متن درباره پایان تابستان | جملات احساسی و زیبا برای وداع با فصل گرما و شروع پاییز

پایان تابستان، بدرقه‌ای است برای فصلِ آفتاب، دریا، شب‌های بلند و خاطراتِ شیرینی که دیگر تکرار نخواهند شد. در این بخش از سایت، مجموعه‌ای از متن درباره پایان تابستان را گردآوری کرده‌ایم تا با این جملات، وداعی گرم با این فصلِ پرشور داشته باشیم و به استقبالِ پاییز، با دل‌هایی پر از امید و خاطره‌هایِ تابستانی، برویم. باشد که این نوشته‌ها، آینه‌ای باشند برای آن لحظاتی که رنگ‌ها، یکی یکی به زردی و نارنجی می‌گرایند و طبیعت، خود را برای خوابی طولانی، آماده می‌کند.

متن در مورد پایان تابستان و شروع پاییز

خداحافظ تابستان ســــــــــلام به پاییز

در راه پائیز قدم بر مى دارم

پس از گذشتن از كوچه پس كوچه هاى تابستان

پائیز را از دور مى بینم

چند قدم بیشتر نمانده به زنده شدن خاطراتى از رنگ خزان

حواست هست یک تابستان دیگر هم گذشت و هیچ معجزه ای نشد

حالا باید دوباره دل خوش کنیم به آمدن پاییز

یک پاییز خوشرنگ که زرد و نارنجی نباشد

به پاییزی که دلت نگیرد و غروبش غم نداشته باشد

و توی کوچه و پس کوچه هایش بغض نباشد

پاییزی که مهر و آبان و آذرش تو را یاد هیچ خاطره خیسی نیاندازد

و دل کندنش آسان تر از دل بستنش باشد

یک پاییز دوست داشتنی که شاید مال من و تو باشد

می مانیم به امید پاییزی که نه از فاصله خبری باشد

نه از درد نه از زخم نه از جنگ نه از فقر

به امید پاییزی که وقتی به آخر رسید

جوجه ای از جوجه هایمان کم نشده باشد

چه با شکوه است

آن هنگام که دختر تابستان

دامن لباس قرمز پرچینش را جمع می‌ کند

و مانند یک رویا محو می‌ شود

آخرین ساعات فصل تابستان را نیز پشت سر گذاشتیم

و با این فصل گرم وداع کردیم

امروز اما به مناظر رنگارنگ پائیزی سلام کرده

و باز هم مهمان یکی از زیباترین فصول سال خواهیم بود

اما جا دارد در این آخرین لحظات

با خداحافظی گرم این فصل را نیز بدرقه کرده و دفتر خاطرات آن را ببندیم

واپسین روزهای تابستان

زمانی است که عطر رسیدن پاییز فضا را پر می کند

و چه لحظه آرام و دلپذیری است

رادولفو آنایا

در راه پائیز قدم بر مى دارم

پس از گذشتن از كوچه پس كوچه هاى تابستان

پائیز را از دور مى بینم

چند قدم بیشتر نمانده به زنده شدن خاطراتى از رنگ خزان

شهریور عاشق انار بود

اما هیچ وقت حرف دلش را به انار نزد

آخر انار شاهزاده ی باغ بود

تاج انار کجا و شهریور کجا؟!

انار اما فهمیده بود

می خواست بگوید او هم عاشق شهریور است

اما هر بار تا می رسید

فرصت شهریور تمام می شد

نه شهریور به انار می رسید

و نه انار می توانست شهریور را ببیند

دانه های دلش خون شد و ترک برداشت

سال هاست انار سرخ است

سرخ از داغی و تندی عشق

و قرن هاست شهریور بوی پاییز می دهد

مسافری رسیده از راه

با کوله‌ باری از باران و دلتنگی

و طنین آرام گام‌ هایش

پیچیده در کوچه‌ های شهر

صدایی می‌ آید این حوالی

صدای قدم‌ های پاییزدر راه است

تابستان و کودکی از یک جنس هستند

هنوز طعمش را خوب نچشیده ای تمام می شود

اما همان اندک طعم آن نیز تا همیشه نوک زبانت خواهد ماند

متاسفانه آخر تابستون از آنچه در تقویم بنظر می رسد به ما نزدیک تر است

گفتم در جریان باشین

غروب 31 شهریور رو از الان تصور کنین

امروز صبح سپیده به آرامی سر زد

و آسمان اندک اندک روشن شد

و سوزی که در هوا حس می‌ شد

خبر از روزهای پایانی تابستان و آغاز پاییز می‌ داد

واپسین روزهای تابستانی تان فرخنده و دلنواز

کم کم باید به پیشواز فصل دلدادگی

و قرارهای پشت میزهای چوبی

و قهوه های غلیظ

و پرسه های خیس نم نم باران رفت

کم کم باید پاییزی که در راه آمدن است را برگ برگ بو کشید

مطالب مشابه: متن تبریک تولد تابستانی‌ها | متن فصل تابستان

خداحافــــظ تابستان

خداحافظ تابستان

یادت باشد روزهای گرمت به سردی گذشت

«بگذر تابستان بگذر حال من با تو خوب نمی‌شود…

پاییز حال مرا خوب می‌شناسد..»️

و روزی تمام تابستانت

در پاییزی ناگهانی فرو می ریزد

اسکار وایلد

جملات زیبا درباره پایان تابستان

تابستان رفت، با تمامِ گرما و بی‌قراری‌هایش؛ حالا پاییز دارد آرام‌آرام، با برگ‌هایِ زردش، به درِ خانه‌یِ دلم می‌کوبد.

دست‌هایِ گرمِ تابستان را رها می‌کنم تا نسیمِ خنکِ پاییز، جایِ آن را رویِ پوستِ خسته‌ام ببوسد.

تابستان، با آن شب‌هایِ بلند و آفتاب‌هایِ سوزانش رفت؛ اما من، خاطراتِ گرمِ تو را با خودم، تا آخرین برگِ پاییز، نگه می‌دارم.

آخرین نفس‌هایِ تابستان، مثلِ یک عاشقِ دل‌شکسته، دارد از پشتِ ابرها، برایِ رفتن، گریه می‌کند.

پاییز که می‌آید، دیگر خبری از آن شورِ تابستانی نیست؛ فقط یک سکوتِ عمیق، با برگ‌هایِ خشک، و بویِ خاکِ نمناک.

با رفتنِ تابستان، تمامِ بی‌قراری‌هایِ دلم هم آرام می‌گیرد؛ انگار پاییز، فصلِ سکوتِ دل‌هایِ خسته است.

تابستان، فصلِ بودن بود؛ پاییز، فصلِ به یاد آوردنِ آن بودن‌ها؛ با هر برگِ زرد، یک خاطره می‌ریزد.

روزهایِ بلندِ تابستان، کوتاه شدند و شب‌هایِ پاییز، با مه‌هایِ نرمشان، از راه رسیدند؛ انگار که زمان، دارد آهسته‌تر نفس می‌کشد.

پایانِ تابستان، یعنی شروعِ یک دلتنگیِ تازه؛ دلتنگی برایِ آن روزهایِ پرنور، برایِ آن غروب‌هایِ داغ.

آخرین غروبِ تابستان، با آن رنگِ نارنجیِ سوزانش، داشت به من می‌گفت که هر گرما، یک پایانِ خنک دارد.

پاییز، با تمامِ زیباییِ غم‌انگیزش، دارد جایِ تابستان را پر می‌کند؛ مثلِ یک نقاش که رنگ‌هایِ گرم را، با رنگ‌هایِ سرد عوض می‌کند.

وقتی اولین برگِ زرد، از درخت جدا می‌شود، یعنی تابستان، برایِ همیشه، دلِ ما را ترک کرده است.

تابستان رفت، اما گرما را در دلِ ما جا گذاشت؛ گرمایِ عشق، گرمایِ خاطرات، گرمایِ تمامِ چیزهایی که با تو ساختیم.

خداحافظیِ تابستان، مثلِ یک شعرِ بی‌پایان است؛ هرچقدر هم که بلند باشد، باز هم دلت برایِ تمام‌شدنش تنگ می‌شود.

پاییز، با اولین بارانِ سردش، به من یادآوری می‌کند که هیچ‌چیز در این دنیا، همیشگی نیست؛ حتی گرم‌ترینِ فصل‌ها.

با آمدنِ پاییز، درختان، برگ‌هایِشان را می‌ریزند؛ من اما، خاطراتِ تابستان را، تا آخرین نفس، در دلم نگه می‌دارم.

تابستان، مثلِ یک مهمانِ عزیز بود؛ آمد، گرم کرد، دل‌ربایی کرد، و حالا، با تمامِ شیرینیِ خاطرات، دارد می‌رود.

اولین بادِ خنکِ پاییز، خبرِ پایانِ تابستان را رویِ شانه‌هایم زمزمه می‌کند؛ من اما، هنوز گرمایِ تو را در پوستِ خودم حس می‌کنم.

پایانِ تابستان، یعنی پایانِ یک فصل از زندگی؛ فصلی که با تمامِ گرما و شورِ خودش، به ما یاد داد که چطور عاشق باشیم.

 برگ‌هایِ زرد، رویِ زمین می‌ریزند تا راه را برایِ برفِ زمستان باز کنند؛ اما من، هنوز، ردِ پایِ تابستان را رویِ خاک می‌جویم.

تابستان، با تمامِ گرما و بی‌قراری‌هایش، برایِ ما یک هدیه جا گذاشت؛ هدیه‌ای به نامِ خاطراتِ گرمِ عشق.

خورشیدِ تابستان، دارد آرام‌آرام، پشتِ ابرها پنهان می‌شود؛ انگار که می‌خواهد قبل از رفتن، یک بار دیگر، ما را از دور ببیند.

پاییز، با بویِ خاکِ خیس و برگ‌هایِ خشک، دارد به ما می‌گوید که زمان، برایِ همه‌چیز، یک پایانِ زیبا دارد.

گاهی فکر می‌کنم که پاییز، همان تابستانِ عاشق است که با دلِ شکسته، برگ‌هایش را رویِ زمین، برایِ معشوقش می‌ریزد.

تابستان رفت، اما طعمِ آن شب‌هایِ بلند و آفتابِ داغش، هنوز رویِ زبانِ خاطراتِ من، شیرین است.

اولین قطره‌هایِ بارانِ پاییز، با شوقی که برایِ آمدن دارند، یادآورِ اشک‌هایِ خداحافظیِ تابستان هستند.

پایانِ تابستان، یعنی شروعِ یک فصلِ تازه از زندگی؛ فصلی که در آن، باید یاد بگیریم که چطور با دلتنگی، کنار بیاییم.

پاییز، با نقاشیِ برگ‌هایش، به ما یادآوری می‌کند که زیباترینِ چیزها، گاهی در همان لحظه‌یِ رفتن، دیده می‌شوند.

تابستان، رفت، اما من، با تمامِ خاطراتِ گرمش، تا همیشه، یک تابستانِ کوچک در دلم خواهم داشت.

مطالب مشابه: متن در مورد تعطیلات تابستان | جملات طنز و خنده دار ویژه تابستان

خداحافظ، ای تابستانِ پر از نور و گرما؛ برو، اما بدان که جایِ تو، در دلِ من، هیچ‌وقت با پاییز، پر نمی‌شود.

تابستان، با تمامِ آفتاب‌هایِ سوزانش، رفت تا پاییز با مه‌هایِ نرمش، جایِ خالیِ گرما را پر کند.

برگ‌هایِ زرد، خبر از یک شروعِ تازه می‌دهند؛ شاید پایانِ تابستان، آغازِ آرامشِ دل‌هایِ خسته باشد.

عکس نوشته درباره پایان تابستان

 خورشید، آرام‌آرام، کوتاه‌تر می‌تابد؛ انگار که خودش هم می‌داند، وقتِ رفتنِ تابستان، رسیده است.

پاییز، با بویِ خاکِ نمناک و برگ‌هایِ خشک، دارد از تابستان، یک نقاشیِ قشنگِ خداحافظی می‌سازد.

تابستان، مثلِ یک عشقِ داغ بود؛ آمد، سوخت، و حالا، با تمامِ خاطراتش، در دلِ پاییز، گم می‌شود.

آخرین پرتوهایِ تابستان، با اشک، از پشتِ ابرها، به زمین نگاه می‌کنند؛ گویی نمی‌خواهند بروند.

با آمدنِ پاییز، درختان، برگ‌هایِ کهنه را می‌ریزند تا برایِ بهارِ تازه، زمین را آماده کنند.

بارانِ پاییز، با هر قطره‌اش، یک خاطره از تابستان را می‌شوید؛ اما دل، هنوز، گرمایِ آن روزها را حفظ کرده است.

تابستان، فصلِ فریادهایِ بلند بود؛ پاییز، فصلِ زمزمه‌هایِ آرام؛ هر دو، به یک اندازه، زیبا.

بادِ پاییز، با خودش، برگ‌هایی را می‌برد که هر کدام، یک روز از تابستان را روایت می‌کنند.

پاییز که می‌رسد، دلم برایِ غروب‌هایِ داغِ تابستان، برایِ آن شب‌هایِ پرستاره، برایِ خودِ آن گرما، تنگ می‌شود.

خورشید، دیگر آنقدر بلند نمی‌تابد؛ انگار که می‌خواهد با رفتنش، کم‌کم، ما را به خنکایِ پاییز، عادت بدهد.

پایانِ تابستان، یعنی شروعِ دوباره‌یِ مدرسه‌ها، شروعِ کارهایِ تازه، شروعِ فصلِ مکث‌ها و تأمل‌ها.

با هر برگِ زردی که می‌افتد، یک روزِ تابستانی، برایِ همیشه، از تقویمِ عمرِ ما حذف می‌شود.

تابستان، مثلِ یک مسافرِ خسته، بعد از یک سفرِ طولانی، دارد به خانه‌یِ پاییز برمی‌گردد تا استراحت کند.

مهِ پاییز، با آن سردیِ دل‌نشینش، به ما یادآوری می‌کند که حتی گرم‌ترینِ فصل‌ها هم، یک پایانِ خنک دارند.

پاییز، با تمامِ زیباییِ غم‌انگیزش، به ما می‌گوید که رفتن، هم می‌تواند یک شروعِ تازه باشد.

 برگ‌ها، با ریزشِ آرامِ خود، دارند نوایِ خداحافظیِ تابستان را، با زبانِ بی‌زبانی، می‌خوانند.

تابستان رفت، اما سایه‌اش، رویِ خاطراتِ ما، تا همیشه، یک یادگارِ گرم باقی خواهد ماند.

 غروبِ آخرین روزِ تابستان، مثلِ یک قابِ عکسِ کهنه است؛ نگاهش می‌کنی و دل‌تنگِ تمامِ روزهایِ نرفته می‌شوی.

پاییز، با نسیمِ خنکِ خود، دارد برگ‌هایِ خشک را از درختان جدا می‌کند؛ انگار که می‌خواهد تابستان را برایِ همیشه، از خاطرِ ما ببرد.

من اما، با تمامِ برگ‌هایی که می‌ریزند، هنوز تابستان را در گوشه‌ای از دلم، برایِ خودم، زنده نگه داشته‌ام.

پایانِ تابستان، یعنی پایانِ آن شلوغی‌هایِ قشنگ؛ حالا نوبتِ خلوتِ پاییز است، نوبتِ فکر کردن، نوبتِ به یاد آوردن.

بارانِ پاییز، با هر قطره‌اش، یک جورِ دیگر می‌بارد؛ انگار که دارد با تابستان، یک وداعِ خیس را تمرین می‌کند.

تابستان، با تمامِ گرما و بی‌قراری‌اش، یک چیز به ما یاد داد: که عشق، حتی در گرم‌ترینِ روزها هم، نفس‌کشیدن را متوقف نمی‌کند.

پاییز، با آن رنگ‌هایِ نارنجی و قهوه‌ایِ خود، به ما می‌گوید که زیبایی، حتی در لحظه‌یِ رفتن هم، قابلِ ستایش است.

تابستان، رفتنی است، اما ردِ پایش، در دلِ خاک، در تنِ درختان، و در خاطراتِ ما، برایِ همیشه باقی می‌ماند.

با رفتنِ تابستان، خورشید، دیگر آنقدر مهمانِ ما نیست؛ اما گرما، هنوز در نفس‌هایِ ما، ریشه دارد.

پاییز، با تمامِ سردیِ خود، دارد به ما می‌گوید که زندگی، فقط تابستان نیست؛ گاهی باید خنک شد، گاهی باید سکوت کرد.

آخرین نگاهِ من به تابستان، با یک لبخند همراه بود؛ لبخندی که می‌گفت: «برو، اما بدان که همیشه، در خاطراتِ من، تابستانی».

تابستان، با آفتاب‌هایِ بلند و شب‌هایِ کوتاهش، مثلِ یک مهمانیِ پرشور بود که حالا، با آخرین لبخند، دارد خداحافظی می‌کند.

بویِ خاکِ خیس، اولین خبرِ رسیدنِ پاییز است؛ بویی که جایِ عطرِ تابستان را رویِ شانه‌هایِ باد می‌گذارد.

خداحافظ، ای فصلِ آفتاب‌هایِ بی‌پرده؛ برو که پاییز، با برگ‌هایِ زرینش، آماده‌یِ پذیرایی از دل‌هایِ خسته است.

تابستان، مثلِ یک عشقِ جوان بود؛ پر از هیجان، پر از بی‌قراری، و حالا، با پیریِ پاییز، جایِ خودش را به آرامش می‌دهد.

با رفتنِ تابستان، خورشید هم کوتاه‌تر می‌آید؛ انگار که می‌خواهد نورِ کم‌تری بدهد تا دل‌ها، به تدریج، تاریکیِ پاییز را بپذیرند.

اولین نمِ پاییز، رویِ برگ‌ها، مثلِ اشکِ خداحافظیِ تابستان است؛ قطره‌ای که می‌گوید، دیگر خبری از آن گرما نیست.

پاییز، با نقاشیِ زردِ خود، رویِ بومِ طبیعت، به ما می‌گوید که زیبایی، همیشه در روشنی نیست؛ گاهی در خاموشیِ رنگ‌هاست.

برگ‌ها که می‌ریزند، دلم برایِ تابستان تنگ می‌شود؛ برایِ آن روزهایِ دراز، برایِ آن غروب‌هایِ آتشین.

مطالب مشابه: متن پایان پاییز و شروع زمستان | عکس نوشته غمگین پاییز

جملات ادبی پایان تابستان و شروع پاییز

پایانِ تابستان، یعنی پایانِ روزهایِ بی‌دغدغه؛ حالا نوبتِ فکر کردن به چیزهاییست که در هیاهویِ گرما، از یاد برده بودیم.

آخرین غروبِ تابستان، با آن رنگِ نارنجیِ سوزانش، به من یادآوری کرد که عشق، حتی در لحظه‌یِ رفتن هم، می‌تواند گرم باشد.

پاییز، با آن مه‌هایِ صبحگاهی‌اش، مثلِ یک رازِ شیرین است که بعد از یک تابستانِ پر از فریاد، آرام‌آرام، خودش را فاش می‌کند.

با ریزشِ برگ‌ها، یک صفحه‌یِ دیگر از تقویمِ زندگی، ورق می‌خورد؛ صفحه‌ای که رویِ آن، تابستان، با خطِ درشت، نوشته بود: «عشق».

تابستان رفت، اما گرمایش را، در عمقِ جانِ من، به امانت گذاشت؛ گرما، برایِ روزهایِ سردِ پاییز.

بارانِ پاییز، با هر قطره‌اش، دارد یک خاطره از تابستان را می‌شوید و به زمین می‌سپارد تا دیگر، هرگز تکرار نشود.

پاییز، با بادِ خنکش، به من می‌گوید که دیگر وقتِ آن است که برگ‌هایِ کهنه را رها کنم و برایِ شروعِ تازه، آماده شوم.

اینجا، در میانِ برگ‌هایِ ریخته، یک تکه از تابستان را پیدا می‌کنم؛ همان تکه‌ای که در دلِ یک روزِ گرم، عاشق شدم.

تابستان، فصلِ رفتنِ بی‌خداحافظی‌ها نبود؛ اما پاییز، فصلِ یادآوریِ همان خداحافظی‌هایِ ناگفته است.

خورشید، دیگر آنقدر بالا نمی‌آید؛ انگار که می‌خواهد قبل از رفتن، یک بار دیگر، از دور، بر خاطراتِ تابستان، نظاره کند.

پاییز، با تمامِ سکوتِ سنگینش، به من یادآوری می‌کند که گاهی سکوت، از هزاران فریادِ گرمِ تابستانی، پرمعنا‌تر است.

 با هر برگِ زردی که رویِ زمین می‌افتد، یک قصه از تابستان، برایِ همیشه، در میانِ خاک، دفن می‌شود.

تابستان، مثلِ یک آهنگِ تند و شاد بود که حالا، پاییز، با یک ملودیِ آرام و غمگین، جایِ آن را گرفته است.

نمِ پاییز، رویِ پنجره‌ها، دارد نقاشیِ خداحافظیِ تابستان را با قطره‌هایِ شفافش، رویِ شیشه، ثبت می‌کند.

پایانِ تابستان، یعنی دیگر خبری از آن شب‌هایِ بلندِ پرحرفی نیست؛ حالا نوبتِ شب‌هایِ کوتاهِ پر از فکر است.

برگ‌هایِ خشک، زیرِ پا، صدایِ رفتنِ تابستان را می‌دهند؛ صدایی که هرچه بیشتر می‌روی، بیشتر، دلتنگِ خودش می‌شوی.

تابستان، با تمامِ گرمایش، رفت، اما یک چیز را در دلِ من جا گذاشت: عشق به زندگی، حتی در سردترینِ روزها.

غروبِ امروز، با آن رنگِ طلاییِ خاصش، داشت به من می‌گفت که تابستان، حتی در آخرین لحظاتش، هم زیباست.

پاییز، با برگ‌هایِ رنگارنگش، به ما نشان می‌دهد که تغییر، همیشه تلخ نیست؛ گاهی، زیباترینِ نقاشی‌ها، از دلِ تغییرات، متولد می‌شوند.

من، در میانِ برگ‌هایِ خزان‌زده، یک پیام از تابستان پیدا می‌کنم؛ پیامی که می‌گوید: «گرمایِ مرا در دلِ خودت، برایِ همیشه، حفظ کن.»

تابستان رفت، اما من، با تمامِ خاطراتِ گرمش، تا آخرین برگِ پاییز، و تا اولین برفِ زمستان، منتظرِ بازگشتِ دوباره‌اش خواهم ماند.

خداحافظ، ای تابستانِ شیرین؛ برو، اما بدان که جایِ تو، در قلبِ من، همیشه، گرم‌ترینِ فصل‌هاست.

تابستان، با آن روزهایِ بلند و شب‌هایِ پرستاره‌اش، دارد از پشتِ مهِ پاییز، برایِ آخرین بار، به ما لبخند می‌زند.

 اولین برگِ زرد، از درخت جدا می‌شود و با خودش، یک خاطره از تابستان را به زمین می‌سپارد.

پاییز، با بادِ خنکش، دارد به تابستان می‌گوید که وقتِ رفتن است؛ وقتِ آنکه گرما، جایِ خود را به سردی بدهد.

بارانِ پاییز، با هر قطرش، یک روزِ تابستانی را از یادها می‌برد؛ اما من، هنوز طعمِ آن روزها را رویِ لبم حس می‌کنم.

تابستان، مثلِ یک آتشِ بزرگ بود؛ حالا که خاموش شده، فقط خاکسترش، در دلِ پاییز، برایِ ما باقی مانده است.

برگ‌ها که می‌ریزند، من در میانِ آنها، ردِ پایِ خورشید را دنبال می‌کنم؛ اما خورشید، دیگر از آن بالا، برایِ من نمی‌تابد.

با رفتنِ تابستان، تمامِ آن شور و شوقِ جوانی، جایِ خودش را به یک آرامشِ پاییزی داده است؛ آرامشی که خودش، یک جورِ دیگر از جوانی است.

آخرین پرتوهایِ آفتاب، رویِ برگ‌هایِ زرد، می‌رقصند و به ما می‌گویند که زیبایی، حتی در پایانِ یک فصل هم، وجود دارد.

پاییز، با مه‌هایِ صبحگاهی‌اش، به من یادآوری می‌کند که چه روزهایی، در تابستان، صبح‌ها را با عشق شروع می‌کردم.

بادِ پاییز، با خودش، برگ‌ها را می‌برد تا درختان، برایِ خوابِ زمستانی، آماده شوند؛ اما من، هنوز بیدارم برایِ یادِ تابستان.

مطالب مشابه: متن ادبی کوتاه پاییز | متن عاشقانه دو نفره پاییزی

تابستان، رفتنی است، اما گرمایِ آن، در خونِ من، تا آخرین روزِ پاییز، جاری خواهد بود.

بارانِ نرمِ پاییز، مثلِ اشکِ یک عاشق است که می‌داند معشوقش، دیگر برنمی‌گردد؛ معشوقی به نامِ تابستان.

پاییز، با آن رنگ‌هایِ گرمش، به ما می‌گوید که حتی در سردیِ هوا هم، می‌توان گرم بود؛ اگر دل، هنوز، تابستان را در خودش داشته باشد.

من در میانِ برگ‌هایِ خشک، یک غزلِ ناگفته از تابستان پیدا می‌کنم؛ غزلی که هر بیتِ آن، یک روزِ گرم بود.

تابستان، با تمامِ آن شب‌هایِ بی‌خوابی‌اش، رفت؛ اما من، هنوز، با خاطراتِ آن شب‌ها، بی‌خوابیِ پاییز را تحمل می‌کنم.

خورشید، دیگر آنچنان که باید، بر آسمان نمی‌درخشد؛ انگار که خودش هم، از رفتنِ تابستان، غمگین است.

پاییز، فصلِ مکث است؛ فصلِ ایستادن در میانِ برگ‌هایِ ریخته و فکر کردن به تمامِ آنچه که در تابستان، از دست رفت.

با هر برگِ زردی که به زمین می‌افتد، من یک قدم به پاییز نزدیک‌تر می‌شوم؛ قدمی که با دلتنگی همراه است.

تابستان، مثلِ یک کتابِ پرماجرا بود که حالا، با پاییز، به پایانِ خودش رسیده است؛ اما من، هنوز، صفحه‌هایِ آخرش را دوباره می‌خوانم.

اولین مهِ پاییز، با سردیِ خود، به من می‌گوید که هیچ‌چیز، جاودانه نیست؛ نه گرما، نه عشق، نه حتی تابستان.

پاییز، با آن نسیمِ خنکش، دارد از تابستان، یک نقاشیِ قشنگِ خداحافظی می‌کشد؛ نقاشی که پر از رنگِ نارنجی است.

برگ‌ها که می‌ریزند، من در میانِ آنها، ردِ پایِ عشقِ تابستانی را پیدا می‌کنم؛ ردِ پایی که دیگر، هرگز بازنمی‌گردد.

تابستان، با تمامِ گرمایِ خود، به من یاد داد که چگونه در گرمایِ عشق، نفس بکشم؛ حالا پاییز، دارد به من یاد می‌دهد که چگونه در سردیِ تنهایی، زنده بمانم.

غروبِ آخرین روزِ تابستان، مثلِ یک آغوشِ سوزان بود که نمی‌خواست رهایم کند؛ اما من، خودم، دستش را رها کردم تا پاییز، بیاید.

پاییز، با برگ‌هایِ خزان‌زده‌اش، به من می‌گوید که گاهی، رها کردن، زیباترینِ کارهاست؛ رها کردنِ تابستان، برایِ پذیرفتنِ پاییز.

من در میانِ بویِ خاکِ نمناکِ پاییز، یک بویِ دیگر هم حس می‌کنم؛ بویِ خاطراتِ تابستان که هنوز، در دلِ زمین، زنده است.

تابستان، با آن شب‌هایِ پرستاره‌اش، رفت؛ اما ستاره‌ها، هنوز، برایِ من می‌درخشند؛ چون من، با آنها، عهد بسته‌ام که تابستان را فراموش نکنم.

بارانِ پاییز، با هر قطره‌اش، دارد یک خاطره از تابستان را می‌شوید؛ اما من، با تمامِ وجود، مانعِ این شستشو می‌شوم.

پاییز، با آن سکوتِ سنگینش، به من می‌گوید که دیگر وقتِ فریاد نیست؛ وقتِ شنیدنِ صدایِ دل است؛ صدایی که در تابستان، گم شده بود.

پایانِ تابستان، یعنی شروعِ یک دلتنگیِ تازه؛ دلتنگی برایِ تمامِ چیزهایی که در آن فصلِ گرم، با عشق، تجربه کردیم.