بریدههایی از کتاب چرا می خوابیم؟ اثر متیو واکر (درباره اهمیت خواب در زندگی)
بریدههایی از کتاب چرا می خوابیم؟ را در روزانه به همراه معرفی این کتاب برای شما دوستان قرار دادهایم. متیو واکر در کتاب چرا می خوابیم به تشریح قدرت خواب و رویا پرداخته است و از یکی از بزرگترین و موثرترین دلایل سلامتی انسان، یعنی خواب صحبت کرده است.
تاثیر و اهمیت کتاب چرا می خوابیم؟
کتاب “چرا میخوابیم؟” نوشته متیو واکر (Matthew Walker) یک منبع مهم و تأثیرگذار در زمینه علم خواب است. این کتاب به دلایل زیر اهمیت دارد:
آموزش و افزایش آگاهی:
واکر در این کتاب به توضیح علمی و قابل فهم درباره نقش و اهمیت خواب در زندگی روزمره میپردازد. او با استفاده از تحقیقات علمی و دادههای جدید، نشان میدهد که خواب چگونه بر سلامت جسمی و روانی، عملکرد شناختی، و حتی طول عمر تأثیر میگذارد.
تغییر رفتاری:
کتاب به خوانندگان کمک میکند تا به اهمیت خواب بهتر پی ببرند و تغییراتی در سبک زندگی خود برای بهبود کیفیت خواب اعمال کنند. واکر نشان میدهد که کمخوابی چه تأثیرات منفی بر بهرهوری، حافظه، و سیستم ایمنی بدن دارد.
ایجاد انگیزه برای تحقیقات بیشتر:
با جمعآوری و تفسیر دادههای علمی، این کتاب نه تنها برای عموم مردم بلکه برای دانشمندان و پژوهشگران نیز انگیزهای برای تحقیقات بیشتر در زمینه خواب فراهم میکند.
تأثیر بر سیاستهای بهداشتی:
“چرا میخوابیم؟” میتواند به تغییر نگرش سیاستگذاران بهداشتی کمک کند. با توجه به شواهد ارائه شده در کتاب، ممکن است سیاستهایی برای بهبود کیفیت خواب در جامعه اتخاذ شود، مانند تغییرات در ساعات کاری یا آموزشی.
رویکرد جامع و چندوجهی:
واکر نه تنها به جنبههای فیزیولوژیکی خواب میپردازد بلکه جنبههای روانی، اجتماعی و فرهنگی را نیز بررسی میکند، که این موضوع به درک کاملتری از خواب و نقش آن در زندگی انسان کمک میکند.
به طور کلی، این کتاب به عنوان یک منبع آموزشی و تحقیقاتی، نقش مهمی در تغییر نگرش عمومی نسبت به خواب و ارتقاء سلامت جامعه دارد.
مطلب مشابه: بریده هایی از کتاب اصل گرایی اثر مککیون برای داشتن زندگی مرتب
جملاتی از کتاب چرا میخوابیم؟
«بهترین پُل بین ناامیدی و امید، یک خواب خوب شبانه است.»
مغز بدن را فلج میکند تا ذهن بتواند با خیال راحت رؤیا ببیند.
اگر عمق الکتریکی امواج خواب عمیق NREM را در نیمی از سر فردی که در خانهاش خوابیده است، با نیم دیگر مقایسه کنید، تقریباً یکسان هستند. اما اگر آن شخص را وارد آزمایشگاه خواب کنید، یا او را به یک هتل ببرید – هر دو محیطهای ناآشنایی برای خواب هستند – نیمی از مغز کمی سبکتر از دیگری میخوابد، گویا نگهبانی میدهد، فقط به دلیلِ بودن در جایی که احتمالاً کمی ایمنی کمتری دارد و این مغزِ آگاه هنگام بیداری این موضوع را ثبت کرده است. هرچه فرد شب های بیشتری در محل جدید بخوابد، خواب در هر دو نیمهٔ مغز شباهت بیشتری پیدا میکند. شاید به همین دلیل است که بسیاری از ما شب اول در اتاق هتل خیلیبد میخوابیم.
اگر موارد کمبود خواب شدید را کنار بگذاریم، از کجا میدانید که آیا بهطورِ معمول خواب کافی دارید یا نه؟ بااینکه یک ارزیابی بالینی خواب برای حل کامل این مسئله مورد نیاز است، اما یک راه آسان این است که به این دو سؤال ساده پاسخ دهیم. اول اینکه، آیا، بههنگامِ صبح و وقتی از خواب بیدار میشوید، میتوانید ساعت ده یا یازده صبح دوباره بخوابید؟ اگر جواب «بله» باشد، بهاحتمالِزیاد اندازه یا کیفیت خواب شما کافی نیست. دوم آنکه، آیا میتوانید قبلازظهر بدون کافئین عملکرد بهینهای داشته باشید؟ اگر جواب «خیر» است، بهاحتمالِزیاد برای درمان وضعیت کمبود مزمن خوابتان در حال خوددرمانی هستید. باید هر دوی این علایم را جدی بگیرید و به دنبال رفع کمبود خواب خود باشی
من زمانی به این جمله علاقه داشتم: «خواب بعد از رژیمغذایی و ورزش، ستون سوم سلامتی است.» اما حالا نظرم را تغییر دادهام. خواب بیش از یک ستون است. خواب پی است که دو ستون دیگرِ سلامتی روی آن سوار شدهاند. اگر خواب را کنار بگذارید، یا کمی آن را تضعیف کنید، همانطور که خواهید دید، خوردنِ بااحتیاط یا ورزش بدنی کمترمؤثر خواهند بود.
یکی از دانشمندان خواب گفته است، «اگر خواب عملکردی کاملاً حیاتی نداشته باشد، بزرگترین اشتباهی است که فرایند تکاملی تاکنون مرتکب شده است».
اگر سعی میکنید با نوشیدن قهوه تا دیروقت بیدار بمانید، هنگامیکه کبد شما کافئین را از سیستم بدنتان بیرون میکشد، باید منتظرِ نتیجهای ناخوشایند باشید: پدیدهای که معمولاً بهعنوانِ «سقوط کافئین» شناخته میشود. مثل وقتیکه باتریهای یک ربات اسباببازی از کار میافتند، سطح انرژی شما هم بهسرعت کاهش مییابد. یک بار دیگر احساس خوابآلودگی زیادی میکنید و انجام کار و تمرکز برایتان دشوار میشود.
خوابِ شبانهٔ کمتر از شش یا هفت ساعت به سیستم ایمنی بدن شما آسیب میزند و خطر ابتلا به سرطان را بیش از دو برابر میکند.
مطالعهای در چهار شرکت بزرگ آمریکایی نشان داد که کمبود خواب باعث کاهش بهرهوری به میزان تقریباً ۲۰۰۰ دلار به ازای هر کارمند در سال میشود
تیجهٔ برآمده از این رنسانس تحقیقاتی پیامی واضح است: خواب تنها کار اثربخشی است که میتوانیم هر روز برای بازگرداندن سلامتی مغز و بدنمان انجام دهیم ـ بهترین تلاش مادر طبیعت علیه مرگ
«ذهن ناآرام بالش بیقرار میسازد»
اگر اولین شب بعد از یادگیری نخوابید، شانس تحکیم آن مطالب را از دست میدهید، حتی اگر بعد از آن خواب زیادی داشته باشید.
کافئین مکمل غذایی نیست، بلکه پرمصرفترین (و پرسوءمصرفترین) محرک روانگردان در جهان است. پس از نفت، کافئین دومین کالای معاملهشده روی کرهٔ زمین است. تاکنون در نسل بشر، کافئین طولانیترین مدت و بیشترین حجم مصرفِ بدون نظارت را داشته شده است و شاید الکل تنها رقیب آن باشد
ممکن است اصطلاحاً این دو تیپ از افراد را بهترتیب «چکاوک صبح» و «جغد شب» بنامید. برخلاف چکاوکهای صبحگاهی، جغدهای شب، هرقدر هم تلاش کنند، غالباً نمیتوانند شبها زود بخوابند. فقط در ساعات اولیه صبح است که میتوانند کمکم بخوابند. ازآنجاکه جغدها دیرهنگام میخوابند، طبیعتاً بهشدت از زود بیدارشدن بیزار هستند. آنها قادر نیستند در این زمان عملکرد خوبی داشته باشند. یکی از دلایل آن این است که در اوایل صبح بهرغمِ «بیدار شدن»، مغز آنها در حالتی خوابمانند قرار میگیرد.
مطلب مشابه: بریدههایی از کتاب بازی زندگی اثر فلورانس اسکاولشین (درباره های مهارت های زندگی)
وقتی خواب هستید، نمیتوانید غذا جمع کنید. نمیتوانید معاشرت کنید. نمیتوانید همسر پیدا کنید و تولیدمثل کنید. نمیتوانید فرزندان خود را پرورش دهید یا از آنها محافظت کنید. از همه بدتر، خواب شما را درمقابلِ غارتشدن و شکارشدن آسیبپذیر میکند. خواب مطمئناً از گیجکنندهترین رفتارهای انسان است.
انسانها (و همهٔ گونههای دیگر) هرگز نمیتوانند خوابی را که قبلاً از دست دادهاند، جبران کنند
نوزاد قبل از تولد، تقریباً تمام وقت خود را در وضعیتی مانند خواب میگذراند که بخش اعظم آن شبیه حالت REM است. بنابراین جنین خوابیده از عملکردهای کُنشی والدین خود بیاطلاع است. هر نوع تکان بازو یا ضربهٔ پا که اتفاق میافتد و مادر آنها را احساس میکند، به احتمال زیاد نتیجهٔ شلیکهای تصادفی فعالیتهای مغز است که بیانگر خواب REM است.
متأسفانه، جامعه از دو جهت با جغدهای شب نسبتاً ناعادلانه رفتار میکند. اولاً به آنها برچسب تنبلبودن میزند، چون، به این دلیل که جغد شب تا ساعتهای اولیه صبح نخوابیده است، عادت دارد صبحها دیرتر بیدار شود. دیگران (معمولاً چکاوکهای صبحگاهی) یک فرض نادرست دارند و آن این است که ترجیح خواب شب بر خواب صبح یک انتخاب است و اگر جغدهای شب آنقدر بیانضباط نبودند، میتوانستند زودتر بیدار شوند. آنها براساسِ این فرض نادرست جغدهای شب را ملامت میکنند. اما جغدهای شب به انتخاب خودشان جغد نشدهاند. دی. ان.ای ذاتی و غیرقابلِاجتنابشان آنها را به یک برنامهٔ زمانی تأخیردار مقید کرده است.
متأسفانه، جغدها بهصورتِ مزمن بیشتر در معرض خواب ناکافی هستند، زیرا مجبورند با چکاوکها از خواب بیدار شوند، اما شبها تا دیروقت نمیتوانند بخوابند. بدینترتیب مجبور میشوند بیشازحد به خودشان فشار آورند. بنابراین، بهدلیلِ این کمبود خواب دچار بیماریهای بیشتری ازجمله افسردگی شدید، اضطراب، دیابت، سرطان، حملهٔ قلبی و سکتهٔ مغزی میشوند.
نیاز غیرقابلبحث مغز برای خواب در شب اولِ پس از یادگیری برای اهداف پردازش حافظه.
متأسفانه، انسان درحقیقت تنها گونهای است که عمداً خود را از خواب محروم میکند، بدون اینکه سود معقولی کسب کند.
زنان شاغلی که ساعتهای نامنظمی در شب کار میکردند و شغلشان منجر به خواب بیکیفیت میشد، مانند پرستارهایی که شیفتی کار میکردند (حرفهای که در زمان مطالعات اولیه تقریباً فقط توسط زنان انجام میشد)، ۳۳ درصد بیشتر از کسانی که ساعات کار روزانه داشتند، سیکلهای قاعدگی نامنظم داشتند. علاوهبراین، ۸۰ درصد بیشتر احتمال داشت که زنان شاغل در ساعات نامنظم، به مشکلات مربوط به باروری که توانایی بارداری آنها را کاهش میدهد، دچار شوند. در بین زنان باردار، آنهایی که بهطور معمول کمتر از هشت ساعت در شب میخوابیدند، نسبت به افرادی که بهطور مداوم هشت ساعت یا بیشتر میخوابیدند، در سه ماههٔ اول بارداری بهطور قابلتوجهی بیشتر دچار سقط جنین میشدند.
آیا شرکتهای دارویی نباید نسبت به شواهد موجود و خطرات مربوط به مصرف قرص خواب شفافتر باشند؟ متأسفانه، شرکتهای دارویی بزرگ میتوانند بهطرز چشمگیری در زمینهٔ ارزیابیهای پزشکی تجدیدنظرشده، انعطافناپذیر باشند. این امر بهویژه هنگامی که دارویی پس از ارزیابیهای اصلیِ ایمنی تصویب میشود و حتی بیشتر، هنگامی که حاشیهٔ سود آن بسیار زیاد باشد، صادق است. در نظر بگیرید که فیلمهای اصلی جنگ ستارگان – که از پرفروشترین فیلمها در همهٔ ادوار بودند – برای بهدستآوردن ۳ میلیارد دلار به بیش از چهل سال زمان نیاز داشتند. در مورد آمبین، بدون درنظر گرفتن بازار سیاه، فقط بیستوچهار ماه طول کشید تا ۴ میلیارد دلار سود داشته باشد. این عدد بزرگی است و تنها چیزی است که میتوانم تصور کنم بر تصمیمات شرکتهای بزرگ دارویی در همهٔ سطوح تأثیر میگذارد.
مطلب مشابه: بریدههایی از “کتاب قطار سرعت به سوی ثروت” از دارن هاردی
