چیدمان داخل کمد دیواری و استفاده بهتر از فضا
کمدی که همیشه پر است اما هیچوقت چیزی در آن پیدا نمیشود، مشکل اندازه ندارد. خیلی از کمدهای دیواری با ابعاد مناسب ساخته شدهاند و باز هم جا کم میآورند، چون فضای داخلشان طوری تقسیم نشده که با وسایل واقعی صاحبانش بخواند. تفاوت یک کمد پرظرفیت و یک کمد شلوغ، بیشتر در همین تقسیمبندی است تا در متراژ.
چرا ظرفیت کمد دیواری به ابعاد آن نیست؟
فضای خالی وقتی قابل استفاده است که وسیلهای دقیقاً به اندازه همان فضا داشته باشید. یک قفسه با ارتفاع شصت سانتیمتر که لباسهای تاشده با ارتفاع بیست سانتیمتر در آن قرار گرفته، عملاً دو سوم ارتفاعش هدر میرود. همین اتفاق در عمق کمد هم میافتد، جایی که ردیف پشتی همیشه فراموش میشود.
به این فضاهای هدررفته، فضای مرده گفته میشود. در یک کمد با چیدمان نامناسب، این فضاها میتوانند بخش قابل توجهی از حجم کل را بگیرند. کار چیدمان درست، تبدیل همین حجم به فضای قابل استفاده است.
قبل از چیدمان، وسایل را دستهبندی کنید
اشتباه رایج این است که اول تقسیمبندی چیده میشود و بعد وسایل به زور در آن جا داده میشوند. مسیر درست برعکس است.
کمد را کامل خالی کنید و وسایل را در چند گروه جدا کنید. لباسهایی که باید آویزان بمانند، لباسهایی که تاشده نگهداری میشوند، لباسهای زیر و جوراب، اقلام فصلی مثل پالتو و لباس گرم، و وسایل غیرلباسی مثل چمدان و ملحفه.
بعد حجم تقریبی هر گروه را ببینید. همین یک کار مشخص میکند به چقدر میله رگال، چند طبقه و چند کشو نیاز دارید. بدون این مرحله، هر تقسیمبندی حدسی است.
تقسیمبندی ارتفاع کمد دیواری
ارتفاع کمد به سه ناحیه تقسیم میشود و هر ناحیه کاربرد مشخص خودش را دارد. رعایت این تقسیمبندی باعث میشود دسترسی روزمره راحت باشد و فضای بالا هم بیاستفاده نماند.
ظرفیت واقعی یک کمد بیشتر از ابعادش به همین تقسیمبندی داخلی بستگی دارد. همین است که باعث میشود بعضی مدل کمد دیواری شیک و جادار در عمل فضای بیشتری در اختیار بگذارند، حتی وقتی ابعادشان با بقیه تفاوتی ندارد.
ناحیه پایین برای وسایل سنگین و کممصرف
بخش پایینی کمد برای چیزهایی مناسب است که سنگیناند یا هر روز به آنها نیاز نیست. چمدان، کفش، جعبههای نگهداری و ملحفه اضافه. استفاده از جعبه یا سبد در این ناحیه کمک میکند وسایل روی هم نریزند و بیرون کشیدن یکی، بقیه را جابجا نکند.
ناحیه میانی برای لباسهای روزمره
ناحیه میانی که تقریباً در ارتفاع دست قرار دارد، باید به پرمصرفترین وسایل اختصاص پیدا کند. میله رگال اصلی و کشوها جایشان همینجاست. هر چیزی که روزانه برمیدارید، باید بدون خم شدن و بدون بالا رفتن در دسترس باشد.
ناحیه بالا برای اقلام فصلی
بالاترین طبقه برای چیزهایی است که چند ماه یک بار سراغشان میروید. لباس گرم در تابستان و لباسهای نازک در زمستان. قرار دادن این اقلام در کاور یا جعبههای دربسته، هم از گرد و خاک محافظت میکند و هم برداشتنشان را سادهتر میکند.
میله رگال یا طبقه؛ کدام فضا را بهتر استفاده میکند؟
جواب به نوع لباس بستگی دارد. پیراهن، کت، مانتو و لباسهایی که چینخوردگی برمیدارند باید آویزان بمانند. تیشرت، ژاکت بافت و شلوار جین تاشده فضای کمتری میگیرند.
یک نکته که خیلی به کار میآید: لباسهای کوتاه مثل پیراهن و کت کوتاه به ارتفاع کمتری نیاز دارند و زیر آنها فضای قابل توجهی خالی میماند. اگر بخشی از کمد را به میله دوبل اختصاص دهید، یعنی دو میله با فاصله حدود صد سانتیمتر روی هم، ظرفیت آویز در همان مساحت تقریباً دو برابر میشود. برای لباسهای بلند مثل پالتو و لباس شب، یک بخش با ارتفاع کامل کنار بگذارید.
کشو و تقسیمکننده داخل کمد دیواری
کشو برای وسایل کوچک از طبقه بهتر عمل میکند، چون اقلام روی هم نمیریزند و همه محتویات با یک نگاه دیده میشوند. لباس زیر، جوراب، شال و اقلام ریز جایشان در کشو است.
تقسیمکنندههای داخل کشو هم تفاوت محسوسی ایجاد میکنند. بدون آنها، محتویات هر بار جابجا میشوند و همان نظم اولیه بعد از چند روز از بین میرود.
برای طبقات هم تقسیمکنندههای عمودی کمک میکنند. لباسهای تاشده اگر آزاد روی هم چیده شوند، برداشتن یکی از پایین کل ستون را خراب میکند.
استفاده از عمق کمد و فضای پشت درب
عمق کمد دیواری معمولاً بیشتر از چیزی است که در عمل استفاده میشود. ردیف پشتی طبقات بهسختی دیده میشود و همین باعث میشود وسایل در آن گم شوند.
راهحل، استفاده از سبدهای کشویی یا جعبههایی است که میشود بیرون کشید. اینطوری ردیف پشتی هم بدون خالی کردن ردیف جلو قابل دسترسی است.
پشت درب کمد هم یک سطح کاملاً بیاستفاده است. جاکفشی باریک، آویز کراوات و کمربند یا جیبهای پارچهای برای اقلام ریز، این سطح را به فضای مفید تبدیل میکنند. فقط باید حواست باشد که ضخامت این وسایل مانع بسته شدن کامل درب نشود.
چیدمان کمد دیواری در اتاق خواب کوچک
در اتاق کوچک، کمد معمولاً کمعرضتر است و انتخابها محدودتر. چند نکته در این حالت اهمیت بیشتری دارد.
اول اینکه کمد تا سقف باشد. ارتفاع تنها بعدی است که در اتاق کوچک آزاد مانده و استفاده نکردن از آن، بزرگترین هدر رفتن فضاست.
دوم اینکه درب ریلی به لولایی ترجیح داده شود. درب لولایی برای باز شدن به فضای جلوی خودش نیاز دارد و در اتاق کوچک همین فضا معمولاً وجود ندارد.
سوم اینکه تعداد تقسیمبندیها زیاد نشود. در عرض کم، هر تقسیم عمودی بخشی از فضا را به دیوارهها اختصاص میدهد و بخشهای باقیمانده هم برای هیچ کاری اندازه مناسبی ندارند.
اشتباهات رایج در چیدمان کمد دیواری
پر کردن کمد تا آخرین حد. کمدی که هیچ فضای خالی ندارد، جریان هوا هم ندارد و لباسها بو میگیرند و چین میخورند.
یکسان در نظر گرفتن ارتفاع همه طبقات. وسایل مختلف ارتفاعهای مختلفی نیاز دارند و طبقات یکسان همیشه در جایی فضای هدررفته میسازند.
نگه داشتن لباسهایی که پوشیده نمیشوند. بخش قابل توجهی از شلوغی هر کمد مربوط به اقلامی است که سالهاست استفاده نشدهاند.
آویزان کردن لباسی که کاملاً خشک نشده. رطوبت در فضای بسته کمد میماند و به بقیه لباسها هم منتقل میشود.
وقتی تقسیمبندی آماده جواب نمیدهد
کمدهایی که با تقسیمبندی استاندارد ساخته میشوند، بر اساس یک الگوی متوسط طراحی شدهاند. برای خیلی از خانهها همین کافی است، اما همیشه نه.
اگر تعداد لباسهای آویزیتان بهطور غیرمعمول زیاد است، اگر وسایل غیرلباسی زیادی در کمد نگهداری میکنید یا اگر ابعاد اتاق طوری است که کمد استاندارد در آن جا نمیشود، تقسیمبندی آماده همیشه بخشی از فضا را هدر میدهد. در این موارد، مشخص کردن تقسیمبندی بر اساس همان دستهبندی که در ابتدای کار انجام دادید، نتیجه متفاوتی میدهد.
جمعبندی
استفاده بهتر از کمد دیواری با خرید وسایل جانبی شروع نمیشود، با شناختن وسایل خودتان شروع میشود. وقتی بدانید به چقدر فضای آویز، چند طبقه و چند کشو نیاز دارید، تقسیمبندی درست خودش را نشان میدهد. استفاده از تمام ارتفاع، توجه به عمق و اختصاص هر ناحیه به وسایل مناسب خودش، همان چیزی است که یک کمد معمولی را به کمدی جادار تبدیل میکند.
