شعر زیبا درباره لیاقت [ شعر سنگین و با معنی در مورد لیاقت داشتن و بی لیاقتی ]

شعر زیبا درباره لیاقت را در روزانه قرار داده‌ایم. این اشعار بسیار زیبا درباره لیاقت و شعور هستند. این شعرهای جذاب با قلمی زیبا و در عین حال سنگین می‌توانید در استوری و کپشن استفاده کنید. با ما باشید.

شعرهای ادبی درباره لیاقت

لیاقت توست آسمان شدن،

بال و پر گشودن و رها شدن.

دل به خاک بسپار و به سوی نور رو،

شایسته‌ای، به قلب خود باور کن و برو.

نه هر که گفت دوستت دارم، شایسته دل است،

لیاقت، آن گوهر پاکی‌ست که در عمل است.

دل تو گنجی‌ست، به هر کس مده،

آن‌که قدر داند، سزاوار توست، بشناس و ببر. 

لیاقت، آیینه‌ای‌ست در ژرفای وجود،

که نشان دهد تو را، بی‌هیچ سجود.

تو خود گوهری، در این دنیای فانی،

قدر خویش دان، که لیاقت توست جانی. 

گر کسی قدر تو را ندانست،

دل به غم‌هایش چرا بباستی؟

لیاقت، آن است که خود بشناسی،

تو شایسته‌ی عشق و نور و راستی. 

لیاقت، نه در حرف، که در کردار است،

در آن دستی که در سختی یار است.

به هر رهگذری دل مده، ای دوست،

که لیاقت، گوهری‌ست که در دل پاک است. 

لیاقت توست، که خورشید شوی،

در دل شب، نور امید شوی.

قدر خود را به جهان باز بگو،

تو شایسته‌ای، به بلندا برو. 

مطلب مشابه: جملات در مورد لیاقت نداشتن و بی لیاقتی (متن سنگین در مورد آدم بی فرهنگ)

مطلب مشابه: متن در مورد افراد بی شخصیت + جملات سنگین برای آدم های بی لیاقت و نالایق

دل به هر کس دادن، آسان نیست،

لیاقت، گوهر قلب پاک است.

آن‌که قدر تو نداند، رهگذر است،

شایسته‌ی تو، آنکه با تو صادق است. 

لیاقت، آن است که خود را ببینی،

در آینه‌ی دل، ستاره بچینی.

جهان به تو زیبد، اگر خود بخواهی،

تو لایق هر قله‌ای، چون ماهی. 

نه هر نگاه، شایسته‌ی قلب توست،

نه هر سخن، لایق آن لب توست.

بگذار که دنیا بداند ارزشت،

لیاقت تو، در وجودت پیداست. 

عکس نوشته شعر درباره لیاقت

لیاقت، یعنی تو قدر خود دانی،

در طوفان غم، باز هم استواری.

دل به دست کسان، به هدر ندهی،

تو گوهری، که شایسته‌ی خدایی. 

من می نویسم از بغض، از شهر دستهایت

از موجهای سرخ و دریای اشکهایت

من می نویسم از غم، از غصه از گلایه

از کوله بار مرهم، بر روی شانه هایت

من می نویسم از تو، ای بهترین ترانه

از تشنگی سیه شد، لبهای بچه هایت

من می نویسم ازآب، از رود بی لیاقت

از دجله های جاری در شهر گونه هایت

سیل این اشک روان صبر و دل حافظ برد

بلغ الطاقه یا مقله عینی بینی

تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل

لایق بندگی خواجه جلال الدینی

ور عاقبت این چشم من محروم خواهد ماندن

تا کور گردد آن بصر کو نیست لایق دوست را

اندر جهان هر آدمی باشد فدای یار خود

یار یکی انبان خون یار یکی شمس ضیا

خدایا منو لایق عشق کن

که دریای عشق من آروم بشه

کنار دلت ساحل من باشه

لای دست گرم تو پنهون بشه

مهم نیست در عشق به وصال برسی

مهم این است که لیاقت تجربه کردن

یک عشق پاک را داشته باشی…

روی چشمانم گذاشتمش لیاقت نداشت..

بگذار زیر پای دیگران بودن را تجربه کند..

کوچه پژمرده شد از بس که تعلل کردی

دلخوش است رهگذری از تو به رایی شاید

طلب مهر کنند از تو به پستو مسپار

عشق بر درد بشر هست دوایی شاید

این سکوت تو کتاب ار بشود سنگین است

قد خم سخت بَرََد آن به سرایی شاید

بسته گر پنجره سخت است دری بگشودن

لایق عشق دهد دل به بهایی شاید…

جانِ منی جان منی جان من

آن منی آن منی آن من

شاه منی لایق سودای من

قند منی لایق دندان من

آن دیوانه ای که زنجیر به پا داشت

آن دزدی که دستبند داشت بر دست

و آن گناهکار

که گناه داشت بر دوش…!

و آدمیانی که فریاد کنان

شیون

آی دزد، آی دزد

سر میدادنند..

چه بی خردانه، خراب میکند

سرنوشت

قلب های بی طاقت را

به بهای دلدادگی…..

عاشقی که دیوانه شد

دیوانه ای که عشق را دزدید

و شانه ای که لایق عشق

نمی نمود…

مطلب مشابه: متن در مورد لیاقت + جملات زیبا از بزرگان در مورد شایستگی و لایق بودن افراد

مطلب مشابه: متن در مورد شایستگی و جملات درباره لایق بودن و لیاقت

شعرهای سنگین درباره لیاقت

مرحبا ای کز لیاقت یافت تجدید نزول

آیت جاهت بدون نسخ چون ام الکتاب

ای چشم هایت لایق اسکار دلبری!!!

دنیا فقط، یک حجم مبهم شد، بدون تو…

آن کس که دلت را برد ای کاش که لایق بود

بی ریا و بی تزویر ای کاش که صادق بود

چه گریه ها که نکردم به خنده های تو

اما نه از نگاه شنیدی نه از تلاطم دستم

نبود لایق عشقم چنین جفا که تو کردی

منی که جز به خیالت شبانه دیده نبستم

دل در پی عشق و تن من راهی میخانه شده

دل سر به هوا این تن خاکیست بیچاره شده

دل به عشق چه کسی راهی کاشانه شده

این تن بیچاره در کوچه ها اینگونه آواره شده

دل بیمار من در پی عشق چه کسی است

گوی چشمان کسی را دید که دیوانه شده

مست عشق چه کسی لایق عشق شد دلم

در سینه ای من دل بیقرار اوست پروانه شده

برده قرار دل من مست عشق کرده مرا

حال که عاشق شده ام رفته افسانه شده

اگر معشوق را عاشق نبودی

به معشوقی خود لایق نبودی

نیاید عاشقی بسته ز معشوق

که جز عاشق نداند قدر معشوق

همه حرف های پوچ من فقط عاشقی بود

آواز نگفته ی خشکیده ی من فقط سادگی بود

بعد عمری عاشقی تازه داشتم آدم می شدم

اما انگار لیاقت من همین پاپتی بود

ما می توانیم ؛

خیلی چیزها

به آدم های اطرافمون هدیه کنیم.

مثل عشق, لذت و محبت…!

اما لیاقت داشتن اینها رو,

ما نمی تونیم بهشون بدیم!

اگه تنهام واسه اینه که لیاقت ندارم

با وجودی که میخوام برای دل جون بزارم

اگه تنهام واسه اینه که دلم سیاه شده

لحظاته زندگیم تو تاریکی تباه شده

اگه تنهام واسه این همه غرور نابجاست

واسه گم کردنه عشقه ، که نمیدونم کجاست

وقتی نیست نباید اشک بریزی

باید بگذاری بغض ها روی هم جمع شوند و جمع شوند

تا کوه شوند، تا سخت شوند،

همین ها تو را میسازد

سنگت می کند درست مثل خودش!

باید یادت باشد حالا که نیست

اشکهایت را ندهی هرکسی پاک کند…میدانی؟

آخر هرکسی لیاقت تو و اشکهایت را ندارد

از تو می خواهم

مرا در لیاقت ملکوتی سبزت بپذیری

نگاه اندیشه ام را از زندان مخوف هوس ها برهانی

و روحم را در آرامش بیکران عشقت

پرواز آبی رهائی بخشی

مطلب مشابه: متن در مورد بی فرهنگی و بی لیاقتی (جملات سنگین درباره فرهنگ)

اشعار زیبا درباره لیاقت داشتن

دوست داشتن

گاهی وقت ها

سنگین است

به سان

سنگینیِ لیاقت دوست داشته شدن

و بعضی وقت ها

دوست داشتن

حیاتی دیگر است

زنده نگه داشتن

کسی درون ات

حتی

با وجود این فاصله های دور.

ای من! زبان دلشکنی از خدا بخواه

روح سوار بر بدنی از خدا بخواه

هرگاه بغض آمد و چشمت جلا گرفت

دستی برآر و نم زدنی از خدا بخواه

ای هرچه راه رفته و نارفته‌ات خراب!

عمر دوباره ساختنی از خدا بخواه

ای دل! اگر لیاقت گل را نداشتی

انگشتهای خارکنی از خدا بخواه

ای من! مریض روز و شب خلق تندرست!

یا زنده باش یا کفنی از خدا بخواه

عشق لیاقت می خواهد و عاشق شدن جرات…

همیشه در پی کسی باش که

با تمام کاستی ها و کمی ها و عیب هایت،

حاضر باشد به تو عشق بورزد

و تو را به همه دنیا نشان بدهد

و بگوید که:

این تمام دنیای من است.

چون طهارت نبود کعبه و بتخانه یکیست

نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود

حافظا علم و ادب ورز که در مجلس شاه

هر که را نیست ادب لایق صحبت نبود

یادت می یاد گفتم بهت یه بت چه جوری میشکنه؟

حالا می خوام یادت بدم چی کار کنی که بشکنه

وقتی یکی دل نداره یعنی محبت نداره

وقتی یکی سنگ میشه یعنی لیاقت نداره

گفتی بهش دوسش داری ولی چی شد آخر کار

گذاشت و رفت بی واهمه شکست همه قول و قرار

آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد

هر کسی را

آنچه لایق بود داد

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

ور نه هیچ از دل بی‌رحم تو تقصیر نبود

من دیوانه چو زلف تو رها می‌کردم

هیچ لایق‌ترم از حلقه زنجیر نبود

یا رب این آینه حسن چه جوهر دارد

که در او آه مرا قوت تأثیر نبود

سر ز حسرت به در میکده‌ها برکردم

چون شناسای تو در صومعه یک پیر نبود

مطلب مشابه: متن بها دادن بیش از حد و عکس نوشته های سنگین خوبی زیاد

مطلب مشابه: متن در مورد آدم بی صفت و جملات سنگین برای انسان بی چشم و رو