخورد یا به”مهمانی شبانه با پسرها” برود، تنها کاری که او بعد از کار انجام می‌داد، مراقبت از خانواده‌اش بود.

I grew up and left home for college and since then, my dad had been calling me every Sunday morning, no matter what. And when several years later I bought a house, my dad was painting it by himself for three days in the 80-degree summer heat. All he asked was to hold his paint brush and talk to him. But I was too busy in those days, I did not find any time for a conversation with my dad.

من بزرگ شدم، خانه را ترک کردم و به دانشگاه رفتم و از آن زمان، پدرم هر یکشنبه صبح به من زنگ می‌زد، همینطوری. و وقتی چند سال بعد خانه‌ای خریدم، پدرم سه روز در گرمای 80 درجه تابستان آن را خودش نقاشی می‌کرد. تنها چیزی که او خواست این بود که قلم مویش را در دست بگیرم و با او صحبت کنم. اما آن روزها سرم خیلی شلوغ بود و زمانی برای صحبت با پدرم پیدا نمی‌کردم.

Four years ago, my dad was visiting me. He spent many hours putting together a swing set for my daughter. He asked to bring him a cup of tea and have a talk with him, but I had to prepare for a trip that weekend, so I did not have time for any long conversations that day.

چهار سال پیش پدرم به دیدنم آمد. او ساعت‌های زیادی را صرف ساخت یک تاب برای دخترم کرد. او از من خواست که یک فنجان چای برای او بیاورم و با او صحبت کنم، اما من مجبور شدم برای یک سفر آخر هفته آماده شوم، بنابراین آن روز وقت هیچ گفتگوی طولانی نداشتم.

One Sunday morning we had a telephone talk as usual, I noticed that my dad had forgotten some things that we discussed lately. I was in a hurry, so our conversation was short. Few hours later that day came a call. My father was in a hospital with an aneurysm. Immediately I bought a ticket for a flight and on my way I was thinking about all the missed opportunities to have a talk with my dad.

یک روز یکشنبه صبح طبق معمول صحبت تلفنی داشتیم، متوجه شدم که پدرم چیزهایی را که اخیراً در مورد آن‌ها صحبت کردیم را فراموش کرده است. من عجله داشتم، بنابراین صحبت ما کوتاه بود. چند ساعت بعد آن روز یک تماس آمد. پدرم با آنوریسم در بیمارستان بستری بود. بلافاصله بلیط پرواز خریدم و در راه به تمام فرصت‌های از دست‌ رفته برای صحبت با پدرم فکر می‌کردم.

By the time I arrived at the hospital, my father had passed away. Now it was he who did not have time for a conversation with me. I realized how little I knew about my dad, his deepest thoughts and dreams.

وقتی به بیمارستان رسیدم پدرم فوت کرده بود. حالا او بود که وقت صحبت با من را نداشت. متوجه شدم که چقدر در مورد پدرم، عمیق‌ترین افکار و رویاهایش اطلاعات کمی دارم.

After his death I learned much more about him, and even more about myself. All he ever asked me was my time. And now he has all my attention every single day.

پس از مرگ او، چیزهای بیشتری در مورد او و حتی بیشتر درباره خودم یاد گرفتم. تنها چیزی که از من می‌خواست، زمان من بود. و اکنون او تمام توجه من را هر روز به خود جلب کرده است.

مطلب مشابه: داستان پدر با مجموعه های داستان کوتاه و بلند درباره پدر عزیز

Father and the Donkey (پدر و الاغ)

Ben is a simple soul who believes whatever he is told. The village boys are aware of this and exploit his simplicity for a few laughs. One day, Banwarilal is on his way to the market with his son to sell their donkey. He comes across some village boys out to have fun.

بن روح ساده ای است که هر چه به او گفته شود باور می‌کند. بچه‌های روستا از این موضوع آگاه هستند و از سادگی او برای خندیدن بهش استفاده می‌کنند. یک روز بن با پسرش راهی بازار می‌شود تا الاغ خود را بفروشد. او برای تفریح ​​با چند پسر روستایی روبرو می‌شود.

Seeing the father and son duo walking with the donkey, they first suggest that the son ride on the donkey and save the effort. The son is put on the donkey’s back. The boys then ridicule the boy for riding while the father walks. The father and son switch places. The father rides while the son walks. The boys then taunt the father for making the poor son walk and advise the duo to ride the donkey together.

با دیدن زوج پدر و پسری که با الاغ راه می‌روند، ابتدا به پسر پیشنهاد می‌کنند که سوار الاغ شود و در تلاش [خود برای قدم زدن] صرفه‌جویی کند. پسر را بر پشت الاغ می‌گذارند. سپس پسرها پسربچه را مسخره می‌کنند که در حالی که پدر راه می‌رود، پسر سواری می‌کند. پدر و پسر جای خود را عوض می‌کنند. پدر سوار می‌شود در حالی که پسر راه می‌رود. سپس پسرها به پدر طعنه می زنند که چرا پسر بیچاره را مجبور به راه رفتن کرده است و به آن دو توصیه می‌کنند که با هم سوار الاغ شوند.

Thinking it a good idea they comply. The poor donkey collapses from exhaustion. The boys then express their disgust at the duo for ill-treating the donkey and advise that they take the donkey to an animal doctor. The duo again follows the advice.

با این فکر که ایده‌ی خوبی است، پدر و پسر همان کار را انجام می‌دهند. الاغ بیچاره از خستگی به زمین می‌افتد. سپس پسران نفرت خود را از این دو نفر به دلیل بدرفتاری با الاغ ابراز می‌کنند و توصیه می‌کنند که خر را نزد پزشک حیوانات (دامپزشک) ببرند. این دو دوباره گفته‌ی آن‌ها را دنبال انجام می‌دهند.

On the way, they come across barking stray dogs. In the confusion that ensues, the donkey falls into the flowing river. The donkey is lost forever. Banwarilal loses the donkey because he follows what he is suggested without thinking for himself.

در راه با سگ‌های ولگردی که واق واق می‌کردند، روبه‌رو می‌شوند. در میان سردرگمی که پیش می‌آید، الاغ به رودخانه جاری می‌افتد. الاغ برای همیشه گم شد. بن الاغ را از دست می‌دهد، زیرا بدون این که خودش فکر کند از آنچه به او پیشنهاد می‌شود پیروی می‌کند.

Moral: He who listens to everybody will only become a laughing stock.

پند اخلاقی: کسی که به حرف همه گوش می‌دهد، فقط به مایه خنده تبدیل می‌شود.

Father and College Boy (پدر و پسر دانشجو)

A young man was getting ready to graduate college. For many months he had admired a beautiful sports car in a dealer’s showroom, and knowing his father could well afford it, he told him that was all he wanted. As Graduation Day approached, the young man awaited signs that his father had purchased the car. On the morning of his graduation, his father called him into his private study.

مرد جوانی برای فارغ التحصیلی از دانشگاه آماده می‌شد. او برای ماه‌های متمادی یک ماشین اسپرت زیبا را در نمایشگاه یک فروشنده تحسین کرده بود و چون می‌دانست پدرش می‌توانست آن را بخرد، به او گفت این تمام چیزی است که می‌خواهد. با نزدیک شدن به روز فارغ التحصیلی، مرد جوان منتظر نشانه‌هایی بود که پدرش ماشین را خریده است. صبح روز فارغ التحصیلی، پدرش او را به اتاق مطالعه خصوصی خود فراخواند.

His father told him how proud he was to have such a fine son, and told him how much he loved him. He handed his son a beautifully wrapped gift box. Curious, but somewhat disappointed, the young man opened the box and found a lovely, leather-bound Holy Qur’an. Angrily, he raised his voice at his father and said, “With all your money you give me a Holy book?” and stormed out of the house, leaving the holy book.

پدرش به او گفت که چقدر به داشتن چنین پسر خوبی افتخار می‌کند و به او گفت که چقدر او را دوست دارد. او یک جعبه هدیه با بسته‌بندی زیبا به پسرش داد. مرد جوان کنجکاو، اما تا حدودی ناامید، جعبه را باز کرد و یک قرآن زیبا و چرمی پیدا کرد. با عصبانیت صدایش را به پدرش بلند کرد و گفت: «با این همه پول، کتاب مقدس به من می‌دهی؟» و از خانه بیرون آمد و کتاب مقدس را رها کرد.

He never contacted his father again for a long long time. Many years passed and the young man was very successful in business. He had a beautiful home and wonderful family, but realized his father was very old, and thought perhaps he should go to him. He had not seen him since that graduation day.

او برای مدت طولانی دیگر هرگز با پدرش تماس نگرفت. سال‌ها گذشت و مرد جوان در تجارت بسیار موفق بود. او خانه‌ای زیبا و خانواده فوق‌العاده داشت، اما متوجه شد که پدرش بسیار پیر است، و پیش خود فکر کرد که شاید باید پیش او برود. از آن روز فارغ التحصیلی او را ندیده بود.

Before he could make arrangements, he received a telegram telling him his father had passed away and willed all of his possessions to his son. He needed to come home immediately and take care things. When he arrived at his father’s house, sudden sadness and regret filled his heart. He began to search his father’s important papers and saw the still new Holy Qur’an, just as he had left it years ago. With tears, he opened the Holy Qur’an and began to turn the pages. As he Read those words, a car key dropped from an envelope taped behind the Holy Qur’an. It had a tag with the dealer’s name, the same dealer who had the sports car he had desired. On the tag was the date of his graduation, and the words

PAID IN FULL.

قبل از این که بتواند مقدماتش ترتیب دهد، تلگرامی دریافت کرد که به او می‌گفت پدرش فوت کرده و تمام دارایی‌اش را به پسرش وصیت کرده است. او باید فوراً به خانه پدری می‌آمد و به امور رسیدگی می‌کرد. وقتی به خانه پدرش رسید ناگهان غم و حسرت دلش را فرا گرفت. او شروع به جست و جو در اوراق مهم پدرش کرد و قرآن کریم را که همان گونه که سال‌ها پیش آن جا گذاشته هنوز تازه بود، دید. با اشک، قرآن کریم را باز کرد و شروع به ورق زدن کرد. هنگامی که او این کلمات را می‌خواند، کلید ماشین از پاکتی که پشت قرآن بسته شده بود، افتاد. برچسبی با نام فروشنده داشت، همان فروشنده‌ای که ماشین اسپرت مورد نظرش را داشت. روی برچسب تاریخ فارغ التحصیلی و کلمات نوشته شده بود: کامل پرداخت شده است.

مطلب مشابه: شعر عاشقانه انگلیسی بلند + مجموعه ای از اشعار بلند رمانتیک با ترجمه فارسی

Father and Sons (پدر و پسران)

A father had a family of sons who were perpetually quarreling among themselves. When he failed to heal their disputes by his exhortations, he determined to give them a practical illustration of the evils of disunion.

پدری خانواده‌ای از پسران داشت که دائماً در حال دعوا بین خود بودند. هنگامی که او نتوانست اختلافات آن‌ها را با نصیحت‌های خود حل کند، تصمیم گرفت که نمونه‌ای عملی از بدی‌های تفرقه را به آن‌ها ارائه دهد.

One day he told his sons to bring him a bundle of sticks. When they had done so, he placed the fagot into the hands of each of them in succession and ordered them to break it in pieces. They tried with all their strength and were not able to do it.

یک روز به پسرانش گفت که یک دسته چوب برای او بیاورند. وقتی این کار را انجام دادند، پدر دسته‌ای از چوب‌ها را در دستان هر یک از آن‌ها گذاشت و دستور داد آن را تکه تکه کنند. آن‌ها با تمام قوا تلاش کردند اما توانایی انجام آن را نداشتند.

He next opened the fagot, took the sticks separately, one by one, and again put them into his sons’ hands, upon which they broke them easily. He then addressed them in these words:

سپس دسته چوب را باز کرد، چوب‌ها را جداگانه، یکی یکی گرفت و دوباره در دستان پسرانش گذاشت که این بار توانستند به راحتی بشکنند. سپس آن‌ها را اینگونه خطاب کرد:

“My sons, if you are of one mind, and unite to assist each other, you will be as strong as this fagot, uninjured by all the attempts of your enemies, but if you are divided among yourselves, you will be broken as easily as these sticks.”

“پسرانم، اگر هم عقیده باشید و برای کمک به یکدیگر متحد شوید، به همان اندازه دسته چوب قوی خواهید بود، و آسیبی از تمام حملات دشمنانتان نمی‌بینید، اما اگر بین خود تفرقه ایجاد کنید، به همین راحتی شکسته خواهید شد. همانطور که این چوب‌ها به راحتی شکسته شدند.

The Giving Tree (درخت بخشنده)

Once upon a time in a village, there was an old man named Jerry. He hadn’t seen his son for a few years and wanted to meet his son who lived in a city. He started his journey and came to a city where his son used to work and stay. He went to the place from where he used to get letters long back. When he knocked on the door he was excited and smiled with joy to meet his son. Unfortunately, someone else opened the door. Jerry asked, “I suppose Thomas should be staying in this place.” The person said, “No! He had left the place and shifted to a different location.” Jerry was disappointed and just thinking about how to meet his son.

روزی روزگاری در روستایی پیرمردی به نام جری بود. او برای سال‌هاست که پسرش را ندیده بود و می‌خواست پسرش را که در یک شهر زندگی می‌کرد ملاقات کند. او سفر خود را آغاز کرد و به شهری آمد که پسرش در آنجا کار می‌کرد و ساکن بود. او به مکانی رفت که مدت‌ها پیش نامه‌های خود را از آنجا می‌گرفت (خانه‌ی پسرش). وقتی در را زد، هیجان زده شد و از خوشحالی و هیجان برای دیدار با پسرش لبخند زد. متاسفانه شخص دیگری در را باز کرد. جری پرسید: “گمان می‌کنم توماس باید در این مکان ساکن باشد.” آن شخص گفت: «نه! او محل را ترک کرده بود و به مکان دیگری نقل مکان کرده بود.» جری ناامید شده بود و فقط به این فکر می‌کرد که حالا چگونه پسرش را ملاقات کند.

He started to walk in the street and the neighbors asked Jerry, “Are you looking for Thomas?” Jerry responded by nodding his head. The neighbors gave the present address and office address of Thomas to Jerry. Jerry thanked them and started towards the path which will lead to his son. Jerry went to the office and asked at the reception counter, “Could you please tell me the location of Thomas, in this office?” The receptionist asked, “May I know how you are related to him?” Jerry responded politely by saying, “I’m his father.” The receptionist told Jerry to wait for a moment and rang up to Thomas and conveyed the same. Thomas was shocked and told the receptionist to send his father to the cabin immediately.

شروع به راه رفتن در خیابان کرد و همسایه‌ها از جری پرسیدند: “به دنبال توماس می‌گردی؟” جری با تکان دادن سرش پاسخ داد. همسایه‌ها آدرس فعلی و آدرس دفتر توماس را به جری دادند. جری از آن‌ها تشکر کرد و به سمت مسیری که به پسرش منتهی می‌شد شروع به حرکت کرد. جری به دفتر رفت و در پیشخوان پذیرش پرسید: “میشه لطفاً محل توماس در این دفتر را به من بگویید؟” مسئول پذیرش پرسید: «می‌توانم بدانم با او چه نسبتی داری؟» جری مودبانه پاسخ داد و گفت: “من پدر او هستم.” مسئول پذیرش به جری گفت یک لحظه صبر کند و به توماس زنگ زد و همان را ابلاغ کرد. توماس شوکه شد و به مسئول پذیرش گفت که پدرش را فوراً به کابین بفرستد.

Jerry entered the cabin and when he saw Thomas, his eyes were filled with tears. Thomas was happy to see his father. They had a simple conversation for a while and then Jerry asked Thomas, “Son! Mom wants to see you. Can you Come home with me?”

جری وارد کابین شد و با دیدن توماس چشمانش پر از اشک شد. توماس از دیدن پدرش خوشحال شد. آن‌ها برای مدتی صحبت ساده‌ای داشتند و سپس جری از توماس پرسید: «پسرم! مامان می‌خواهد تو را ببیند. می‌توانی با من به خانه بیایی؟”

Thomas responded, “No father. I can’t come. I am very busy working for my success and it’s hard to manage a leave to visit as my hands are full with loads of stressful work .” Jerry gave a simple smile and said, “Okay! You may do your work. I’ll be going back to our village this evening.” Thomas asked, “You can stay for a few days with me. Please.” Jerry responded after a moment of silence, “Son. You are busy with your tasks. I don’t want to make you uncomfortable or become a burden for you.” Continued, “I hope if I ever had a chance to meet you again, I would be happy.” He left the place.

توماس پاسخ داد: «نه پدر. من نمی‌توانم بیایم. من خیلی مشغول کار برای موفقیتم هستم و مدیریت کردن مرخصی برای ملاقات سخت است، زیرا دستانم پر از کارهای پر استرس است.» جری لبخند ساده‌ای زد و گفت: “باشه! شما کار خود را انجام دهید. من امروز عصر به روستایمان برمی‌گردم.» توماس پرسید: «می‌توانی چند روز با من بمانی. لطفا.” جری پس از یک لحظه سکوت پاسخ داد: «پسرم. شما درگیر وظایف خود هستید. من نمی‌خواهم تو را ناراحت کنم یا سربارت شوم.» ادامه داد: “امیدوارم یک فرصت دیگر برای ملاقات دوباره با تو داشته باشم، خوشحال خواهم شد.” جری محل را ترک کرد.

After a few weeks, Thomas wondered why his father came alone after a long time. He felt bad for treating his father in a weird manner. He felt guilty for it and took a leave of absence from the office for a few days and went to his village to meet his father. When he went to the place where he was born and grew up, he saw that his parents were not there. He was shocked and asked the neighbors, “What happened here? My parents have to be there. Where are they now?” The neighbors gave the address of the place where his parents are staying.

پس از چند هفته، توماس تعجب کرد که چرا پدرش پس از مدت‌ها تنها آمده است. او از رفتار عجیب با پدرش احساس بدی می‌کرد. به خاطر آن احساس گناه کرد و چند روزی از اداره مرخصی گرفت و برای ملاقات با پدرش به روستای خود رفت. وقتی به محل تولد و بزرگ شدنش رفت، دید پدر و مادرش آنجا نیستند. او شوکه شد و از همسایه‌ها پرسید: «اینجا چه اتفاقی افتاده است؟ پدر و مادرم باید اینجا باشند. آنها الان کجا هستند؟” همسایه‌ها آدرس محل اقامت پدر و مادرش را دادند.

Thomas rushed to the place and noticed that the place was like a graveyard. Thomas’ eyes were filled with tears and started to walk slowly towards the place. His father Jerry noticed Thomas in a far distance and waved his hand to draw his attention. Thomas saw his father and started to run and hugged him.

توماس با عجله خود را به محل رساند و متوجه شد که مکان مانند یک قبرستان است. چشمان توماس پر از اشک شد و به آرامی به سمت محل حرکت کرد. پدرش جری از فاصله دور متوجه توماس شد و دستش را برای جلب توجه او تکان داد. توماس پدرش را دید و شروع به دویدن کرد و او را در آغوش گرفت.

Jerry asked, “How are you?” and continued, “What a surprise to see you here. I didn’t expect that you would be coming to this place.” Thomas felt ashamed and kept his head down. Jerry said, “Why are you feeling bad? Has anything wrong happened?” Thomas responded, “No father” continued, “It’s just I never knew that I would be seeing you in this position in our village.”

جری پرسید: “حالت چطور است؟” و ادامه داد: “چه شگفت انگیز است که تو را اینجا می‌بینم. انتظار نداشتم که به این مکان بیای.» توماس احساس شرمندگی کرد و سرش را پایین نگه داشت. جری گفت: «چرا احساس بدی داری؟ اتفاق بدی افتاده است؟» توماس پاسخ داد: “نه پدر” ادامه داد: “فقط من هرگز نمی‌دانستم که تو را در این موقعیت در روستایمان خواهم دید.”

Jerry smiled and said, “I had taken a loan when you moved to a city for your college to pay for your education, then again when you wanted a new car, but due to a loss in farming, I couldn’t repay the loan. So I thought of approaching you for help, but you were very busy and stressed with your work. I just didn’t want to burden you with this problem and remained silent and I had to let go of our home to repay the loan.”

جری لبخندی زد و گفت: «وقتی برای کالج به شهر رفتی برای پرداخت هزینه تحصیلات و دوباره وقتی ماشین جدید می‌خواستی، وام گرفته بودم. اما به دلیل زیان در کشاورزی، نتوانستم وام را بپردازم. . بنابراین من به این فکر افتادم که برای کمک به تو مراجعه کنم، اما تو بسیار درگیر کار و استرس بودی. من فقط نمی‌خواستم این مشکل را بر دوش تو بگذارم و سکوت کردم و مجبور شدم خانه‌مان را برای بازپرداخت وام رها کنم.»

Thomas whispered, “You could’ve told me. I’m not an outsider.” Jerry turned around and said, “You were very busy and stressed with your work which made me remain quiet. All we wanted was your happiness. So I kept quiet.”

توماس زمزمه کرد: «می‌توانستی به من بگویی. من یک غریبه نیستم.» جری برگشت و گفت: «تو خیلی مشغول کار بودی و استرس داشتی که باعث شد ساکت بمانم. تنها چیزی که می‌خواستیم شادی تو بود. پس سکوت کردم.»

Thomas started to cry and hugged his father again. He apologized to his father and asked to forgive him for his mistake. Jerry smiled and said, “No need for that. I’m happy with what I got now. All I want is that you spare some time for us, we love you very much and at this old age it’s hard to travel to see you often.”

توماس شروع به گریه کرد و دوباره پدرش را در آغوش گرفت. او از پدرش عذرخواهی کرد و از او خواست که اشتباهش را ببخشد. جری لبخندی زد و گفت: «نیازی به این کار نیست. من از چیزی که الان به دست آوردم راضی هستم. تنها چیزی که می‌خواهم این است که برای ما وقت بگذاری، ما تو را خیلی دوست داریم و در این سن و سال اغلب سخت است برای دیدن تو سفر کنیم.»

Moral: Parents will always be there and give everything they could just to make you happy. We take them for granted, we don’t appreciate all they do for us until it’s too late. When you find a path of success in your life, carry on but don’t leave your parents behind as they are the true reason for your success.

پند اخلاقی: والدین همیشه در کنار شما خواهند بود و هر آنچه که می‌توانند صرفا برای خوشحال کردن شما می‌دهند. ما آن‌ها را بدیهی می‌دانیم، ما قدردان تمام کارهایی که برای ما انجام می‌دهند نیستیم؛ تا زمانی که دیگر خیلی دیر شده است. وقتی راهی برای موفقیت در زندگی خود پیدا کردید، ادامه دهید اما والدین خود را پشت سر نگذارید؛ زیرا آن‌ها دلیل واقعی موفقیت شما هستند.

مطلب مشابه: اشعار بلند و عاشقانه انگلیسی + مجموعه شعر جذاب احساسی با ترجمه فارسی

Appreciation of Hard Work (قدردانی از سخت کوشی)

One young academically excellent person went to apply for a managerial position in a big company. He passed the first interview, the director did the last interview, and made the last decision. The director discovered from the CV that the youth’s academic achievements were excellent all the way, from the secondary school until the postgraduate research. Never had a year when he did not score.

یک جوان که از نظر علمی عالی بود، برای درخواست پست مدیریتی در یک شرکت بزرگ راهی شد. او اولین مصاحبه را پشت سر گذاشت، مدیر آخرین مصاحبه را انجام داد و آخرین تصمیم را گرفت. مدیر از رزومه دریافت که دستاوردهای تحصیلی جوانان در تمام طول مسیر عالی بوده است، از دبیرستان تا مقطع کارشناسی ارشد. هرگز سالی نبود که نمره خوبی نگرفته باشد.

The director asked, “Did you obtain any scholarships in school?” The youth answered “none”. The director asked, “Was it your father who paid for your school fees?” The youth answered, “My father passed away when I was one year old, it was my mother who paid for my school fees”.

مدیر پرسید: “آیا در مدرسه بورسیه تحصیلی گرفتید؟” جوان پاسخ داد “نه هیچی”. مدیر پرسید: «این پدرت بود که هزینه مدرسه را پرداخت کرد؟» جوان پاسخ داد: «پدرم در یک سالگی از دنیا رفت، این مادرم بود که هزینه مدرسه من را پرداخت کرد».

The director asked, “Where did your mother work?” The youth answered, “My mother worked as a clothes cleaner. The director requested the youth to show his hands. The youth showed a pair of hands that were smooth and perfect”.

مدیر پرسید: “مادرت کجا کار می‌کرد؟” جوان پاسخ داد: «مادر من در خشک شویی کار می‌کرد. مدیر از جوان خواست تا دستان خود را نشان دهند. جوان یک جفت دست نرم و بی‌نقص نشان دادند».

The director asked, “Have you ever helped your mother wash the clothes before?” The youth answered, “Never, my mother always wanted me to study and read more books. Furthermore, my mother can wash clothes faster than me”.

مدیر پرسید: «آیا قبلاً به مادرت کمک کرده‌ای تا لباس‌ها را بشوید؟» جوان پاسخ داد: «هرگز، مادرم همیشه دوست داشت که بیشتر درس بخوانم و کتاب بخوانم. علاوه بر این، مادرم می‌تواند سریع‌تر از من لباس بشوید.

The director said, “I have a request. When you go back today, go and clean your mother’s hands, and then see me tomorrow morning”.

مدیر گفت: من یک درخواست دارم. امروز که برگشتی برو دست‌های مادرت را بشور و فردا صبح من را ببین.»

The youth felt that his chance of landing the job was high. When he went back, he happily requested his mother to let him clean her hands. His mother felt strange, happy but with mixed feelings, she showed her hands to the kid. The youth cleaned his mother’s hands slowly. His tears fell as he did that. It was the first time he noticed that his mother’s hands were so wrinkled, and there were so many bruises in her hands. Some bruises were so painful that his mother shivered when they were cleaned with water.

جوان احساس می‌کرد که شانس او ​​برای رسیدن به این شغل زیاد است. وقتی برگشت، با خوشحالی از مادرش خواست که به او اجازه دهد دست‌هایش را تمیز کند. مادرش احساس عجیبی کرد، خوشحال بود، اما با احساساتی متفاوت، دستانش را به بچه نشان داد. جوان به آرامی دست‌های مادرش را تمیز کرد. با این کار اشک‌هایش سرازیر شدند. اولین باری بود که متوجه شد دست‌های مادرش چقدر چروک شده و کبودی‌های زیادی در دستان مادرش وجود دارد. بعضی از کبودی‌ها آنقدر دردناک بودند که وقتی با آب تمیز می‌شدند مادرش می‌لرزید.

This was the first time the youth realized that it was this pair of hands that washed the clothes everyday to enable him to pay the school fee. The bruises in the mother’s hands were the price that the mother had to pay for his graduation, academic excellence and his future. After finishing the cleaning of his mother’s hands, the youth quietly washed all the remaining clothes for his mother. That night, mother and son talked for a very long time. Next morning, the youth went to the director’s office.

این اولین باری بود که جوان متوجه شد همین جفت دست است که هر روز لباس‌ها را می‌شست تا بتواند هزینه مدرسه را بپردازد. کبودی‌های دستان مادر بهایی بود که مادر باید برای فارغ التحصیلی، تحصیلی عالی و آینده‌اش می‌پرداخت. جوان پس از پایان تمیز کردن دستان مادرش، تمام لباس‌های باقی مانده را برای مادرش شست. آن شب مادر و پسر مدت زیادی با هم صحبت کردند. صبح روز بعد، جوان به دفتر مدیر رفت.

The Director noticed the tears in the youth’s eyes, and asked: “Can you tell me what you did and learned yesterday in your house?” The youth answered, “I cleaned my mother’s hand, and also finished cleaning all the remaining clothes”.

مدیر متوجه اشک در چشمان جوان شد و پرسید: “می‌توانی به من بگویی که دیروز در خانه‌ات چه کار کردی و چه آموختی؟” جوان پاسخ داد: “من دست مادرم را تمیز کردم و تمام لباس‌های باقی مانده را هم تمیز کردم.”

The Director asked, “please tell me your feelings”. The youth said, “Number 1, I know now what appreciation is. Without my mother, I would not be successful today. Number 2, By working together and helping my mother, only I now realize how difficult and tough it is to get something done. Number 3, I have come to appreciate the importance and value of family relationship”.

مدیر پرسید: “لطفاً احساسات خود را به من بگویید”. جوان گفت: “شماره 1، من اکنون می‌دانم که قدردانی چیست. بدون مادرم امروز موفق نبودم. شماره 2، با همکاری و کمک به مادرم، تازه می‌فهمم که انجام یک کار چقدر سخت و دشوار است. شماره 3، من به اهمیت و ارزش روابط خانوادگی پی برده‌ام.

The director said, “This is what I am looking for to be my manager. I want to recruit a person who can appreciate the help of others, a person who knows the sufferings of others to get things done, and a person who would not put money as his only goal in life. You are hired”. Later on, this young person worked very hard, and received the respect of his subordinates. Every employee worked diligently and as a team. The company’s performance improved tremendously.

مدیر گفت: «این همان چیزی است برای استخدام مدیرم به دنبال آن هستم. من می‌خواهم فردی را به خدمت بگیرم که بتواند از کمک دیگران قدردانی کند، فردی که رنج دیگران را برای انجام کارها بفهمد، و شخصی که پول را تنها هدف خود در زندگی قرار ندهد. شما استخدام شدید”. بعدها این جوان خیلی زحمت کشید و مورد احترام کارمندان خود قرار گرفت. هر کارمند با پشتکار و به عنوان یک تیم کار می‌کرد. عملکرد شرکت به شدت بهبود یافته است.

Moral: If one doesn’t understand and experience the difficulty it takes to earn the comfort provided by their loved ones, then they will never value it. The most important thing is to experience the difficulty and learn to value hard work behind all the given comfort.

پند اخلاقی: اگر کسی مشکلاتی را که عزیزانش برای به دست آوردن و فراهم کردن آسایش درک و تجربه نکند، هرگز برای آن ارزش قائل نخواهند بود. مهمترین چیز این است که سختی‌ها را تجربه کنید و یاد بگیرید سختی‌های پشت آسایش فراهم شده را ارزش گذاری کنید.

The Kite without a thread (بادبادک بدون نخ)

Once a father and son went to the kite flying festival. The young son became very happy seeing the sky filled with colorful kites. He too asked his father to get him a kite and a thread with a roller so he can fly a kite too. So, the father went to the shop at the park where the festival was being held. He purchased kites and a roll of thread for his son.

یک بار پدر و پسری به جشنواره پرواز بادبادک رفتند. پسر کوچک با دیدن آسمان پر از بادبادک‌های رنگارنگ بسیار خوشحال شد. او نیز از پدرش خواست که برای او بادبادک و نخی با غلتک بیاورد تا او نیز بادبادک به پرواز درآورد. بنابراین، پدر به مغازه‌ای در پارکی که جشنواره در آن برگزار می‌شد رفت. او بادبادک و یک حلقه نخ برای پسرش خرید.

His son started to fly a kite. Soon, his kite reached high up in the sky. After a while, the son said, “Father, It seems that the thread is holding up a kite from flying higher. If we break it, It will be free and will fly even higher. Can we break it?” So, the father cut the thread from a roller. The kite started to go a little higher. That made my son very happy.

پسرش شروع به پرواز درآوردن بادبادک کرد. خیلی زود، بادبادک او به بالای آسمان رسید. پس از مدتی، پسر گفت: «پدر، انگار نخ، بادبادک را از پرواز به بالاتر باز می‌دارد. اگر آن را پاره کنیم، رها می‌شود و حتی به بالاتر پرواز می‌کند. آیا می‌توانیم آن را پاره کنیم؟» بنابراین، پدر نخ را از غلتک برید. بادبادک کمی بالاتر رفت. این باعث شد پسرم خیلی خوشحال شود.

But then, slowly, the kite started to come down. And, soon it fell down on the terrace of the unknown building. The young son was surprised to see this. He had cut the kite loose from its thread so it could fly higher, but instead, it fell down. He asked his father, “Father, I thought that after cutting off the thread, the kite can freely fly higher. But why did it fall down?”

اما بعد بادبادک به آرامی شروع به پایین آمدن کرد. و خیلی زود در تراس ساختمانی ناشناخته سقوط کرد. پسر جوان با دیدن این موضوع شگفت زده شد. او بادبادک را از نخش جدا کرده بود تا بتواند بالاتر پرواز کند، اما در عوض سقوط کرد. او از پدرش پرسید: «پدر، فکر کردم که بادبادک پس از قطع کردن نخ می‌تواند آزادانه بالاتر پرواز کند. اما چرا سقوط کرد؟»

The Father explained, “Son, At the height of life that we live in, we often think that some things we are tied with and they are preventing us from going further higher. The thread was not holding the kite from going higher, but it was helping it stay higher when the wind slowed down and when the wind picked up, you helped the kite go up higher in a proper direction through the thread. And when we cut the thread, it fell down without the support you were providing to the kite through the thread”.

پدر توضیح داد: «پسرم، در ارتفاع زندگی که در آن زندگی می‌کنیم، اغلب فکر می‌کنیم که به برخی چیزها گره خورده‌ایم و آن چیزها مانع از آن می‌شوند که به بالاتر برویم. نخ مانع از بالا رفتن بادبادک نمی‌شد، بلکه به آن کمک می‌کرد، وقتی باد کاهش می‌یابد بالاتر بماند و وقتی باد اوج می‌گرفت، به بادبادک کمک کنی تا از طریق نخ در جهت مناسب بالاتر رود. و وقتی نخ را بریدیم، بدون حمایت تو از بادبادک به وسیله نخ، بادبادک به زمین افتاد.»

The son realized his mistake.

پسر متوجه اشتباهش شد.

Moral: Sometimes we feel that we can progress quickly and reach the newer heights in our life if we were not tied up with our family, our home. But, we fail to realize that our family, our loved ones help us survive the tough times in our lives with their support and encourage us to reach higher heights in our life. They are not holding us, but are supporting us. Never let go of them.

پند اخلاقی: گاهی اوقات احساس می‌کنیم اگر به خانه و خانواده خود گره نخورده باشیم، می‌توانیم با سرعت بیشتری پیشرفت کنیم و به ارتفاع بیشتری از موفقیت در زندگی خود برسیم. اما، ما متوجه نمی‌شویم که خانواده و عزیزانمان با حمایت کردن از ما در دوران سخت زندگی به ما کمک می‌کنند تا زنده بمانیم و ما را تشویق می‌کنند تا به ارتفاعات بالاتری در زندگی خود برسیم. آن‌ها ما را نگه نمی‌دارند، بلکه از ما حمایت می‌کنند. هرگز آن‌ها را رها نکنید.

Developing a Relationship (توسعه بخشیدن یک رابطه)

Nita was recently married and had started living in a joint family with her husband and in-laws. After a few days, she started to realize that she is not able to get along with her mother in law. Nita’s mother in law was conservative whereas Nita was liberal with a modern lifestyle. Soon they both started quarreling due to differences in opinions and lifestyle. As days and months passed, none of them changed their behavior.

نیتا اخیراً ازدواج کرده بود و در یک خانواده مشترک با همسر و خانواده همسرش زندگی را آغاز کرده بود. بعد از چند روز متوجه شد که نمی‌تواند با مادر شوهرش کنار بیاید. مادر شوهر نیتا سنتی بود در حالی که نیتا لیبرال (آزادی خواه) با سبک زندگی مدرن بود. خیلی زود هر دو به دلیل تفاوت در عقاید و سبک زندگی شروع به بحث کردند. با گذشت روزها و ماه‌ها هیچ کدام از آن‌ها رفتارشان را تغییر ندادند.

Nita became very aggressive over time and started to hate her mother in law. She started to think about how to get rid of her mother in law. Once, as usual, when she quarreled with her mother in law and her husband took his mother’s side, she became angry and left for her father’s home. Nita’s father was a chemist and she told him about everything that’s been happening. Then she pleaded with her father to give her something poisonous, so she can mix it up and give it to her mother in law to get rid of her, else she won’t go back to her husband’s home.

نیتا با گذشت زمان بسیار پرخاشگر شد و شروع به متنفر شدن از مادرشوهر خود کرد. او به این فکر کرد که چگونه می‌تواند از شر مادر شوهرش خلاص شود. یک بار طبق معمول وقتی با مادر شوهرش دعوا کرد و شوهرش طرف مادرش را گرفت، او عصبانی شد و راهی خانه پدری شد. پدر نیتا یک شیمیدان بود و نیتا در مورد همه چیزهایی که اتفاق افتاده بود برای او توضیح داد. سپس از پدرش التماس کرد که چیزی سمی به او بدهد، تا او آن را مخلوط کرده و به مادرشوهرش بدهد تا از شر او خلاص شود، در غیر این صورت به خانه شوهرش باز نخواهد گشت.

Nita’s father felt pity at her situation but told her, “If you give poison to your mother in law, you and I both will end up in jail. It is not the right thing to do”. But, Nita was in no mood to listen and understand. Finally, her father gave in. He told her, “Ok, as you wish but I don’t want to see you in jail, so do as I tell you”. Nita agreed. Her father brought a powder and told her, “Everyday when you make a lunch or dinner, just mix a little pinch of this powder in your mother in law’s meal, since the quantity will be less, she won’t die quickly but will slowly in few months and people will think she has died naturally”.

پدر نیتا نسبت به وضعیت او احساس ترحم کرد اما به او گفت: “اگر به مادر شوهرت سم بدهی، من و تو هر دو راهی زندان خواهیم شد. این کار درستی نیست.» اما نیتا حال و حوصله شنیدن و فهمیدن را نداشت. سرانجام پدرش تسلیم شد. به او گفت: “باشه، هر طور که می‌خواهی، اما من نمی‌خواهم تو را در زندان ببینم، پس همانطور که به تو می‌گویم عمل کن”. نیتا موافقت کرد. پدرش پودری آورد و به او گفت: «هر روز وقتی ناهار یا شام درست می‌کنی، فقط کمی از این پودر را در غذای مادر شوهرت مخلوط کن؛ از آنجایی که مقدار آن کمتر است، او سریع نمی‌میرد، بلکه به آرامی در عرض چند ماه خواهد مرد و مردم فکر خواهند کرد که او به طور طبیعی مرده است.

He also told her, “Because no one should have doubt on you, from today onwards, you will not fight at all with your mother in law but instead you will be very caring towards her, even if she says something which you don’t like, you will not be rude, you will simply be polite only”. Nita agreed thinking she would be free from her mother in law’s quarreling in a few months and came back to her in-laws and as advised by her father, she started mixing the powder in her mother in law’s meals and behaved very caring and polite whenever her mother in law said something.

پدر نیتا همچنین به او گفت: «از آنجایی که هیچکس نباید به تو شک داشته باشد، از امروز به بعد اصلاً با مادر شوهرت دعوا نمی‌کنی، بلکه به او بسیار اهمیت می‌دهی. حتی اگر چیزی بگوید که تو دوست نداشته باشی، بی‌ادبی نخواهی کرد بلکه فقط مودب رفتار می‌کنی. نیتا با این فکر که چند ماه دیگر از شر دعوای مادرشوهرش خلاص می‌شود موافقت کرد و به نزد خانواده شوهرش برگشت و به توصیه پدرش شروع به مخلوط کردن پودر در وعده‌های غذایی مادرشوهرش کرد و هر وقت که مادر شوهرش چیزی می‌گفت، بسیار محتاط و مودبانه رفتار کرد.

As time started to pass, Nita’s mother in law’s nature also started to change. Because Nita was being very caring towards her, she too started to be affectionate towards her. Five months passed and Nita had been mixing the powder but the atmosphere of the house had changed. There were no quarrels, both were praising each while talking to neighbors. They got very attached to each other like a mother and daughter. Now, Nita started to get worried thinking due to the powder, her mother in law may die soon.

با گذشت زمان، طبیعت مادر شوهر نیتا نیز تغییر کرد. از آنجایی که نیتا بسیار مراقب او بود، او نیز شروع به محبت به او کرد. پنج ماه گذشت و نیتا پودر را مخلوط می‌کرد اما فضای خانه تغییر کرده بود. هیچ دعوایی وجود نداشت، هر دو در حین صحبت با همسایه‌ها از یکدیگر تعریف می‌کردند. آن‌ها مانند یک مادر و دختر بسیار به یکدیگر وابسته شدند. حالا نیتا به خاطر پودرش نگران شد و فکر کرد مادر شوهرش ممکن است به زودی بمیرد.

She ran to her father’s home and told him, “Dad! Please give me the antidote to cure the effect of that poisonous powder you gave! I don’t want to lose my mother in law, she is just like my mom and I love her very much”. Her father smiled and said, “Which poison? I had simply given you a sweetener!”

به خانه پدرش دوید و به او گفت: «پدر! لطفا پادزهر را به من بدهید تا اثر آن پودر سمی که داده‌اید را درمان کنم! من نمی‌خواهم مادرشوهرم را از دست بدهم، او دقیقاً مانند مادرم است و من او را خیلی دوست دارم. پدرش لبخندی زد و گفت: کدام زهر؟ من فقط به شما یک شیرین کننده داده بودم!»

Moral: Each person is different which may be due to their own circumstances. This can often lead to many differences. However, we must try to understand each other and adjust a little to make a healthy relationship with each other. And, when such differences arise between persons, it is the duty of their loved ones to keep them calm and guide them towards the right path.

پند اخلاقی: هر فردی متفاوت است که ممکن است به دلیل شرایط خاص او باشد. این اغلب می‌تواند به تفاوت‌های زیادی منجر شود. با این حال، باید سعی کنیم همدیگر را درک کنیم و کمی هماهنگ شویم تا یک رابطه سالم با یکدیگر برقرار کنیم. و هنگامی که چنین اختلافاتی بین افراد ایجاد می‌شود، وظیفه عزیزان آن‌ها است که آن‌ها را آرام نگه دارند و به راه راست هدایت کنند.

Father and Crow (پدر و کلاغ)

An 80 year old man was sitting on the sofa in his house along with his 45 year’s old highly educated son. Suddenly a crow perched on their window. The Father asked his Son, “What is this?” The Son replied “It is a crow”.

مردی 80 ساله به همراه پسر 45 ساله‌اش که تحصیلات عالی داشت، روی مبل خانه‌اش نشسته بودند. ناگهان کلاغی روی پنجره آن‌ها نشست. پدر از پسرش پرسید: «این چیست؟» پسر پاسخ داد: این یک کلاغ است.

After a few minutes, the Father asked his Son the 2nd time, “What is this?” The Son said “Father, I have just now told you “It’s a crow”. After a little while, the old Father again asked his Son the 3rd time, “What is this?”

پس از چند دقیقه، پدر برای بار دوم از پسرش پرسید: “این چیست؟” پسر گفت: “پدر، من همین الان به تو گفتم؛ این یک کلاغ است”. پس از مدتی، پدر پیر بار دیگر برای سومین بار از پسرش پرسید: “این چیست؟”

At this time some expression of irritation was felt in the Son’s tone when he said to his Father with a rebuff. “It’s a crow, a crow, a crow”. A little after, the Father again asked his Son the 4th time, “What is this?”

این بار، هنگام پاسخ دادن به پدرش، مقداری عصبانیت در لحن پسر احساس شد. “این یک کلاغ، یک کلاغ، یک کلاغ است.” اندکی بعد، پدر بار دیگر برای چهارمین بار از پسرش پرسید: «این چیست؟»

This time the Son shouted at his Father, “Why do you keep asking me the same question again and again, although I have told you so many times ‘IT IS A CROW’. Are you not able to understand this?”

این بار پسر بر سر پدرش فریاد زد: «چرا بارها و بارها همین سؤال را از من می‌پرسی، با این که من بارها به تو گفته‌ام «کلاغ است». آیا شما نمی‌توانی این موضوع را بفهمی؟»

A little later the Father went to his room and came back with an old tattered diary, which he had maintained since his Son was born. On opening a page, he asked his Son to read that page. When the son read it, the following words were written in the diary:-

کمی بعد پدر به اتاق خود رفت و با یک دفتر خاطرات قدیمی که از زمان تولد پسرش نگهداری می‌کرد، بازگشت. هنگامی که یک صفحه را باز کرد، از پسرش خواست که آن صفحه را بخواند. وقتی پسر آن را خواند، کلمات زیر در دفتر خاطرات نوشته شد:

“Today my little son, aged three, was sitting with me on the sofa, when a crow was sitting on the window. My Son asked me 23 times what it was, and I replied to him all 23 times that it was a Crow. I hugged him lovingly each time he asked me the same question again and again 23 times. I did not at all feel irritated, I rather felt affection for my innocent child”.

«امروز پسر کوچکم سه ساله با من روی مبل نشسته بود که کلاغی روی پنجره نشسته بود. پسرم 23 بار از من پرسید که چیست، و من هر 23 بار به او پاسخ دادم که کلاغ است. هر بار که دوباره و دوباره 23 بار از من سوال می‌پرسید، عاشقانه بغلش می‌کردم. من اصلاً عصبانی نبودم، بلکه نسبت به فرزند معصومم محبت داشتم.»

While the little child asked him 23 times “What is this”, the Father had felt no irritation in replying to the same question all 23 times and when today the Father asked his Son the same question just 4 times, the Son felt irritated and annoyed.

با این که کودک 23 بار از او پرسید “این چیست”، پدر هنگام پاسخ به 23 سوال مشابه، هیچ ناراحتی نداشت و وقتی امروز پدر فقط 4 بار از پسرش همان سوال را پرسید، پسر احساس عصبانیت کرد و آزرده خاطر شد.

From today on, say this aloud, “I want to see my parents happy forever. They have cared for me ever since I was a little child.

They have always showered their selfless love on me.

They crossed all mountains and valleys without seeing the storm and heat to make me a person presentable in the society today”.

از امروز با صدای بلند بگویید: «می‌خواهم پدر و مادرم را برای همیشه شاد ببینم. آن‌ها از کودکی از من مراقبت کرده‌اند.

آن‌ها همیشه محبت فداکارانه خود را بر من جاری کرده‌اند.

از همه‌ی کوه‌ها و دره‌ها بدون دیدن طوفان و گرما گذشتند تا من را به یک شخصیت مناسب در جامعه امروزی تبدیل کنند.»

Real Wealth (ثروت واقعی)

There was a boy, whose family was very wealthy. One day his father took him on a trip to the country, where he aimed to show his son how poor people live. So they arrived at a farm of a very poor family, as he considered. They spent several days there. On their return, the father asked his son if he liked the trip.

پسری بود که خانواده‌اش بسیار ثروتمند بودند. یک روز پدرش او را به سفری به کشور برد، جایی که قصد داشت به پسرش نشان دهد مردم چقدر فقیر زندگی می‌کنند. بنابراین آن‌ها همانطور که پدر در نظر گرفته بود، به مزرعه‌ی یک خانواده بسیار فقیر رسیدند. آن‌ها چندین روز را در آنجا سپری کردند. در بازگشت، پدر از پسرش پرسید که آیا این سفر را دوست داشت؟

„Oh, it was great, dad,” – the boy replied. „Did you notice how poor people live?” „Yeah, I did“- said the boy. The father asked his son to tell in more details about his impressions from their trip“.

پسر پاسخ داد: “اوه، عالی بود، پدر.” پدر پرسید:”توجه کردی مردم چقدر در فقر زندگی می‌کنند؟” پسر گفت: “آره، متوجه شدم.” پدر از پسرش خواست که جزئیات بیشتری از برداشت‌های خود از سفرشان بگوید.

„Well, we have only one dog, and they have four of them. In our garden there is a pool, while they have a river that has no end. We‘ve got expensive lanterns, but they have stars above their heads at night. We have the patio, and they have the whole horizon. We have only a small piece of land, while they have endless fields. We buy food, but they grow it. We have a high fence for protection of our property, and they don‘t need it, as their friends protect them.”

“خب، ما فقط یک سگ داریم و آن‌ها چهار تای آن را دارند. در باغ ما استخر است، در حالی که آنها رودخانه‌ای دارند که انتهایی ندارد. ما چلچراغ‌های گران قیمت داریم، اما آن‌ها شب‌ها بالای سرشان ستاره دارند. ما حیاط خلوت داریم و آن‌ها تمام افق را دارند. ما فقط یک قطعه زمین کوچک داریم در حالی که آنها مزارع بی‌پایانی دارند. ما غذا می‌خریم، اما آن‌ها آن را پرورش می‌دهند. ما یک حصار بلند برای حفاظت از اموال خود داریم و آن‌ها به آن نیازی ندارند، از آنجا که دوستانشان از آن‌ها محافظت می‌کنند.

The father was stunned. He could not say a word. Then the boy added: „Thank you, dad, for letting me see how poor we are.” This story shows that true wealth as well as happiness is not measured by material things. Love, friendship and freedom are far more valuable.

پدر مات و مبهوت ماند. او نمی‌توانست یک کلمه بگوید. سپس پسر اضافه کرد: از تو متشکرم پدر، که به من اجازه دادی ببینم ما چقدر فقیر هستیم. این داستان نشان می‌دهد که ثروت واقعی و همچنین خوشبختی با مادیات سنجیده نمی‌شود. عشق، دوستی و آزادی بسیار ارزشمندتر هستند.

مطالب مشابه را ببینید!

نگاهی بر زندگی اسفندیار اسطوره شاهنامه (داستان از تولد تا نبرد با رستم و مرگ) نگاهی بر زندگی آرش کمان­گیر در شاهنامه شخصیت و داستان او قصه شیرین کودکانه + مجموعه 10 داستان در مورد دوستی و دیگر موضوعات نگاهی بر زندگی سهراب پهلوان شاهنامه (از تولد تا مرگ به دست پدر) قصه قرآنی برای کودکان پیش دبستانی (5 داستان مذهبی آموزنده) همه‌ چیز درباره رستم دستان پهلوان بزرگ ایرانی در شاهنامه فردوسی از تولد تا مرگ داستان کوتاه عاشقانه خارجی؛ 4 داستان قشنگ رمانتیک زیبا داستان نوروز در شاهنامه فردوسی؛ داستان کیخسرو و آغاز پادشاهی و طهمورث و جمشید چند داستان از شاهنامه به زبان ساده؛ داستان اول زال تا داستان چهار رستم و تهمینه داستان کوتاه آبجی خانوم از صادق هدایت + داستانی قشنگ و خواندنی از نویسنده معروف